KISS - Animalize (1984)

Kiss verkoopt nog steeds. Maar ik vind dat geen argument om het bestaansrecht te bewijzen.

Waarom twijfelen aan het gezonde verstand of denken dat de marketing hier zijn werk doet? Kiss kan nog best een showtje weggeven. En ook een plaatje maken.

Overigens vind ik dat Animalize stilistisch gezien nauw aansluit op de weg die op Creatures Of The Night werd ingeslagen. In die zin denk ik eerder dat het voor sommigen te lastig is om het imago even los te zien van het geboden materiaal op Animalize.

Gelukkig hebben we allemaal een eigen mening.

Het verschil in songwriting tussen Paul en Gene begint op deze lp pijnlijk te worden .
Vanaf deze plaat heeft Gene nauwlijks nog een fatsoelijk nummer geschreven . Paul daarintegen begint zich hier te onderschijden als een van leading songwriters van de jaren 80 op rock gebied en wordt samen met Holly Knight , Desmond Child , Dianne Warren steeds vaker gevraagd als componist voor anderen .
I've Had Enough , Heavens On Fire en Thrills In The Night luisteren nog steeds lekker weg . Energieke plaat ! Dramatische tour , 3500 man in de ijsselhal in Zwolle ,kaal podium , geen pyro's , inspiratieloos ! Weggepleeld door een gretig Bon Jovi .
Hierna kon het alleen maar beter worden .

Ik zei in een vorige post dat ik Mark st. John zo goed vond, maar ik heb ook gelezen dat hij op de plaat niet zo veel deed en dat er ook andere gitaristen meededen. Maar hoe dan ook; prachtige solo's op bijvoorbeeld Burn Bitch Burn!

Maar wat een goedkope text eigenlijk!

Luister je niet naar de texten dan is dit misschien wel mijn favoriete album van deze band.

Het beukt maar door en houd maar niet op.

Vandaag nog weer eens geluisterd. Blijft een prima Kiss album wat mij betreft. Thrills in the night, Heaven's on fire, Under the gun. I've had enough, Burn bitch burn zijn alle prima nummers. Het gitaarwerk is prima verzorgd op Animalize. Zoals op (bijna) alle 80's albums van Kiss eigenlijk.

Voor de helft een prima album en voor de andere helft niet. De nummers van Paul vind ik stuk voor stuk goed. De songs van Gene vind ik echter helemaal niks. Gitarist Mark st. John is ok. Jammer dat hij alleen maar op dit album te horen is.

Heb net dynasty eens gedraaid en deze er gelijk achteraan, maar wat een inmens verschil eigenlijk.

Deze is bij mij zwaar favoriet t.o.v Dynasty, vooral de zware sound en het prachtige gitaarwerk maakt het gewoon een top album voor mij.

Heb de hele kiss discografie compleet, maar als studio albums alleen deze en dynasty origineel, en daarnaast nog de verzamelaar gold, en millenium masters volume 2 en alive uit 1975 nog origineel in huis. Denk dat ik de kiss essentie dan aardig in huis heb.

Denk dat ik dit ook hun best geslaagde studio album vind qua sound.

Ben echt in een kiss bui nu en speel de afgelopen dagen erg veel alive, deze en de verzamelaar gold af.

Eén van de betere studioplaten van Kiss
2,5 ster is zeker op z'n plaats.

Een album wat ik altijd een beetje links heb laten liggen. Had hem wel maar ik was zo een fan van de originele line-up dat dit voor mijn gevoel niet echt kiss was. Laten we zeggen: kiss zonder make-up vondt ik geen kiss meer

Maar goed , verstand komt met de jaren zeggen ze wel eens en dat zal het proces van mezelf met dit album waarschijnlijk ook wel zijn, want als je dit objectief beluistert is het een prima album. Nummers als heavens on fire, Thrills in the night, while the city sleeps zijn toch echt wel prima 80ties rocksongs.

Ik vind dit ook een prima album, vond hem gelijk al goed, alleen het gitaarspel van mark st john is net iets te snel voor kiss eigenlijk. Soms is het net of paul stanley het niet kan bijhouden en naar lucht loopt te happen en te geforceerd gaat zingen.

Luister je hem vaker dan valt dat toch wel steeds meer op, niettemin een mooi kiss album, denk wel hun snelste en meest luidruchtige album, al zou revenge daar ook voor in aanmerking kunnen komen. Denk dat deze nog net iets steviger is.

ik vind creatyres of the night juist het hardste album

Ondanks de foeilelijke hoes toch best een appetijtelijk album van KISS.
Zal 'm vanavond eens op de draaitafel leggen. Kijken hoe het album anno nu valt.

En bevalt hij nog net zo goed als vroeger?

Nadat Kiss rond 1980 met drie albums heeft laten horen ook finesse en subtiliteit in huis te hebben is het best jammer dat ze hier blijkbaar alleen nog maar een luidruchtig bandje willen zijn. (Dat verkleinwoord is niet op zijn plaats natuurlijk.) Verder ook jammer dat de onvervangbare Vinnie Vincent alweer vervangen is.

72/100

Hoes blijft afschuwelijk maar de inhoud spreekt me des te meer aan. Vanmiddag een tweedehands elpee aangeschaft en dit is ophalen van pure nostalgie voor mij; prachtig, ga er weer helemaal in op! Op de keper beschouwd staan er maar een paar echt goede nummers op, beide kantopeners, maar echt matig wordt het nergens. Heaven's on Fire is een prima single en Thrills in the Night heeft wel iets melancholisch; het zijn vooral de nummers van Paul Stanley die het hem doen. Van Gene Simmons' composities werd Lonely Is the Hunter destijds nog op de radio gedraaid.

Geen verrassingen hier. Anno '84 gaat Kiss de hairkant op. Dat ze zo erg meeliften met het succes van een Motley Crue verbaast me wel een beetje. Met name in de eerste nummers is het spiekwerk duidelijk. Dit maakt het wel dat dit album erg vlot en energiek is. Dit is ook wel belangrijk, want verder is het album compleet voorspelbaar. Stanley heeft iets meer nummers geschreven, dus het album is vaker redelijk dan behoorlijk matig. De beste nummers hoor je als eerste en vervolgens gaat het als een nachtkaars uit.


Tussenstand:
1. Ace Frehley
2. Music From The Elder
3. Kiss
4. Paul Stanley
5. Love Gun
6. Destroyer
7. Dynasty
8. Creatures Of The Night
9. Animalize
10. Lick It Up
11. Hotter Than Hell
12. Peter Criss
13. Dressed To Kill
14. Unmasked
15. Rock And Roll Over
16. Gene Simmons

Het album begint nochtans erg sterk met I've Had Enough (Into The Fire), waarbij vooral de sterke riffs en Stanleys krachtige zang positief opvallen. De Simmons nummers doen dit wederom niet. Burn Bitch Burn is een standaard track van zijn hand met oversekste lyrics en Lonely Is The Hunter is wel een uitzonderlijk saaie song. De Stanley-bijdrages zijn dan weer het beste, al zorgen ze vooral voor (met spectaculaire solos ingekleurde) standaard hairmetalsongs waar, als ik het goed begrijp, de fans en critici dan weer niet heel blij mee waren. Het zal me verder worst wezen, Animalize is weer zo'n album dat op de achtergrond best gaat, maar nog steeds bijster veel voorstelt. Dat de beste songs ook de hand van Desmond Child hebben is tekenend. Mark St. John kon overigens wel spelen, tragisch verhaal verder.

Tussenstand:
1. Creatures Of The Night
2. Music From The Elder
3. Ace Frehley
4. Paul Stanley
5. Dynasty
6. Kiss
7. Animalize
8. Lick It Up
9. Love Gun
10. Hotter Than Hell
11. Unmasked
12. Destroyer
13. Rock And Roll Over
14. Dressed To Kill
15. Peter Criss
16. Gene Simmons