De dagen dat je in de kringloop nog aardige LP's kon scoren voor een eurootje, liggen inmiddels ver achter ons, maar zo af en toe kom ik toch nog wat aardigs tegen. Zoals deze, in topstaat bovendien.
Dat we hier niet te maken hebben met de Amerikaanse, maar met de Engelse Mr. Big, had ik gelukkig wel in de gaten. Het lichtvoetige hitje Romeo kende ik nog en vind ik een leuk nummer. Ook Feel like calling home is zo'n instant-meezinger, en dat blijkt dan ook hun tweede hitje geweest te zijn in thuisland UK. Opvallend is dat de latere Metallica-producer Flemming Rasmussen hier volgens de credits aan bijgedragen heeft.
Maar de band blijkt veelzijdiger, want ze pakken op deze plaat ook uit met stevige rock (Vampire), wat proggy invloeden (het fraaie, lang uitgesponnen Can we live/Angel of my life), vrij veel akoestisch gitaarwerk en zelfs een sitar in de opener Photographic smile. Toch blijft het allemaal meer pop dan rock, mede door dat kenmerkende hoge stemmetje van zanger Dicken, die kennelijk geen voornaam heeft.
Ze kregen bovendien hulp van sessiekrachten als Jay Winding, Jim Keltner, een ongetwijfeld piepjonge Simon Phillips en Andrew Gold. Het klinkt daardoor behoorlijk professioneel. Ik hoor invloeden van zowel Queen als de Little River Band. Muzikaal, maar vooral ook in de vocale harmonieën. Toch is het uiteindelijk te weinig onderscheidend voor een grote doorbraak, en die is er dan ook nooit gekomen.
Bandnaam-bedenker Dicken had de latere Amerikaanse Mr. Big een proces kunnen aandoen, lees ik op Wikipedia. Maar dat heeft-ie nooit gedaan. Waarschijnlijk omdat de bekendheid van de Engelse tegenhanger tegen die tijd onder het nulpunt was gedaald. Al bestaan ze kennelijk nog steeds en gingen ze een tijdje als Mr. Big UK door het leven.