Dave Matthews Band - Crash (1996)

Dit was mijn allereerst DMB CD en die kreeg ik als bedankje voor m'n website. En door deze CD ben ik van alle Dave Matthews muziek gaan houden.

Two Step is het nummer dat het hem het meest doet. Zo'n geweldige intro! Werkelijk kippenvel.
Verder is er helemaal niets op deze CD aan te merken. Gewoon perfecte muziek wat mij betreft. Wederom, Live zijn deze nummers het best.

DMB is geweldig... het is werkelijk niet te begrijpen dat ze in europa zo onbekend zijn.. in de VS hebben ze volle stadions.. hier komen ze niet/nauwelijks naartoe... ERG jammer...

Heb dit album vanavond 3 uur lang op shuffle gehad, na de hoge stemmen van RWL en Lakini wou ik toch ff checken of ik het misschien onterecht niet zo geweldig vind: nou, het is zeker niet slecht, maar ik vind het nog steeds niet meer dan een 3,5 waard ...

Erg sterk album, moet zoals al gepost misschien wel de beste intro voor een nummer wat ik ooit gehoord heb . (Two step)

Ja dit vind ik persoonlijk het beste album van de band. Hij bevat ijzersterke nummers zoals Chrash into Me, Say Goodbye, To Mutch To Say en ga zo maar door. Hét hoogtepunt. Vanaf die tijd gaat het wat bergafwaarts met de heren. Dave Matthews beland in de drugs, en wat leek op een totaal einde van de band, bleek toch nie waar. En Stand Up was geboren . Al valt me dat album toch stiekem een beetje tegen. Er zijn te veel andere invloeden, in plaats van hun oude vertrouwde. Dat was erg jammer, maarja de Dave Matthews Band blijft de Dave Matthews Band!

Beste plaat van de DM Band.
Cry Freedom is mijn absolute favoriet.
#41 en Crash into me zijn ook goed.

Klassieker. 5*!

Drie luisterrondjes gehad en ben er nog niet helemaal overtuigd van. Van die typische 80-er jaren gitaarrock. Muzikaal sterk, maar gewoon niet bijzonder genoeg, niet tijdloos genoeg ofzo. Wat niet is kan nog komen natuurlijk, maar voorlopig een drietje.

Ieder zijn mening en als je hier niet echt van houdt.. prima... maar ik wil dit toch niet echt typische 80'er jaren gitaarrock noemen...waag er dan nog een paar luisterbeurtjes aan en de plaat zal gaan groeien...

Dave Matthews heeft een unieke stem en heeft die stem voortreffelijk onder controle. Soms gevoelig, soms een tikje rauw, soms ronduit cynisch, maar wel altijd op een manier die recht doet aan de teksten. Teksten die vaak over hele aardse zaken gaan, maar dan wel met een typische DM-twist eraan.

De DM band weet gevoelige pop, subtiele rock, een vleugje jazz en de sfeer van blues te vatten in tijdloze nummers die soms ontroeren, altijd vermaken en die zich vaak op ongekende wijze visueel weten te manifesteren in het brein van de argeloze luisteraar.

Crash into me is zo'n nummer dat oogt als een lieflijk luisterliedje, maar dat een verraderlijk zieke twist in zich heeft. Cry Freedom is zo'n nummer dat je meesleept in een filmisch epos over een heldhaftige strijd om vrijheid en hogere zaken. Het vrolijk klinkende 'Lie in our Graves' doet je emotionele gesteldheid omslaan met haast arrogante nonchalance.

Niet uw smaak? Geen probleem... Maar niet bijzonder? Come on...

Voor mij ook het beste album van ze, de combinatie tussen emotie en de muzikaliteit is uniek. Elk nummer heeft zo weer zn eigen geweldige intro . Nummers als #41 en Say Goodbye steken er voor mij echt bovenuit.

#41 is natuurlijk wel één van de mooiste DMB nummers,
toch heb ik nooit dit album zo gewaardeerd als de meeste DMB-fans. Vind het geen slecht album, maar ik prefereer andere albums van deze band .

Eerste cd die ik echt goed beluister van de Dave matthews band en het is zeker een heel goed album.

Wat een geweldig geniale CD.

So Much To Say, Too Much en Tripping Billies zijn heerlijk swingende nummers waar men zo een feestje mee kan bouwen. Two Step kent een briljante opbouw en climax en is ook heel swingend, Crash Into Me is een zeer genietbaar en rustig nummer, met weliswaar een zieke twist... En niet te vergeten #41, toch wel een van DMB's mooiste nummers, en zowieso zijn ook de niet genoemde nummers muzikaal heel sterk.

Elke muzikant van deze band lijkt z'n ziel en emotie in z'n instrument te leggen, waardoor het eindresultaat sterke en overrompelende composities kent. Ook Dave's schrijfkunsten doen zeker niet onder aan zijn muzikaliteit.

Een geweldig album, wat alleen nog maar kan groeien bij volgende luisterbeurten. Érg sterke muziek van deze uitmuntende band. 5*

Erg goed album, tevens mijn eerste en tot nu toe enige ervaring met Dave Matthews. Ik heb altijd gedacht dat deze band een soort van R.E.M rip-off zou zijn, maar ik zit er helemaal naast! Muzikaal behoord het in ieder geval tot het beste in zijn soort, vooral de variatie in stijlen weet mij te overtuigen.

Dat DM-band in the USA volle stadions trekt geeft me in ieder geval weer wat vertrouwen in de muzikale voorkeur van de bevolking . Dat het in Europa nog niet helemaal is gelukt is misschien jammer, maar misschien ook wel niet. Nu komen ze nog in relatief kleine zalen zoals de HMH en dat vind ik een stuk prettiger dan de Arena's van deze wereld.

4* voor Dave's Band, die zijn nog niet van me af.

Sterk album. Knap is hoe goed de muzikale verzorging is. Alles is tot in de puntjes uitgewerkt, en vaak wordt er net een blazertje hier of een viool daar ingezet om het geheel net wat extra's te geven. Erg gevarieerd, maar het perfectionisme gaat ook wel een beetje ten koste van de spontaniteit.

Toch met gemak 4*.

Matthews klinkt soms trouwens erg als Eddie Vedder (op '#41' bijv.).

Zijn stem is inderdaad vrij apart.

Dit album Swingt de pan uit! Geweldig!

Mooie plaat vooral het begin is heerlijk, de laatste paar songs boeien me wat minder maar over de hele lijn, een zeer fraaie plaat.

Gewoon nog een aantal keer beluisteren, dan vind je de laatste nummers vanzelf ook goed

Zal ik doen.

Een album wat ik persoonlijk vooral kan waarderen voor de originaliteit.
De overall sound van de plaat is iets waar ik minder enthousiast van word.
Alles is zo ontzettend plat en levenloos gemixed dat het album zich niet kan verhouden tot welke live performance van de band dan ook.
Desondanks wordt dit meer dan goedgemaakt door een fantastisch meneer "Matthews" en band die nummers weten te maken die zowel qua tekst als arrangement onevenaarbaar zijn.

Ik vind eigenlijk alleen Crash Into Me en #41 echt goed, al zijn ze beter op de live CD.

Dit album voor 1 euro uit de bakken gehaald bij de kringloop! waardoor mijn nieuwsgierigheid was gewekt.
Ik was volslagen onbekend met hun muziek, wist enkel dat ze erg groot zijn in de USA.
Na een eerste luisterbeurt kan ik wel stellen dat mijn euro niet is weggegooid
Mooie melodieuze muziek met een Dave Matthews die wat betreft stemgeluid in enkele nummers veel gelijkenissen vertoont met Eddie Vedder.
Ik kan er na 1 luisterbeurt nog weinig van zeggen wel dat ik Crash Into Me een bijzonder fraai nummer vind.

Prettige kennismaking met de Dave Matthews Band.
De stem van Dave Matthews ligt prettig in het gehoor maar het album blijft niet in zijn geheel boeien, ik vind de nummers vaak te complex en te langdradig hoewel de muziek vaak verrassend ingenieus in elkaar steekt zoals het reeds eerder gememoreerde intro van bijvoorbeeld Two Step.
Voorlopig Crash Into Me & # 41 als hoogtepunten.

Lang geleden dat ik dit album luisterde. akoestisch vind ik Dave Matthews altijd geweldig, het album met Tim Reynolds luister ik nog steeds regelmatig maar de studioplaten vind ik altijd te gladjes. Ook dit album weer, prima songs maar alles is zo netjes en glad dat het gaat ergeren. Busted Stuff is ook zo'n album met erg goede nummers maar helaas ook veel te clean naar mijn smaak. Daarna kwamen er voornamelijk over geproduceerde, dichtgetimmerde albums uit die mij weinig doen. Zou leuk zijn als de albums uit zijn beginperiode eens worden geremastered , in al die platen zit ergens een goed album met goede muziek maar het komt er niet echt uit...