David Bedford - The Orchestral Tubular Bells (1975)

Is dit niet gewoon een speciale uitvoering?

nee die gast heeft wel weet ik veel hoeveel verschillende cd's gemaakt met steeds die k*t belletjes...aaarg

Véél zwakker dan het origineel, dat wel bijzonder is.

De orchestrale Caveman sectie is bijzonder aardig, maar die komt (terecht) terug op exposed. Verder redelijk overbodig.

Nog immer wordt dit album toegeschreven aan Oldfield, en het was juist David Bedford die het album liet maken. Een topper dat wel.

Heb ik altijd een wat overbodig album gevonden.

Een Richard Branson manier om het succes
van Tubular Bells (toen al) vakkundig uit te melken.

Maar er zit toch een bloedmooi fragment in
als na de cavemansectie Mike de gitaar opneemt
en aan de "orgel"sectie voor The Sailor's Hornpipe begint.

Check maar even na als je kan ... kippenvelgitaar.

wat een tegenvaller was dat zeg , amai , was er niet goed van

Hoor de laatste tijd veel negatieve reacties over dit album.
Het was niet Mike diedit album uitbracht maar David Bedford die het origineel zo goed vond dat hij een transcriptie maakte voor orkest.
Wie het album Star's End van Bedford kent zal weten wat ik bedoel.
Tegenwoordig wordt deze release toegeschreven aan Mike zelf en dat klopt niet want in 1975 werd het album aangekondigd als de nieuwe van David Bedford, het is Virgin geweest die dit later zijn gaan toeschrijven aan Mike zelf. Puike bewerking van het origineel.
Ode aan David Bedford.

Hiermee leerde ik Mike kennen, en was er toen lyrisch over. Gevolg was dat ik als een idioot naar de winkel ging om de laatste Mike te halen, welk toen 'Discovery' was. Was helemaal weg van 'The Lake', en kwam stap bij stap tot ontdekking dat er zoveel meer is van mike en zo veel ook zoveel beter (hoewel 'The Lake' echt een parel is, begrijp me niet verkeerd).
Maar enfin, dit album ben ik dankbaar dat ik zijn muziek heb leren kennen. En dit album nu? Nu ik de rest ken vind ik deze beduidend minder, maar nog altijd erg lekker, dat wel. Het enige wat ik jammer vind is mijn verwachting van orchestrale muziek: dan hoor ik graag iets heel intens, relaxed of juist 'n complex werk. Wat het intense betreft hoor ik dan ook liever het origineel, wat het relaxte betreft gaat het +/- gelijk op. Maar met een paar kleine nootjes erbij zou het 'm net even iets spannender maken, denk ik.
Ik heb deze overigens ook altijd als een Oldfieldwerkje beschouwd.
Dat is het dus niet helemaal, kennelijk. David Bedford zal ongetwijfeld ook freaky zijn geweest van TB, maar volgens mij is er toch echt sprake van samenwerking, genoeg dat Mike er enig Credit voor mag ontvangen. Thans staat in de hoes dat het gitaarwerk is verzorgd door 'de meester' zelf. Dus.....ja, op welke wijze zou de vork dan werkelijk in de juiste steel kunnen zitten?

De vraag is, hoe je een dergelijke plaat, twee jaar na het verschijnen van het oorspronkelijke album moet beschouwen.

Goedkoop winstbejag, meeliften op de golven van Oldfield's grote succes? Of juist een vakkundige opvatting waarbij de orkestrale aanpak centraal komt te staan?

Leent Tubular bells zich er eigenlijk voor om met grote regelmaat opnieuw te verschijnen door andere uitvoerenden, net als Sergej Prokofjev's instrumentale sprookje Peter en de Wolf?

Of moet je het meer zien als een vergelijkbare plaat die is gemaakt door Andrew Powell, die als orkestleider en arrangeur van The Alan Parsons project van de grote baas toestemming kreeg om met (overigens ditzelfde) Royal Philharmonic Orchestra een aantal nummers in orkestrale vorm aan het vinyl toe te vertrouwen?

Wat voor David Bedford pleit, is dat hij de zegen kreeg van Mike Oldfield om het te maken. Sterker nog, dat Oldfield zelfs gitaar meespeelde om het, bij wijze van spreken, een officieel tintje mee te geven.

Ik heb eerlijk gezegd een hekel aan cd's waarbij 'diverse artiesten' wereldberoemde cd's nogmaals opnemen als een soort 'hommage'. Kwalitatief wordt zelden iets bijgedragen en het origineel wordt in de verste verte niet benaderd, uiteraard.

Dit ligt toch een beetje anders. Tubular bells is, als instrumentaal werkstuk, eerlijk gezegd wel geschikt om er ook een orkestrale versie van te maken. Als aanvulling op het origineel. Zo zie ik het dan ook maar.

Het is natuurlijk ontegenzeggelijk dat de leden van het Royal Philharmonic Orchestra stuk voor stuk klasse muzikanten zijn, uiteraard klassiek geschoold. In die zin, kun je ze niet snel betrappen op een foutje of ondermaats spel.

Het verrassende van het werkstuk als zodanig is er natuurlijk wel van af en ondanks het toch wel aanwezige enthousiasme ontbreekt het wat aan bezieling.

Behalve Oldfield zelf heeft zich in de loop van de jaren, naar mijn weten, verder niemand zich meer bezig gehouden met het (opnieuw) uitbrengen van Tubular bells. Het is daarom goed zoals het is. Liever geen Peter en de wolf.

Wat een haatberichten bij zo'n prachtig werk.

Nee, dit is inderdaad anders dan het origineel. Maar was het live, dan was het prima, maar een orkestrale uitvoering moet het ontgelden. En dan al die schuttingtaal.

Ik kende deze plaat trouwens vóór dat ik het origineel kende, en ik geniet er erg van. Trouwens, best knap gearrangeerd door David Bedford. De muziek leent zich erg voor een orkestrale uitvoering. En dat Mike meedoet, is alleen maar een bonus.

Dit vind ik toch nog wel een heel aardige uitvoering van Tubular Bells (na de uitvoering van TB live, TB 2003, TB2009 stereo remix, etc, etc....)
Maar: het voegt echt niets toe aan de prachtige, spontane en originele versie uit 73..."the one and only"...

Hans, persoonlijk vind ik dat dit toegeschreven moet worden aan Mike Oldfield uitgevoerd door.........
Bij klassieke stukken is dit ook het geval. b.v.
5e van Beethoven door het Reserdentie Orkest o.l.v. Willem de Vries.

Neemt niet weg dat dit album is uitgebracht onder de naam van David Bedford.
Hij is niet enkel de dirigent, maar schreef ook alle arrangementen voor het orkest.
Op de hoes "with Mike Oldfield" wordt Oldfield als gastartiest weergegeven.

De plaat past ook netjes in Bedfords discografie. David Bedford

dazzler

Je hebt natuurlijk gelijk Gunter, ik wilde alleen maar aangeven dat in de klassieke muziek
de componist altijd genoemd wordt en de dirigent voor de interpretatie zorgt.
Het had dus ook anders kunnen zijn.

Dit album is een topper. Mogen ze wat mij betreft op mijn begrafenis draaien.

Ik begrijp de lage eindscore voor deze plaat niet.

Maar als ik dat negeer en mijn eigen score bekijk, klopt het gewoon. Heerlijk om deze plaat te horen, al bijna 30 jaar lang één van mijn favorieten.

Er zijn ook uitstekende versies door Tubular Brass (2017) en The Orchard Chamber Orchestra (2018).

Ja, nu. Maar in 2010 nog niet.
Als ik maar geen mensen op ideeën heb gebracht...

Ik had niet in de gaten dat ik op een 11 jaar oude post reageerde.
Als jij de inspirator was voor deze nieuwe uitvoeringen wil ik je bij deze alsnog bedanken.

Wat mij betreft een prima gearrangeerde en uitgevoerde versie van deze klassieker.
Niet erg origineel natuurlijk maar voldoende verschillend van het origineel om bestaansrecht te hebben.
En gelukkig heeft Bedford het redelijk recht toe recht aan gehouden want soms is zijn werk nogal experimenteel en ontoegankelijk maar hier (gelukkig) niet.
Wat de credits betreft, de tekst op de achterkant van de cd is heel duidelijk over de respectievelijke bijdragen van MO en DB, dus ik begrijp de discussies hierover eigenlijk niet zo goed.

Van alle Tubular Bells-versies heeft deze wat mij betreft wel enig bestaansrecht. Ik kan niet zeggen dat ik er enorm van onder de indruk ben, maar de missers in het origineel worden hier toch wat verbloemd (ik kan zonder die afschuwelijke elektrische gitaarrifs en protogrunts). Ook vind ik de toegenomen dynamiek in het begin en aan het eind niet verkeerd. Aan de andere kant speelt het orkest voor een TROS-publiek, of de dirigent is een lulletje rozenwater, waardoor het geheel voor de meer doorgewinterde Oldfield- of progfanaat wat salonfähig overkomt. De passage van Mike zelf is het mooiste.

Ik vind deze plaat één van de mooiste platen van/met Mike Oldfield.

De eerste platen van Oldfield beginnen me steeds meer tegen te staan. Het klinkt allemasl té amateuristisch inmiddels. En dat vind Mike ook, anders zou hij die platen niet keer op keer herzien en herarrangeren, etc.

Deze plaat was overigens mijn eerste kennismaking met Tubular Bells, dus het origineel vond ik altijd al een klerenvandekeizer-plaat.

Herken ik wel. Tubular Bells op de genoemde passages en Hergest Ridge heeft ook een heel stuk waar een keyboard maar door en door gaat. Ommadawn en Incantations hebben dat niet. Helaas wordt het daarna snel minder met Mike en heeft hij dat niveau nooit meer weten te vinden, al zijn Amarok en de tweede Ommadawn nog goed.

In het genre instrumentale symfonische/progressieve rock van multi-instrumentalisten kan ik sowieso een aantal veel interessantere artiesten bedenken zoals, maar die hadden geen label als Virgin, die Mike Oldfield (en later Sex Pistols) erg pushte.

Ik vind de soloplaten van Pekka Pohjola velen malen gaver, om maar een onbekende artiest te noemen.

Nou in t begin pushte Oldfield vooral Virgin hoor, Branson kan er nu nog steeds van naar de maan zeg maar

Vandaag is Oldfield overigens 69 geworden, van harte iedereen

Dat klopt inderdaad, het was oorspronkelijk juist andersom. Maar uiteindelijk promootte Virgin Mike Oldfield flink, volgens mij. In elk geval werd er flink wat geld in Tubular Bells gestoken. Dit werd goed terugverdiend.

Terwijl, en dat was meer mijn punt, heel veel gave instrumentale progressieve muziek uit de jaren '70 amper rimpeltjes in de grote muziekvijver creëerde.

Geleficiteerd Mike Oldfield. Je was (deels) de soundtrack van mijn vroegste tienertijd.

Ik heb altijd wel van deze versie gehouden. Wat bombastischer, zeker de eerste klappen aan het begin van de plaat, ik mocht het wel. Heb het ook zo nu en dan gebruikt voor een soort hoorspelen. Er wordt prima gemusiceerd, goede productie en best wel knap om Tubular Bells op deze wijze te brengen. Het is geen vervanging, maar gewoon een extra optie.
Het was toen natuurlijk ook wel mode om bepaalde nummers door een orkest om te bouwen, een hele 'classic rock' serie kwam uit. Die heb ik nog en het zijn echt de guilty pleasures voor mij. Zo nu en dan lekker hard opzetten.
Dat is met dit album ook het geval.