Loudness - Soldier of Fortune (1989)

Ik heb nog eens mijn oude Aardschok n° 11 van november 1989 opgediept, omdat ik mij grotendeels kan vinden in volgende recensie:
Tussen '81 en '84 leverde Loudness een vijftal uitstekende metalelpees af. Toen de Japanners begin '85 een deal bij het Amerikaanse Atco tekenden werd de metal vaarwel gezegd en kwamen meer commerciële deuntjes binnen drijven. De drie volgende elpees waren niet slecht, maar in Amerika kon men niets beginnen met het dialect van zanger Minoru Niihara en zo werd deze in '88 gedumpt en kwam van Obsession Mike Vescaras. Hier is ie dan de nieuwe elpee "Soldier of Fortune", die gelukkig iets beter is dan zijn voorganger. Nog steeds zijn het meesterdrummer Munetaka Higuchi en stergitarist Akira Takasaki die bij Loudness de kar trekken, zoals al meteen op het openende titelnummer te horen is. Zanger Mike Vescara is niet slecht - hij heeft af en toe wel iets van Graham Bonnet weg - maar om nou te zeggen dat het een geweldige zanger is, is weer teveel van het goede. Kon deze major-act in Amerika niets beters vinden? Of was geen andere zanger van plan om een spoedcursus Japans te gaan volgen? You Shook Me met een Ratt-achtig riffje vervolgt matig en dezelfde band diende waarschijnlijk ook als voorbeeld bij het begin van het navolgende Danger of Love. Na de matige ballad Twenty-Five Days en het redelijke Red Light Shooter, dat alleen tijdens de gitaarsolo interessant is, komt met Running for Cover weer een hardere track. Het beste nummer is voor mij echter Demon Disease, omdat dat het meeste van de goeie ouwe Loudness weg heeft. Een aardige elpee maar Loudness kan veel beter, dat hebben ze in het verleden vaak genoeg bewezen.

Iemand uit de familie heeft me deze Loudness uitgeleend. Soldier of fortune heeft niet veel luisterbeurten nodig om tot bespreking over te gaan. Die zanger is echt heel erg wennen. Ik mis het stemgeluid van Niihara. Het titelnr. is wel leuk, meteen komen er twee zwakke songs achteraan. Twenty-five days is mijn stijl hardrock ook niet. Zit nog wel leuk gitaarwerk in.Red light shooter en Running for cover zijn wat beter maar komen niet bij de oude Loudness in de buurt. Lost without your love is vooral interessant door Takasaki z'n gitaarspel. Faces in the fire & Long after midnight zijn ook geen liedjes om apart de cd voor te draaien. Demon disease is zo'n beetje het enige nummer dat echt de moeite waard is. Helaas is de rest minder overtuigend. Ik deel niet snel lage cijfers uit, maar in dit geval ben ik het helemaal eens met Sir Spamalot. 2,5ster.

Nog maar eens opgelegd naar aanleiding van mijn aankoop op vinyl gisteren in de Sinjorenstad, is het een teken aan de wand als men telkens moet wachten op de gitaarsolo van Akira Takasaki om een beetje op te veren bij dit album? Het is dat ik fan ben en de verzameling wil aanvullen want anders...

Hoogtepunt op kant 1 is Soldier of Fortune dat dan nog de veters niet mag strikken van vele nummers op de voorgaande albums. Hoogtepunt op kant 2 is het lekker ouderwets gejaagde Demon Disease, een redelijk ontketende Loudness. Waarom zijn die andere songs zo tam, zo nietszeggend, zo midtempo, zo onavontuurlijk?

Ontketend inderdaad want dat is het probleem van dit album, de ketens werden gelegd aan de heren muzikanten. All lyrics by Loudness, all music by Akira Takasaki staat op de label vermeld. Hebben zij zichzelf dan geketend? Eerder management en platenfirma, denk ik. Money, money, money, return on investment. Bah, management speak!

Dat tamme nietszeggende was al 2 albums hiervoor ingezet, wat dat betreft zijn die Vecsera CD's niet slechter als "Hurricane Eyes" of "Lightning Strikes".
De misere was eigenlijk al ingezet met "Thunder in the East" maar daarop kan je nog lekker meebleren met de songs.

Vanaf "Loudness" uit 1992 had wat mij betreft Loudness weer recht van spreken....

Hij staat al zeker twintig jaar bij me in de kast. Ik ben dan ook erg in mijn nopjes met Soldiers Of Fortune. De plaat sluit naadloos aan op de heersende glamtrend van die tijd. Vooral de naam Dokken komt erg vaak bovendrijven. Krachtig zangwerk (itt Dokken) en flitsende solo's, samengebundeld in nummers vol met meezingbare bruggetjes en refreintjes. Mij geeft het altijd wel energie en goede zin.

Het titelnummer kon zo van Thunder in the East afkomen. Daarna komt er op Amerikaanse leest geschoeide glam/hair metal waarbij met het vervangen van Minoru Niihara het laatste authentieke restje Japans geluid overboord wordt gezet ten gunste van de commercie. Los van dat klinkt het allemaal vrij degelijk en valt er nog altijd van de gitaarsolo's te genieten, de ritmesectie klinkt als vanouds goed en eerlijk gezegd stonden de vocalen van Niihara een doorbraak in de VS in de weg en is het verder een kwestie van dat het songmateriaal me niet pakt, m.u.v. de afsluiter waar men de traditie een snel nummer op te nemen getrouw is gebleven.