Dave Matthews Band - Everyday (2001)

Ken alleen The space between en dat is een geweldig nummer.Daarnaast is er van dat nummer ook een steengoeie DJ Tiësto remix.

Ontzettend goed album, het is even wennen aan de scherpe randjes maar daarachter zit gewoon erg goed muziek.
Vooral het laatste nummer is een topper.
4,5*

Scherpe randjes??? Dit album is echt zo glad als een aal.

Glad is het zeker, maar vind het wel prachtig glad.

Een nummer als The Space Between is echt een klassieker in de dop.

Lekkere cd.
Angel is een een zoetgevooid, maar wel prachtig nummer.
Everuday is een andere favoriet.

DM Band is eigenlijk op elk album ok.

4*

Prachtig album, Dave Matthews Band heeft er met mij weer een liefhebber bij. Al ken ik alleen deze en 'Under the Table...'. Maar allebei bijzonder sfeervol en erg mooi.

De meesten vinden dit een mindere plaat van hun.
Zelf vind ik dit juist een superplaat..
Erg mooie lyrics.

Ik vind dit ook hun minste album, als zitten er wel geweldige nummers tussen en vind ik het niet zoveel minder om dit album geen 5 sterren te geven.

Het nummer What You Are is zo waanzinnig als het live gespeeld wordt, één van m'n favoriete live nummers.
Angel kan ik maar moeilijk omschrijven waarom ik het nummer zo ongelooflijk mooi vind.
Van Mother, Father vind ik de lyrics weer super.

Zo staan er toch wel wat pareltjes op dit album, alleen net iets minder als op een album als Crash of Before These Crowded Streets.

Wat is Dreams of our Fathers toch een geweldig nummer. Op de titel afgaand zou je een melancholisch nummer verwachten, maar het is een ongelofelijk vet, stompend, funky nummer. Heerlijk. Verder staan er met The Space Between, What You Are, Angel, Fool To Think, Sleep To Dream Her en Everyday enkele pareltjes op. Zowieso geen enkel slecht nummer. Het mag dan wel wat glad zijn geproduceerd, als geheel staat dit album als een huis.

Altijd verheugd als ik een score en bespreking van een Dave Matthews album op MuMe voorbij zie komen. Een zwaar ondergewaardeerde band in Nederland en de rest van Europa. Constante kwaliteit en topstatus i. De USA. Hoop ze nog ooit eens live aan het werk te zien. Ook deze Everyday is van hoge kwaliteit. Favo album is en blijft Before these Crowded Streets uit 1998.

Typisch Amerikaans. Desondanks geen verkeerd album.

Dave Matthews is in Nederland maar ook in de rest van Europa altijd een relatief onbekende artiest gebleven. Terwijl de beste man in de VS de grootste stadions uitverkoopt Het kan vreemd lopen. Matthews heeft mij nooit zo kunnen bekoren, de lange songs waarin vaak vrijelijk wordt gemusiceerd en waarbij diverse genres in elkaar overlopen voelt vaak druk aan. Een saxofoon solo is nog niet afgelopen of een basloopje en een orgeltje vechten alweer om de aandacht van de luisteraar. An sich is daar niks mis mee, de heren lopen over van talent maar het voelt voor mij vaak aan alsof elk bandlid evenveel inbreng moet hebben en dat vind ik bij vlagen vermoeiend. Dan Everyday, de meest toegankelijke schijf van de band. De nummers worden kort gehouden, klinken compact en Matthews klinkt voor zijn doen af en toe zelfs venijnig. De plaat is wat donkerder van toon in vergelijking met andere albums van dit collectief en dat komt de kwaliteit ten goede. Echte uitschieters staan er niet op of het moet Mother Father zijn, een heerlijk ritme met subtiele Spaanse gitaarklanken op de achtergrond. Deze plaat is over de hele linie sterk te noemen en dat is knap. In het oeuvre van de band wat mij betreft de beste.

Ik viste dit album in het begin van zeroes uit de afprijsbakken van de V&D omdat hier nu eenmaal het prachtig mooie en brekende The Space Between op staat.

Ik vond het wel een redelijk album maar na een paar keer draaien verdween het in de kast. In de loop der jaren kocht ik het nodige materiaal (veelal live) van deze mooie band en dat draaide ik met heel veel plezier. Nu na jaren deze weer een paar keer opgezet en het bevalt me veel meer dan toen. Misschien ben ik de essentie van DMB meer gaan begrijpen of spreekt het me gewoon meer aan.

Lang verhaal kort.... vol punt er bij!

The Space Between is inderdaad prachtig. Voor het overige ben ik nooit mee gegaan in met name de Amerikaanse fascinatie voor dit collectief. Op zich is er weinig mis met de platen van de heren, de productie is prima, de heren beheersen hun instrumenten en Matthews heeft een goed oor en oog voor afwisselende songs. Echter het saxofoon spel van LeRoi Moore trek ik maar voor even, de vioolpartijen van Tinsley vormen een aardige aanvulling maar zijn vaak te prominent aanwezig. En zo wil elk bandlid zijn of haar stempel op het geluid drukken. Dat maakt dat elke plaat een intensieve luisterervaring is, en zeker na een nummer of drie treed er metaalmoeheid op. Dat geldt niet voor Everyday, niet geheel toevallig het meest toegankelijke album van de heren. Matthews houdt de boel kort, de songs klokken allemaal onder de 5 minuten en iedereen speelt zoveel mogelijk in dienst van het collectief. Het wat zwaarmoedige karakter van de plaat vormt daarnaast een meerwaarde. Everyday vormt daarmee in mijn ogen de beste worp van de band hoewel Matthews met zijn soloplaat; Some Devil twee jaar later nog fraaier uit de hoek zou komen.

Deze plaat was mijn eerste kennismaking met Dave Matthews Band. Een vriend had een kopie van zijn cd voor me gebrand en zei dat dit wel wat voor mij was. Nou dat klopte, al was ik eerst nog wat aarzelend. Maar het is inderdaad een fantastische plaat met knappe nummers en vakkundig gespeeld.