Christine McVie - Christine McVie (1984)

Na Mirage, de Amerikaanse toernee, ging iedereen weer z'n eigen weegs. Tijd dus voor een lucratieve solo cd (of meestal nog lp) en lid zijnde van Fleetwood mac, gaf dat altijd nog een bepaalde garantie tot verkopen (dat gold alleen niet voor Mick Fleetwood). Christine McVie had zich in in veertien jaar tijd opgewerkt van begenadigd bluespianiste tot rockartieste van faam en kon zich veroorloven een hele keur aan bekende vrienden te laten meedoen (Eric Clapton, Steve Winwood) op haar 2e soloplaat. Het is geen onverdeeld succes geworden (wel nog degelijke verkopen in de VS) maar de swingende singles Got a hold on me en Love will show us how gaven toch de kwaliteiten van Christine goed weer. Ik schreef al, ze is een rock-artieste en dat betekent dat een enkele ballad nog gaat, maar het moet niet overheersen: rock moet de boventoen voeren. In die verhouding is ze redelijk geslaagd. Hoewel het merendeel van de songs goed is, mist ze in haar schrijven toch de hand van de man die haar songs bij Fleetwood mac tot grote hoogte wist te brengen, met name ook in de categorie(smaakvolle) uitvoering. Lindsey Buckingham zingt en speelt mee op het vrij onbeduidende Who's dreaming this dream maar speelt vooral weer eens virtuoos gitaar op The smile I live for, de afsluitende ouverture. Vooral ook om dat laatste nummer toch weer een verplichte aanschaf voor elke Fleetwood mac fan.

Hoe ik dit album zie;
Het openingnummer doet het wel leuk. Een lekker uptempo met een geweldige clip. Maar goed, die zie je niet bij een CD.
Daarna The Challenge. Nou het is idd een Challenge want even zakt de interesse weg. Echter bij So Excited krijgt ze de aandacht weer terug. Lekker uptempo nummer maar wel 1 zoals we niet vaak horen van miss mcVie.
Daarna 2 nummers die mij niet kunnen boeien. Heel jammer. Vooral One in a Million vind ik slaapverwekkend.
Got a Hold on Me was in de US een top 10 hit. Wat ze daarvoor gedaan heeft weet ik niet want mij boeit het nummer niet tot een top 10 hit. Het is leuk en lief maar nee, niet meer dan dat.
Who's dreaming this dream is wederom saai. Gelukkig volgen er nog net 2 grappige nummers en af te sluiten met het serieuze The smile I live for. Tja...nog een keer dit album afspelen? Misschien over 3 maanden...
Er is trouwens een Christine mcVie Videoalbum uit die tijd. Dit is echter nog saaier dan deze hele CD.
Dat zij niet graag in de schijnwerpers stond is wel duidelijk maar een beetje meer show had deze dame toch wel mogen geven hoor!

Ja, ze is inderdaad een beetje stijfjes.
Hoewel ik niet het idee heb, dat ze altijd zo terughoudend is geweest.

Misschien zijn de avonturen in haar teksten spannender geweest dan het ware leven.

Ik heb, bij nadere beschouwing, ook mijn ernstige twijfels of ze mee had gekund, bij de Unleashed tour. Of ze dat wel had kunnen trekken.

Ze is overigens wel zo sportief geweest om in Londen bij het laatste FM optreden te komen kijken.

Zal ze nog achter de de schermen wezen bijpraten? Heeft ze misschien nog wat nummers liggen waarbij nog een gitarist, drummer en bassist benodigd zijn? Ook haar laatste cd is inmiddels weer een jaar of 5 oud.

Ik ben eerlijk gezegd bang dat Christine niet van de band gebruik zal maken. En nog eerlijker gezegd: echt heel erg rouwig ben ik er op dit moment ook niet om.

Ik zou het leuk vinden maar ik denk dat het afgelopen is met de carriere van Christine. Ik zou willen dat ik het mis heb maar deze dame heeft haar looks op haar hoge leeftijd niet zo mee. Hoe geweldig ik haar ook vind ze is toch altijd een beetje de moeder geweest van Fleetwood Mac.
Een mooie DVD met hoogte punten uit haar carriere zou ik wel leuk vinden. Haar debuut album, haar entree bij Fleetwood Mac, de jaren van Rumours en dan haar clips uit de jaren 80.
Echter wederom bang dat er niet veel mensen interesse zullen hebben in zo'n DVD.

Fijne westcoast plaat. Mooie liedjes, lekker glad en melodieus geproduceerd, met veel aandacht voor de zang.

Christine speelt wat synth, elec. piano en zingt gewoon zoals ze altijd zingt. Niet de beste zangeres op aarde, maar heerlijk om naar te luisteren.

Het slotnummer is echt fenomenaal.

Dit tweede solo album van Mcvie kwam uit nadat ze een gearriveerde popster was geworden. Mooie art en vormgeving , tal van gastartiesten van naam en ingezet op Mcvie als een piano balladeer a la Songbird. De muziek is aardig, maar niet zo goed als gehoopt. Love will show us how en de single got a hold on me zijn prima tracks die doen herinneren aan het betere Big Mac werk. Er staan echter ook een paar middelmatige niemendalletjes op. Gelukkig wordt het album gered door de prachtige afsluiter the Smile i live for. Dat soort muziek had dit album mee vol moeten staan! Zonde. Nu kom ik uiteindelijk uit op 3 sterren.