Ashra - New Age of Earth (1976)

Naast de grote Duitse acts als Tangerine Dream en Kraftwerk, is daarnaast dat sympatieke alternatief in de vorm van Ashra. Dit album met de titel New Age of Earth is daar een goed voorbeeld van. Het begint gelijk goed met het opgwekte Sunrain. Weliswaar een vreemde tegenstrijdige titel, edoch het laat wel horen dat er meer in het leven zit dan je ziet. Daarna is het heerlijk om op een luchtbed te drijven op de Ocean of Tenderness. Mooie wijdse klanken laten mij zien dat er meer is tussen hemel en aarde. Rustige gitaarklanken op een bedje van electronica zou ik het culinair willen omschrijven, waar met de minuut de stress uit je lijf gaat. Na die diepe rust is het tijd om weer wat bij de les te komen. Dit weet Manuel Göttsching op Deep Distance op juiste wijze te doen. Een lekker ritme met daarover heen mooie golvende muziek.

Dit album wordt in stijl afgesloten met het prachtige Nightdust. Een heerlijk kosmisch stuk muziek wat zo in het rijtje past van de meesterwerken uit de electronische muziek. Na een paar minuten ben ik al los van de grond door de subtiele klanken die mijn oren binnen stromen. Dit is eigenlijk te mooi voor woorden en daarom stop ik om deze track verder te beschrijven.

Kortom: een heerlijk album wat bijna een meesterwerk te noemen valt. Waarom bijna? Het is toch weer de productie in mijn oren die net niet 100 procent te noemen is.

New Age of Earth van Ashra is een regelrechte synth-klassieker die nog ontbrak in mijn collectie. Daar is sinds kort verandering in gekomen, sinds ik helemaal uit mijn dak ging toen ik de eerste klanken van "Sunrain" hoorde via Youtube. Wat een ongelooflijk lekker nummer is dat zeg!! Bijna niet te geloven dat dit nummer alweer 40 jaar oud is. Het klinkt nog altijd even sprankelend als toen en heeft dus nog niet aan kracht ingeboet. Integendeel zelfs!!
Hoewel Ashra op dit album zeker overeenkomsten vertoond met Tangerine Dream en vooral Klaus Schulze uit dezelfde periode, weet Ashra in tegenstelling tot TD en KS veel meer de nadruk te leggen op heerlijke en aanstekelijke melodielijnen binnen de muziek. Dat zorgt ervoor dat de muziek van Ashra in het geval van New Age of Earth een stuk minder log klinkt en zelfs wat warmer en subtieler overkomt dan wat TD en KS in dezelfde periode maakten.
Uitmuntend voorbeeld is daarvan al het eerder genoemde "Sunrain" wat al meteen als één van mijn favorieten bestempeld mag worden.

"Ocean of Tenderness" neigt alweer wat meer naar KS te klinken, maar Ashra's handelsmerk hier is de subtiliteit van de muziek die ervoor zorgt, dat het net is alsof Ashra veel warmer, openlijker en uitnodigender klinkt. En dit overigens zonder de muziek van KS af te willen doen.
Het nummer heeft een intense vredigheid over zich en mede door de mooie, verweven melodielijnen zorgt dit voor een heerlijke luisterervaring. Als daar in de tweede helft ook nog eens de zweverige, maar zeer functioneel klinkende gitaarlijnen van Manuel Göttsching om de hoek komen kijken, is het feest compleet.
Na "Sunrain" is dit de tweede mijlpaal van het album.

"Deep Distance" heeft als enige nadeel, dat het nummer aan de te korte kant is. Want wat is dit toch ook weer een pareltje!
Het begint als een nummer wat in eerste instantie zeker overeenkomsten vertoond met het oude werk van Kitaro. Maar een subtiele, tegelijkertijd opzwepende ritmische ondersteuning met de daarbij behorende geluidseffecten zorgen net even voor het verschil wat er moet wezen.
Als daar op een gegeven moment ook nog eens een zeer effectieve melodielijn bijkomt (die me overigens qua sound erg doet denk aan die van Jean Michel Jarre's "Oxygene, Pt. 5"), levert dat wederom een feest voor de oren af.
Het zorgt in ieder geval voor een heerlijk, elegant nummer wat helaas alweer te snel afgelopen is.

Afsluiter "Nightdust" is het enige nummer wat toch echt iets teveel doet denken aan de muziek van Klaus Schulze. Sterker nog, het is nogal erg te vergelijken met de eerste helft van "Mindphaser" van Schulze's Moondawn.
Echter neemt het niet weg dat het wel een genot is om naar te luisteren. Het is gewoon verdomd lekker materiaal om heerlijk bij weg te dromen en dan neem ik het maar gewoon voor lief dat "Nightdust" nu niet bepaald origineel klinkt. Beter goed gejat dan slecht verzonnen.

En zo kan ik concluderen dat New Age of Earth van Ashra gewoon een ontzettend goede en mooie plaat is. Een klassieker in zijn soort die van begin tot eind boeit en die mij benieuwd maakt naar het overige werk van Ashra.
Het enige wat ik een beetje mis, is de gitaar van Manuel Göttsching. Want de beste man mag wel trots op de foto prijken met zijn gitaar, maar dit is toch echt grotendeels een synthesizer-gedomineerd album. Maar dat neemt niet weg, dat er voldoende te beleven valt, op een album die eigenlijk veel eerder in mijn collectie terecht had moeten komen. Acht, beter laat dan nooit toch?