Marvin Gaye - In Our Lifetime (1981)

Dit album vind ik het minste van heel zijn repertoire vanaf '70.Duidelijk te horen dat dit album niet af was.Ik kan best begrijpen dat Marvin Motown geeft verlaten.Na zo lang bij hun te werken, gooien ze zonder toestemming van Marvin de album op de markt.Omdat het volgens zijn "schoonvader" Mr Gordy die natuurlijk partij kiest voor zijn dochter, het te lang duurt.Wel het is een ramp.Twee goeie nummers,ego tripping out en Heavy love affair.De rest is niet af!Een 3!

"Heavy love affair" is idd erg lekker, "Ego tripping out" vind ik net iets te fout (waar ik ander funk numers van Marvin Ge wel ok vind).
"Loveparty" en "Life is for learning" vind ik ook zeer de moeite waard.
"love me now or love me later" is iet minder toegankeljk, maar wel heel bijzonder en mooi qua tekst.

Dit album kwam een beetje ongelukkig uit. Marvin had 4 achtereenvolgende klassiekers gemaakt met What's Going On, Let's Get it On, I Want You en Here, My Dear. In vergelijking daarmee is dit album inderdaad een stuk minder. Mis vooral wat inspiratie. Maar aan de andere kant, wat wil je na 4 van die giganten.

Ik heb dit album nog nooit op CD gevonden anders zou ik mijn mening erover graag geven.

Ondanks dat dit album ''niet af'' is toch een prima plaat! Ego trippin out, Funk me, Far cry zijn heerlijk. onterecht dat dit album weinig aandacht krijgt...

Ik ben gek op funk en misschien schuilt daar het probleem voor velen: Marvin Gaye met zijn zoetgevooisde soulstem in combinatie met deze vrij losse disco-funk is wellicht een wat vreemde combinatie. maar dat vreemde vind ik zelf wel mee vallen.

Inderdaad, beetje aan de vlakke kant. Goed album hoor, maar de bezieling hoor ik niet echt meer. Dat wat eerdere albums over me heen viel, voel ik bij dit album minder. Marvin Gaye kan echter geen slechte LP’s maken. Ik ken ze niet. Wat een stem.

Nou, ik heb er toch eentje hoor. Maar toegegeven, dat is een allegaartje van zowel Motown- als CBS-materiaal dat op de plank is blijven liggen en pas na zijn dood werd uitgebracht. Dus helemaal eerlijk is dat niet. En zelfs dat album bevat nog wel een paar behoorlijk goede nummers.

Over deze LP: In our lifetime is lang niet slecht. Het zou misschien zelfs als een prima plaat zijn beschouwd ware het niet dat de vier voorgaande studioplaten allemaal zo onwaarschijnlijk goed waren. Dan valt deze allicht een beetje tegen. Inderdaad, omdat de inspiratie en de bevlogenheid even wat minder waren.

Het is, zoals zoveel Gaye-albums, wel een album met een fascinerende ontstaansgeschiedenis. Na het echec rond de opnamen voor de Love Man-LP, die uiteindelijk nooit werd uitgebracht, wilde Marvin een album maken waarin goed en kwaad (in de mens, en dan vooral in hemzelf) op een muzikale manier tegen elkaar werden afgezet - de hoestekening geeft dat idee ook nog goed weer. Maar gedurende de totstandkoming ging er opnieuw van alles mis. Terwijl Marvin nog aan het sleutelen was aan de eindmix, bracht Motown het album in een rush-release op de markt, wat het einde van de verbintenis inluidde.

Er is veel later nog een dubbel-cd met alle oorspronkelijke sessies uitgebracht in een oplage van slechts 5000 stuks. Maar die is natuurlijk allang out-of-print en kost tegenwoordig veel geld. Ik moet het doen met de originele LP, waarop ook de eerder uitgebrachte single Ego trippin' man ontbreekt. Die staat alleen op de oorspronkelijke CD-release uit 1994, die ook allang niet meer te krijgen is.

Toch blijft er hier best veel te genieten. Ik ben vooral weg van Heavy love affair, dat qua groove veel weg heeft van het werk dat Quincy Jones in deze jaren produceerde voor de Brothers Johnson. Maar ook de psychedelische blues van Love me now or love me later is heel fraai gedaan. En verder zijn Loveparty en Life is for learning wel lekkere nummers.

Wiki geeft veel achtergrondinformatie over de totstandkoming van deze plaat, inclusief de getormenteerde staat waarin Marvin Gaye zich op dat moment bevond, en de onvoltooide staat waarin het album werd uitgebracht. Het geeft een op zichzelf al interessante plaat extra cachet, want bij het luisteren denk je hier toch onwillekeurig aan terug. En bedenk je ook dat het, als het allemaal net even anders was gelopen, gewoon opnieuw een meesterwerk had kunnen zijn.

Laatste dagen een paar keer gedraaid. Heb hem al een aantal jaren in huis maar de voorkeur is altijd uitgegaan naar die andere 4 toppers. Kom er nu achter dat het toch een vrij goed album is van Gaye. Op wat zwakke momenten na (3&4) blijft de plaat toch erg vermakelijk. De b-kant vind ik zelfs een stuk sterker. De afsluiter is helaas wat te licht. Zet hem voorlopig op een 3,5*.