Powerwolf - Preachers of the Night (2013)

Weer een typische Powerwolfhoes en -tracklist.

Ooit eens wat van deze groep gehoord, maar dat trok me niet. Ik denk dat ik via dit album weer een poging ga doen.

Vandaag in de bus gekregen en al een aantal keren geluisterd. Het is wat je van Powerwolf kunt verwachten en ik ben er in ieder geval erg blij mee. Ik dacht dat het laatste nummer iets experimenteler zou zijn, omdat het bijna 8 minuten duurt, maar de helft daarvan blijkt een outtro te zijn die erg veel lijkt op de outtro van een eerder album van Powerwolf (volgens mij Lupus Dei).
Secrets of the Sacristy springt er voor mij op dit moment bovenuit.

Jasper1991: zelf vind ik de laatste 2 albums (dus deze en Blood Of The Saints) een stuk beter beter dan de voorgaande albums, dus ik zou je aanraden om die te luisteren

In het najaar ga ik Powerwolf meerdere malen live zien Dat belooft weer een feestje te worden met veel nieuwe hits

Secrets of the Sacristy klinkt toch wel anders dan het andere werk van Powerwolf. Het doet me een beetje denken aan Freedom Call, Gamma Ray, Emerald Sun, Wisdom en andere soortgelijke vrolijke power metal bands. Van mij mogen ze in de toekomst wel meer van dat soort nummers maken

Het Duitse powermetal geweld Powerwolf bracht met Preachers of the Night hun vijfde studioalbum op de markt. Het thema religie is de rode draad doorheen dit album. Met titels als Amen & Attack, In the name of God (Deus Vult), Coleus Sanctus weet je ongeveer welke kant Powerwolf opgaan. Gestoken in een typisch powermetal sfeertje krijg je dan ook een heel aangrijpende plaat over je heen. Echter gaat het niet zozeer over de religieuze betekenis, meer de geschiedkundige. Openingsnummer Amen & Attack gaat bijvoorbeeld over de kruistochten.

Het album krijgt overal heel goede recensies en ook wij waren danig onder de indruk. De sound en aankleding, zo typisch aan het genre, is al door vele bands voorgedaan. Maar Powerwolf slaagt erin de aandacht van begin tot einde aan te houden en het publiek stevig bij het nekvel te grijpen en ook te houden. Vanaf de eerste noten tot de laatste worden we geconfronteerd met een kerkelijk verleden, helaas ook gedrenkt in bloed. In naam van God en het geloof zijn vele slachtoffers gevallen.

lees meer :
Powerwolf ? Preachers of the Night - Snoozecontrol.be

Per ongeluk op gestuit tijdens het surfen...maar wat ben ik zeer aangenaam verrast!!
Zag Amen and Attack als clip en wist eerst niet goed of dit nu kunst of kitsch was. Blij dat ik door geluisterd/gekeken heb want wat is dit een gave band!! Alles klopt aan dit concept. Geweldige en aparte zang van Atilla Dorn die de nummers net dat extra geven. Prachtige nummers als het eerder genoemde Amen and Attack en Secretsof Sacristy (een nummer dat Helloween al jaren niet meer maakt helaas) Kreuzfeuer zeer gedragen met een heerlijke Rammsteinfeel erover. Last of the Living Dead heeft zeer krachtige vocalen in het refrein. Colleus Sanctus met een geweldige drive in dit nummer. En dat imago....geweldig toch!! Weerwolven, vampieren en de katholieke kerk die weer eens (een terechte) veeg uit de pan krijgt, heerlijk!!

Wat een heerlijke band is dit!! Vooral de eerste 7 nummer blijven dagen in de kop zweven. De laatste nummers (behalve die,die, crucified) zijn een stuk minder. Wederom een geslaagd vervolg van al die vorige super platen!

Mag ik vragen waar jij die, die, crucified op dit album hoort?

Ik leerde Powerwolf kennen bij het album dat hierna kwam, maar er lijkt weinig evolutie in hun geluid te zitten, want dit klinkt gewoon precies hetzelfde als de nieuwere albums van de band. Gewoon heerlijke knallende power metal met enorm pakkende refreintjes in die typische Powerwolf-sound. Ditmaal met als uitschieters 'Sacred & Wild' en 'Coleus Sanctus'.

Weer een stapje omhoog na het vorige album, al doet het me nog steeds veel minder dan zou moeten. Wel ben ik blij dat de band met Kreuzfeuer eindelijk eens een iets ander soort track heeft dan gangbaar is. Iets meer deinende melodielijnen en minder van het over the top geschreeuw, fijn.

Verder is het album buiten de bij vlagen erg fijne Helloween-achtige instrumentaties nog steeds oppervlakkigheid troef. Wederom het tot in den treure herhalen van alle titels. Jammer, want ik hoor hier net zoals bij Bible Of The Beast onderhuids bij vlagen echt wel degelijk goed materiaal, maar de gimmick verhindert het verder weer om er iets echt goeds van te maken. Andere songwriters zou al een goede stap zijn. Een voldoende kan er voor deze keer in ieder geval net vanaf.

Tussenstand:
1. Bible Of The Beast
2. Preachers Of The Night
3. Blood Of The Saints
4. Lupus Dei
5. Return In Bloodred

Weer zo'n album wat instrumentaal best in orde is, ook al wordt er wel heel duidelijk gespiekt bij de power metalklassiekers. De zang vergalt het en de teksten maken het regelmatig een wat pijnlijke ervaring. Muziek hoeft niet altijd hip en vernieuwend te zijn en ook de funfactor mag er natuurlijk wezen, maar bij Powerwolf slaat de balans wel erg makkelijk door in de verkeerde richting. Veelal hoor ik dezelfde opbouw in de nummers en dat de meeste nummers ongeveer vier minuten lang zijn, zegt natuurlijk ook wel wat. De band is er wel heel erg op uit om meezingbaar te zijn. De kerkkoren en Latijnse teksten verhogen het kitschgehalte. De muziek is ongelooflijk voorspelbaar. Als het gitaarwerk niet zo goed was, had ik hier met gemak 1* voor gegeven.


Tussenstand:
1. Bible Of The Beast
2. Blood Of The Saints
3. Preachers Of The Night
4. Lupus Dei
5. Return In Bloodred