Jeff Beck - There & Back (1980)

Strak drumwerk, mooie solo's, alleen wat weinig variatie. Wel één van zijn beste albums uit de jaren tachtig. Beste plaat uit dat decennium blijft toch zijn Guitar Worskhop (1989)

Jeff Beck, mijn favoriete gitarist, was op zijn best in de jaren zestig en zeventig, maar ook dit album heeft genoeg te bieden. 'The Final Peace' is zelfs één van zijn mooiste stukken.

Productie bevalt me toch niet helemaal, en dat ontsierd het geheel behoorlijk.

Niet helemaal grandioos. Too Much To Lose en The Pump hebben heerlijk gitaarwerk en een lekkere groove (een heel jonge Simon Phillips). Maar over het geheel vind ik het album wat vlak. Dat de man geweldig gitaar kan spelen bewijst hij opnieuw in bijvoorbeeld The Final Peace, waar hij al erg dicht bij de unieke stijl komt die tot op heden zo kenmerkend voor hem is.

Jeff Beck staat voor mij op eenzame hoogte. Een tonentovenaar, onnavolgbaar in zijn klankenkrijkdom. Hij controleert het hele snarenspectrum gewoon alleen met zijn vingers (vooral de duim, geen plectrum), zonder de gebruikelijke batterij aan effectapparatuur.
De release van dit album staat me nog helder bij. Ik zat op mijn zolderkamertje en het regende buiten. Ik plaatste de naald van mijn Dual platenspeler in de groef en Star Cycle trapte af. Toen de gitaarsolo uit de speakers knalde scheen de zon en was ik (onieuw) verkocht. Wat een vuurwerk!.

Jeff Beck, nu twee keer live gehoord en wat een muzikant is hij toch. Helemaal eens met hmaeghs. Hij speelt virtuoos met klanken.

Dit album mag ik graag draaien, want je hoort dat hij hier de "rockjazz" kant opgaat. Simon Phillips geeft die, hem kenmerkende betonnen bodem, aan de nummers. Star Cycle is geweldig, El Becko is een strakke rocker. Space Boogie heeft mooi nerveus razendsnel drumwerk (Daar had ik Keith Moon ook wel eens willen horen drummen). Wat speelt Tony Hymas trouwens op deze nummers uitstekend piano!

Toen ik de LP had gekocht in 1980 heb ik "The Final Peace" eens loeihard over mijn gitaartoren afgespeeld. Iedereen die het hoorde bestierf het bijna. "Wát ís dát in hémelsnáám????" (Amerikaanse vulgariteiten waren nog geen gemeengoed). Tsja, da's nou Jeff Beck.

Prima album. Bij Plato voor een prikkie. Alle oude Jeff Becks albums kun je daar met korting aanschaffen.

Ik ben het eens met zowel Stijn als De Buurman. De productie verpest zeer zekers een hoop. En Jeff speelt ook niet altijd even spectaculair. Teminste, als dat verglijkt met zijn vorige twee platen en Guitar Shop. Dat neemt niet weg dat er nog genoeg overblijft om van deze plaat te kunnen genieten. Want laten we wel wezen deze man heeft een ongewoon hoog en groot arsenaal. Maar hij laat me minder verbazen dan de 3 eerder genoemde platen.