Klaus Schulze - Body Love (1977)

Trance/ambient avant la lettre, soundtrack van een jaren 70 porno film. Dat hoor je er gelukkig niet van af.

Weer een top-album van deze grootmeester. Dat het de soundtrack van een porno-film betreft, zal me trouwens worst wezen. De muziek is super en Schulze gaat hier weer flink uit zijn dak op zijn synthesizers. Stardancer is geniaal. Niks mis mee! Een 4.

Inderdaad een goed album van Klaus Schulze. Die prima te beluisteren is zonder de beelden waar voor de muziek destijds is gecomponeerd. Een leuk detail; van dit album circuleren diverse hoezen die minder braaf zijn dan de hier afgebeelde.

Goede plaat ja maar ik vind Body Love Vol.2 (In Nederland indertijd uitgebracht als Moogetique) een stuk sterker. Het lange stuk Nowhere nowhere spreekt min meer aan dan P.T.O. op dit album.
Maar Blanche is een wonderschoon nummer. Stardancer is gewoon een klasse stuk van Klaus. Tja die oude jaren '70 de gouden periode van Schulze met 10 ijzersterke platen (Irrlicht t/m X).

Samen met Timewind is dit mijn favoriete Klaus Schulze lp. Mijn cd heeft de bonustrack niet. De hoes verschilt ook. Over de nummers: Stardancer heeft een ongeveer drie minuten lang veelbelovend intro en barst dan los in een spannende Schulzesong van topkwaliteit. Het inderdaad wonderschone Blanche bevat fraaie solo's van Klaus. P.T.O. is vandaag de dag nog steeds favoriet bij mij. Lang intro,ellenlang tussenstuk en dan een schitterende overgang naar de laatste minuten van de plaat. Vijf sterren voor Klaus Schulze.

1 van de beste Klaus Schulze lp's. Er zijn ks lp's die niet lopen zo lijkt het, maar deze nummers gaan als een trein. Klaus is hier echt op dreef. Zou het dan toch met die film te maken hebben? Afijn de lp luistert bijzonder prettig weg

wow, de klaus gaat hier lekker hard zeg!
net gevonden voor een prijsje in de 2dehands platenzaak. Heerlijk

éen van de beste - zo niet het beste album - van toetsenvirtuoss K. Schulze!!

Woei P.T.O . Klaus Schulze stuurt de ene na de andere hyperkinetische synthesizerlijn op de luisteraar af. Een van de beste composities van deze pionier.

Dit ''pikante'' album van Schulze zag ik ruim 35 jaar geleden in de sountrackbak staan bij de plaatselijke fonotheek en aan soundtracks heb ik mij eigenlijk (blijkt nu ten onrechte) nooit aan gewaagd. Maar laat ik via een oude wandelvriend die mij bij hem thuis eens uitnodige deze plaat opstaan, ik raakte bij wijze helemaal opgewonden en in trance wat ik hier hoorde. Ik vroeg welke plaat is dat? Hij zij dat is die LP die jij destijds in de fonotheek nooit geleend heb en had hij die LP voor slechts 2 euro gekocht toen de fonotheek opgeheven werd.
Ik ging bij thuiskomst meteen zoeken naar dit album op CD en vond via Discogs de eerste (Black target) CD uitgave uit 1984 van deze titel (met de gekuiste hoes) maar de muziek daar raak ik toch wel wild en opgewonden van. Wat muzikaal aangaat heeft Schulze het hier goed voor elkaar Dat geldt trouwens voor de meeste albums die hij voor Brain gemaakt heeft in de periode tussen 1974 en 1984.

Meesterlijke (opwindende) trance uit1977.

Score 4,5

Ik vind dit toch wel tot een van de beste platen van Klaus Schulze horen hoor. Luistert ontzettend lekker weg. Een luistertrip.

Zijn beste album, vind ik.

De overeenkomsten met Moondawn zijn significant. In eerste instantie lijkt het verder te gaan waar Moondawn gestopt is.

Dan sta je voor de lastige keuze; even hoog waarderen vanwege de gelijkenissen, of juist lager vanwege 'gebrek' aan 'originaliteit'?

PTO is qua opbouw wel echt zeer goed, langzaam maar zeker steeds opzwepender.