Grandmaster Flash & The Furious Five - The Message (1982)

Een van mijn goede voornemens van 2012 is om de mijlpalen uit de hiphopgeschiedenis eens chronologisch door te lopen. Opdat ik in 2013 nooit meer het excuus aan kan voeren dat ik geen verstand heb van hiphop. Nu leek me dit een aardig vertrekpunt, omdat dit toch een beetje bekend schijnt te staan als het eerste hiphopalbum van enige betekenis. Enige betekenis slechts, want een grote klassieker in het genre is het (buiten het titelnummer) volgens mij niet.

De plaat voldeed dan ook ongeveer aan mijn verwachting vooraf. Alles wat vooraf gaat aan The Message is bij vlagen leuk, maar vooral ook erg wisselvallig. De eerste twee nummers luisteren best lekker weg, al is 'sympathiek' nog de beste omschrijving. Het derde nummer vind ik echt hopeloos gedateerd klinken, ondanks dat ik aan het woord 'gedateerd' in muziekomschrijvingen een enorme hekel heb. Die stemvervormer in dat hele nummer voegt bijzonder weinig toe. Gelukkig wordt het daarna weer beter, al klinken de gedeeltes die meer naar soul neigen soms wat goedkoop. De laatste zeven minuten van deze plaat is natuurlijk wel een feestje op zich.

Al met al geeft deze plaat me nog meer een funk- dan een hiphopgevoel. Dat zal bij Run-D.M.C. waarschijnlijk wel anders worden...

Nou de eerste hiphop plaat ooit was Sugarhil Gang - Rappers Delight.
En je had van deze plaat nog een cover in het Haags.

Die zou ik wel eens willen horen

Er zit mij te veel jazz in dit album... Houd ik niet zo van.

Maar The Message die blijft geweldig!

@LUkas::Dit is inderdaad een wat erg poppy album voor hih-hop begrippen. Zeker de(door niemand minder dan!!)stevie wonder gezongen ballades komen ook op mij ietwat klungelig en gedateerd over. Wat het derde nummer betreft:Die voortdenderende drummachine met dat bliepende bassynthesizer-baslooplijntje en die ddor een vocoder vervormde robot-stem was echt ongehoord en klonk als ultra-modern in die tijd.Hoewel gorgio moroder en kraftwerk er eind jaren zeventig daar al eens eerder mee aan de haal gingen.Maar het was toen net zo uniek als de audio-tune nu(nog) is. Run DMC zal jou wat beter bevallen daar hun repertoire een heel stuk minimalistischer is: In die zin dat hier alleen maar Drumcomputer-beats en raps en scratching te horen zijn. Wel moet ik je er echer op wijzen dat hun eerste twee albums naar huidige maatstaven de tand des tijds helaas niet hebben doorstaan.Succes ermee!
@Weseyx16:tja,jazz,funk en soul...als je daar niet zo van houdt dan beleef je aan deze LP inderdaad niet veel plezier nee............

Ik heb ooit eens gelezen dat deze groep (en met name de single The Message) geforceerd is door derden en dat Grandmaster Flash met frisse tegenzin akkoord is gegaan om met The Furious Five een plaat op te nemen. Maar desalniettemin is deze plaat een uniek staaltje hiphop-historie uit de tijd dat hiphop voornamelijk party-oriented was en de raps meer ondersteuning waren voor de platen die de DJ's mixten dan andersom (zoals tegenwoordig).

Natuurlijk klinkt de plaat om deze redenen een tikkeltje gedateerd, maar wat een frisse muziek is dit zeg. Heerlijk samplegebruik met als hoogtepunten She's Nasty, It's a Shame en natuurlijk het welbekende The Message (wellicht dat de mensen die deze track niet kennen de remix van It Was a Good Day van Ice Cube wel kennen).

Scorpio is trouwens echt een goedkope rip-off van de formule die Afrika Bambaata destijds volgde (luister zijn album Planet Rock).

Dit album opent met een enorme funky knaller. De bas is zo waanzinnig lekker. Het blijkt helaas een valse belofte.

Its Nasty is ook nog een lekker, maar vervolgens komt scorpio, een van de dieptepunten van deze plaat. Muzikaal gezien lekker,, maar de computer stem irriteert enorm. Het zal vast in de tijdsgeest heel gaaf geweest zijn, maar ik kan er niks mee.

Its a shame gaat gelukkig weer terug naar wat je verwacht, maar is geen hoogstaand nummer

Kant 2 begint weer dramatisch slecht met 2 ballads waar het glazuur van je tanden afspringt.
Alles wat hiphop destijds was is ineens weg, en dan ook nog 2 songs lang.. erg slap. Ik lees dat da housefreak denkt dat Stevie Wonder ze zingt, maar dat is niet waar. Dreamin' is een eerbetoon aan de man, maar dat js de enige link. Als Stevie ze werkelijk had gezongen was t zeker een upgrade geweest.

Maar dan... the message, het prijsnummer van fe plaat en eigenlijk van deze band. Die maakt het al goed en is toch een reden om dit album in bezit te houden.

Als geheel is het maar lafjes... 2.5 ster..

Naast the Message is ook Scorpio nog steeds wel een lekkere breakdanceklassieker.

Wat weinig mensen denk ik weten is dat Grandmaster Flash zo goed als niets met de superhit The Message te maken heeft gehad. Hij had toen al zo'n ruzie met Sugarhill Records dat Sylvia Robinson die plaat samen met haar huisproducer Duke Bootee heeft gemaakt.

Zo is het grootste deel van dit album eigenlijk ook geen Flash werk, maar vooral Melle Mel en Sugarhill Records. En dat is ook wel te horen aan alle disco-invloeden.