Ennio Morricone - A Fistful of Dollars (1967)

Ik zou bijna willen zeggen: de doorbraak van Morricone. Sinds deze film is zijn bekendheid volgens mij echt toegenomen.
Leone wilde iets anders als het symphonische van die tijd en... laat Ennio maar rommelen!
Track 1 en 7 vormen de basis: allebei toppertjes.

4,0*

Leone was tot aan deze film in die tijd ook alles dan onder de indruk van Morricone. Verder in het score proces groeide zijn bewondering van nul naar heel hoog, en hun band groeide. In het begin had hij zelfs nog zitten denken om bepaalde andere componisten in zijn achterhoofd te houden voor het geval dat. Zal nog eens een uitgebreide recensie van Per un Pugno Di Dollari schrijven.. Valt heel veel over te vertellen.

Ja leuk! :d

Is dit nou de volledige score van A fistfull? Ik krijg meer de indruk dat kant b (bij de oorspronkelijke LP) gewoon weer alles herhalen van kant A is, maar dan alles aan elkaar gemixt.

Hoe zit het met die uitgebreide recensie, neo?

Ja. Die heb ik een paar jaar geleden wel geschreven, maar ik vrees dat die is zoek geraakt.

Na lang in de kast weer eens rustig geluistert.

Heerlijk: nostalgie en genieten!

Mooie muziek, goede film. Vanochtend weer eens gedraaid en Morricone is eigenlijk wel prettig om 's ochtends op een vrije dag te draaien. Het is een beetje jammer dat het hoofdthema te pas en te onpas in televisieshows wordt misbruikt als er weer iemand een cowboyhoed draagt. Ik vind dat tamelijk respectloos voor zo'n mooie compositie.

Om in te haken op Thunderball, er zit inderdaad wel iets te veel herhaling in deze soundtrack al heb ik daar vanwege de korte tijdsduur niet zo'n last van. Bij 45 min. zou het wellicht gaan storen. Het is een cliché, maar de muziek van Morricone is zo sfeervol en beeldend (zelfs als je de film niet hebt gezien). Heerlijk om even bij weg te dromen of fantaseren.

Hiervan vorige week de complete score ontvangen op het onvolprezen GDM label in samenwerking met de maestro himself.

Je krijgt behalve de zeven al bekende tracks compleet geremasterd in stereo ook nog er tussendoor tien bonustracks in mono, waardoor je de hele score nu samen hebt.

De nieuwe tracks zijn oa de introductie van Ramon, martelscene en de finale.

A must have voor de fans van zowel Morricone als Leone.

Hoewel Morricones scores van de de volgende Leone spaghettiwesterns steeds beter werden, blijft dit natuurlijk sowieso een baanbrekende score, die het hele genre qua muziek veranderde.

Die hoes klopt toch niet? Van Wallach en Van Cleef was in 1964 nog geen sprake, maar ze staan wel al op de hoes van de sountrack?

Dit lijkt me de originele soundtrackhoes te zijn: http://ecx.images-amazon.com/images/I/51KAPVMGWPL.jpg

De hoes die er nu staat is inderdaad onzin, maar degene die jij voorstelt bevat de woorden "special edition", wat ook duidt op een heruitgave.

Dat is wel de tweede editie (digipack versie) van de complete score uitgegeven door GDM, dus de definitieve uitgave, altijd beter dan de foto die nu gebruikt wordt.

De oorspronkelijke hoes moet er staan volgens de regels van de site.

Dit is niet de oorspronkelijke hoes, maar een of andere fantasie hoes. De foto's zijn van The Good, the Bad and the Ugly. Die film bestond in 1964 nog niet eens.

Wordt wel vaker totaal niet aan deze regel gehouden. Zo staat bij Le Professionnel ook gewoon de GDM hoes van ca. tien jaar geleden afgebeeld i.p.v. de oorspronkelijke rode hoes van General music. Geldt ook voor b.v. My name is Nobody.etc..

Geen idee waarom deze een tijd terug is gewijzigd. Stuur svp een correctie in, zoals iemand nu ook heeft gedaan.