BBM - Around the Next Dream (1994)

Geen berichten en nauwelijks stemmen. Hoe is het mogelijk dat dit juweeltje zo over het hoofd wordt gezien!?!

BBM is de opvolger van het legendarische Cream met Gary Moore in de rol van Eric Clapton. Moore staat zijn mannetje tussen de giganten Bruce en Baker. Dit is een must voor fans van lekkere stevige bluesrock. Jammer dat de heren het maar bij 1 album hebben gelaten.

Dan zal ik er nog een berichtje bij zetten. Inderdaad levert Moore een uitstekende prestatie, terwijl Bruce en Baker toch op het niveau van Cream zitten. Met uitzondering van Wrong side of town stuk voor stuk uitstekende composities. Er staat niet alleen stevig werk op, Naked Flame is een mooie ballad. I wonder why laat horen, hoe recht toe recht aan rock gespeeld moet worden.
Toen ik dit voor het eerst hoorde, vroeg ik me af: waar hadden B en B eigenlijk Clapton nog voor nodig? Rockpalast op WDR heeft een concert van ze uitgezonden. Drie eersteklas musici.

Wel een fijne Rockblues plaat maar Gary Moore was de onjuiste keuze voor dit project. Mischien een beetje cliche maar Gary Moore weet van de Blues niets af. Technisch gezien doet ie het wel prima maar zonder gevoel. Jack Bruce was na de split van Cream altijd op zoek naar een tweede Cream maar wat doen als Eric Clapton niet mee wil doen? Met WEST, BRUCE & LAING (Leslie West, Jack Bruce, Corky Laing) was hij wel dicht bij, luister eens de Stones cover Play with fire op Live `n` kickin` released 1974. Of luister eens naar JACK BRUCE, ANTON FIER & KENJI SUZUKI en Inazuma Supersession "absolute live!!" (1984). Of JACK BRUCE, TROWER, LORDAN. en B.T.L. en Trutth. Voor BBM had Jack en Ginger voor Leslie West moeten kiezen, mischien ook voor Jeff Beck maar beslist niet voor Gary Moore.

Dit blijft wel een heerlijke plaat met een aantal goede nummers.

City of gold swingt de pan uit en dan dat prachtige door Peter Green geschreven The world keeps on turnin'

4 sterren

Gary Moore kan natuurlijk niet in de schaduw staan van Clapton, laat dat duidelijk zijn, dat hoor je op deze zogenaamde reunie van Cream genant duidelijk. Maar als je de geschiedenis van deze plaat even vergeet, en de plaat opzich beoordeeld is het best een lekkere maar geen bijzondere.

Vervelend plaatje waar de ego's van de heren van Bruce en Baker nogal botsen, Gary had wijzer moeten zijn en zijn handen hier vanaf moeten houden.

Maar aan de andere kant maakt Gary tegenwoordige Blues waar de vonken vanaf vliegen, luister maar naar zijn laatste meesterwerk Close As You Get, terwijl de muzak van slowhand nu toch echt de comateuze fase heeft bereikt.

Of beter: Jack Bruce en Ginger Baker hadden wijzer moeten zijn en hun handen van Gary Moore moeten houden.
Gary Moore weet van de Blues niets af. Technisch gezien doet ie het wel prima maar zonder gevoel. Met een guitarist met meer gevoel voor de Blues had het een veel betere plaat kunnen worden.

Gary is helemaal geen blues gitarist, maar maak hem dat maar eens wijs. Gary is een uitstekend gitarist maar komt meer tot zijn recht in een hardrock seeting met een blues laagje, zoals bijvoorbeeld Thin Lizzy destijds.

Absoluut met je eens....

Zonder gevoel??? Heb je hem wel eens zien spelen? Aan die kop kun je zien dat hij zijn hart en ziel in de blues stopt. Ook op plaat hoor ik dat echt wel terug, en zijn werk als bluesgitarist is wat mij betreft nog net iets beter dan zijn werk in de jaren '70/'80.

"Around The Next Dream" vind ik een mooie plaat met machtig gitaarwerk van Moore en sterke songs.

Nee, en hij speelt ook helemaal niet als een blues gitarist op dit album. Dit is geen Cream - toch al een zeldzaam wisselvallige band. Dit is BBM. Voor Claptonfanaten is dit album natuurlijk godslastering, maar dat bewijst slechts hun beperkte bevattingsvermogen. Luister hiernaar als stevige rock met een bluesinvloedje hier en een hardrockinvloedje daar en dit blijkt gewoon uitstekend materiaal te zijn. Er is slechts één minpuntje: er staan geen echte uitschieters op.
Overigens deed Moore het in het betreffende concert voor Rockpalast werkelijk uitstekend, met uitzondering van White Room. Het is een plus dat Moore niet als Clapton speelt; ook de klassiekers krijgen daardoor een zelfstandige waarde.
Ik ben noch fan van Clapton, noch van Moore en dat lijkt in het geval van dit album een voordeel te zijn.

Een album dat nooit verveeld. Als ik voor mijn CD kast sta en het even niet weet waar ik zin in heb om te horen, is dit een heerlijke opwarmer.

Ik krijg van deze CD een tweeslachtig gevoel. Het klinkt best wel goed. Daar staan de reputaties van de drie heren borg voor. Stuk voor zijn ze alle drie rockgiganten,m.a.w. op papier is alles goed. Deze cd had dus een uitstekende inspirerende plaat moeten zijn.

Maar waarom wil dat "ik heb dit allemaal al eens gehoord" gevoel maar niet verdwijnen als ik hem draai?
In de eerste twee nummers hoor je heel duidelijk de oude Cream. Vertrouwd klinkend beukwerk van Ginger Baker, slepende bas- en gitaarlijnen en de keelstem van Jack Bruce.
Dan komt track 3.Heel goed klinkt deze ballad "Where in the World". Daarna krijgen we weer wat rockwerk en als nummer 6, de uptempo ballad "Glory Days", begint, is het niveau van track 3 weer terug. Fraaie samenzang van Bruce en Moore. Ruig gitaarwerk van Moore. Luister ook naar de gitaarpartij in track7; Gary Moore is daar duidelijk op dreef.

Gek, dat deze numers fris en goed klinken, maar dat het rockwerk een beetje voorspelbaar is. Jammer, volgens mij was Gary Moore het meest op dreef bij de opnames. Nummers 3 en 6 zijn duidelijk van zijn hand en laat Jack Bruce het er een beetje bij zitten. Al hoewel Bruce zich met het laatste nummer revancheert. Hier hoor je een fraaie jazzy kant van Jack Bruce. Alhoewel het nummer door Moore geschreven is.

Jammer nogmaals, deze heren verdienen een betere plaat, maar dát zit er niet meer in, denk ik.

Een aantal stevige commentaren lees ik over de bluesy kwaliteiten van Gary Moore en dat is een discussie ad perpetuum. Gary Moore was een hele goeie gitarist (jammer genoeg RIP) en later bewees hij zijn mannetje te kunnen staan in de niet-rock wereld. Cream deed weinig of niets bij mij maar deze kan ik heel goed hebben.

Ik probeer het te zien vanuit het standpunt van Gary Moore: een album opnemen met twee legendarische namen met hopelijk een aantal schitterende nummers. Ik vind het geslaagd, hij blijft toch een machtige gitarist met een eigen geluid, dat even staalhard is als in zijn Rock periode, maar in zijn Blues periode legt hij mijns inziens meer finesse in zijn gitaarwerk.

Zijn zang is alleszins veel prettiger geworden, want minder afgeknepen. Mooi album, waarop Gary Moore voor mij duidelijk de beste bijdragen levert. Alleen Wrong Side of Town vind ik heel wat minder.

Wat een hoop onzin staat hier boven, dat het gitaarspel van Gary Moore gênant is. Geen gevoel in zijn spel, slaat nergens op. Het is een andere gitarist dan Clapton uiteraard, maar echt niet veel minder.

Negen jaar later toch een reactie, misschien is het andersom?

Gary Moore — The Messiah Will Come Again - YouTube

Maar negen jaar geleden hadden wij ruzie, en nu niet meer!!! Dus met terugwerkende kracht, Gary was een fantastisch gitarist, net zoals Clapton, dus van enige schaduw van wie dan ook is geen sprake.

Begrijp ik hieruit goed dat Moore het leeuwendeel van de nummers zingt en niet Bruce?

Ten tijde van mijn bericht had ik het reflex om dat uit te zoeken maar omdat ik maar één valabele bron vond in plaats van minimum twee bronnen (zoals ik mezelf altijd opleg), kon ik dat toen al niet met zekerheid zeggen en had ik het meer over de aangenamere stem van Gary Moore in zijn bluesperiode. Zelfs op Discogs staat niets vermeld, eens herbeluisteren is dan de boodschap voor mij. Cream doet mij minder.

Bij de recensie van dit album op dodax.nl staat: Bruce's voice is as pleasing as ever...
Daarmee komt het op mij over dat Bruce de vocalen voor zijn rekening nam.

Ik moet hem gewoon eens gaan beluisteren. Ben wel benieuwd! Dank voor je reactie, Sir Spamalot!

Het is ongeveer 50/50 qua vocalen:
Waiting in the Wings - Jack
City of Gold - Jack
Where in the World - Gary
Can't Fool the Blues - Gary
High Cost of Loving - Jack
Glory Days - Gary / Jack
Why Does Love (Have to Go Wrong?) - Jack
Naked Flame - Gary
I Wonder Why (Are You So Mean to Me?) - Gary
Wrong Side of Town - jack

Hoewel de stemmen van Bruce en Moore niet mijlenver uit elkaar liggen zijn ze goed te onderscheiden. Mijn voorkeur gaat meer uit naar die van Gary Moore en minder naar die benepen stem van Jack Bruce (die The End of the World op GM 's Corridors of Power ooit eens mocht inzingen). Deze plaat bevat prima nieuw geschreven songmateriaal en is het beluisteren meer dan waard en een stuk leuker dan After Hours. Het album past prima in de Gary Moore discografie derhalve. Ginger Baker drumt een beetje op de autopilot en zou ik zo niet herkennen als zijn naam er niet bij zou staan.

Toch eens op zoek naar live opnames van dit eenmalig projectje.

Heerlijk bluesrock /blues plaatje. Eindelijk maar eens op cd gekocht. De digitally remastered edition gekocht met 4 bonus tracks. Blij dat ik hem nu in de collectie heb. Al deze top muziekanten al overleden. Nu waarschijnlijk in blues heaven...... En misschien wel weer samen aant rocken

Fantastisch gitaarspel dat helaas wordt ontsiert door bloedeloze zangpartijen. Had legendarisch kunnen zijn.

Fantastische plaat gewoon en nog mooier, very soon uit op 2lp via ons eigen MoV. Nou, dan weet ik het wel, ook nog incluis 4 bonustracks. Dat ego's hier met elkaar botsen, helemaal niks nieuws toch. Anders bestond Cream met vele andere botsende ego's bands nog steeds, ja toch. Kom op zeg, njoy the music. Het nummer Where in the world snelde destijds vooruit op single, mijn kennismaking mocht en kon niet aangenamer zijn. Soms behoorlijk stevig, soms meer ingetogen maar werkelijk een vergeten parel toch wel. Tijd er opnieuw mee kennis te maken. Over een week of 4. Geduld. Intussen gooi ik de cd er nog maar eens in. Nogmaals, pracht plaat, onder gewaardeerd destijds en bij some folks nu nog, kennelijk...

De 2lp inmiddels uit via MOV, en in luttele dagen al grijs gedraaid ja, en dat moge genoeg zeggen, schrijvenderwijs. Topplaat, topband, topartiesten. Beter wordt het nu ff niet.

Die bonustracks zijn exclusief voor deze release of dezelfde tracks als op de remasters?

Indien correct geïnformeerd betreft het op deze lp dezelfde bonustracks, 3, als op de cd remaster van 2013 of 2014. Zover niet echt iets nieuws neen, ofschoon ik zelf de oorspronkelijke jaren 90 cd heb staan, zonder de bonus. Meerwaarde voor mij puur de vinyl versie, daar ging, gaat en zal toch niks boven gaan. Staat dagelijks op sedert aanschaf, een trip down memory lane o zo beautiful yes.

Begin jaren '80 verdiepte ik me in de historie van de (hard)rock en ontdekte zo musici als Hendrix, Mayall, Clapton, Beck en Page en groepen als Cream en Yardbirds.
Een dikke tien jaar later vielen al vóór de release van Around the Next Dream fans over elkaar heen, herinner ik me. Die van Clapton riepen schande en anderen vonden deze onverwachte bijna-reprise van Cream minimaal aardig. Die discussie, met soms sneren vanuit het kamp dat wegloopt met de originele Cream en dat meestal vindt dat Gary Moore "geen echte bluesgitarist" is, zal blijven zolang mensen interesse hebben in / aversie hebben tegen Around the Next Dream.
In de biografie 'Gary Moore: The official biography' (2022) van Harry Shapiro lees ik evenwel dat het níet zo is dat Jack Bruce en Ginger Baker Cream wilden oprakelen en daarvoor Gary Moore vroegen, een beeld dat ik (en menig ander?) had. Hoe dan wel?

Ten tijde van Creams debuut Fresh Cream in december 1966 was Moore veertien jaar en acht maanden jong (hier de Belfast Telegraph over de 13-jarige Moore). De scholier was druk met alweer zijn derde band, omvergeblazen door de elpee Blues Breakers (juli 1966) van John Mayall.
Met bluesgroep Platform Three trad hij minimaal eens per week op. De piepjonge Moore ontmoette zo Rory Gallagher van Taste, een volgende bron van inspiratie. Toekomstig gitarist van Thin Lizzy Eric Bell, die net als Moore in Belfast woont, mag evenmin als invloed worden vergeten. Als Claptonfan wordt Cream uiteraard één van Moores favoriete groepen.

In 1979 ontstaat tijdens de opnamen van Cozy Powells Over the Top Moores vriendschap met Bruce. Drie jaar later zingt de bassist End of the World op Moores Corridors of Power.
Januari 1993 staat Cream voor het eerst sinds 1968 op één podium voor hun toetreding tot de Rock 'n' Roll Hall of Fame. Dat bracht de nodige reuring maar Clapton verkoos zijn solocarrière.

Terwijl Moore in augustus 1993 bezig is met de voorbereidingen van een derde bluesplaat, belt Bruce hem met woorden als: "Mijn gitarist Blues Saraceno is overgestapt naar Poison. Ik heb twee shows in Esslingen, Duitsland. Steve Topping vervangt hem de eerste show, kun jij de tweede?"
Dat optreden blijkt zo leuk, dat Moore hem vraagt om mee te schrijven aan nieuw materiaal voor zijn volgende plaat, waarvoor Bruce naar Moores thuisstudio in Shiplake komt.
In november '93 viert Bruce zijn vijftigste verjaardag met een tweetal concerten in Keulen. De tweede avond speelt Moore en het laat zich raden wie ook op podium verschijnt: drummer Ginger Baker. De veertienjarige knul van toen staat met twee van zijn helden op één podium en de drie spelen met veel chemie.
De gloed van de Creamreünie brandt nog na. Moores platenmaatschappij Virgin bemiddelt en als zijn management Bakers dubbele basdrums uit diens Creamdagen opduikelt uit een muziekwinkel, hapt ook dit gevoelsmens (?) toe.

Net als ik begin jaren '80 met Cream had, had ik in '94 bij BBM het meeste met de melancholie, niet met de blues. Oftewel, genieten is het bij Waiting in the Wings (alleen al het machtige intro!) met meteen de albumtitel in de tekst, het slepende Where in the World met zijn verrassende akoestische gitaar en digitale toetsentapijtje, het vlotte Glory Days met die mooie melodie en heerlijke slaggitaar in het refrein en de bluesballade Wrong Side of Town als slotstuk met daarin opnieuw akoestische gitaar. De falsetzang van Bruce bleek nog altijd prachtig en Bakers ooit vernieuwende drumpatronen komen daar het meeste tot hun recht.
De bluesnummers maken minder indruk op me. Niet door Moores spel, dat is prima. Nee, ook al heb je legendes op bas/zang en drums, blues blijft blues, ingebed in zijn format. Wordt Clapton gemist? Niet door mij, ook hem hoor ik liever andere dingen doen.

Toetsenist Tommy Eyre werd door Moore meegenomen uit zijn groep; zijn bijdragen zorgen er mede voor dat BBM eigentijds klinkt.
De inmiddels 42-jarige gitarist laat horen dat hij mede door de ontmoetingen met B.B. King, Albert King, Albert Collins en andere zwarte veteranen is omgeschoold van luide snarenracer naar een ingetogener stilist, die op de juiste momenten stiltes laat vallen (diens solo op Naked Flame, zucht, hoe mooi) en op andere juiste momenten knált, zoals in het stevige Can't Fool the Blues.
De productie van Moores vaste technicus Ian Taylor is heerlijk: hij laat de nodige ruimte tussen de instrumenten in plaats van het geluid in jaren '90-stijl dicht te smeren.

Vergelijkingen tussen de originele Cream (1966 - 1968) met BBM (1994), alsmede die tussen slowhand Clapton en voormalig quickhand Moore zijn zowel onvermijdelijk als zinloos. Appels en peren. Niet alleen andere smaken blues, bovendien drie decennia verschil. Wat eerst nieuw was (blanke blues, de snelle ontwikkeling van de elektrische gitaar(effecten), was inmiddels gestolde historie.
Baker-Bruce-Moore is geen Cream en beoogde dat ook nooit. Moores respect voor het originele Cream druipt desondanks van dit album af.
Wie dat niks vindt, kan beter de gehele ceremonie en het bijbehorende optreden van de Hall of Fame uit 1993 bekijken (met ZZ Top als sprekers!) of de audio beluisteren met repetitie en soundcheck als bonussen, en proeven of dat beter is.

Wat een heerlijk album.
Het is natuurlijk geen Cream.
Dit staat op zichzelf.
Baker, Bruce en dan de toevoeging van Gary Moore.
Mooie combinatie en heerlijke muziek tot gevolg.
Niet over zeuren verder lijkt mij, maar genieten.
Helaas zijn alle 3 niet meer onder ons.
Dus nogmaals, lekker genieten