Kate & Anna McGarrigle - Dancer with Bruised Knees (1977)

Als totaal album vind ik deze iets minder dan hun eerste; is minder snel eentje die je helemaal op zet. Ook iets meer naar de jazz/easy listening, en wat minder pure folk/blues. Maar ik ben t eens met peerke dat de Franse liedjes op deze een onweerstaanbare aantrekkingskracht hebben. 5 en vooral 6 zijn fenomenaal mooi. Misschien niet helemaal toevalllig zijn dat ook de ´traditionals´. 'Perrine Etait Servante' heeft een wat ik maar best omschrijf als een middeleeuws klinkende melodie (blokfluit!), en een tekst die daar ook wel bij past; een horrorverhaal van een jongen die de dienstmeid van de pastoor verleidt, zich moet verstoppen, opgesloten blijft en door de ratten wordt opgegeten. Geweldig stukje muziek. Het zet je meteen wel tot denken. Met alle mooie muziek die ik ken is er dan kennelijk zo´n uit de vergetelheid gehaald liedje van een paar 100 jaar oud dat dan toch weer opvalt.
Natuurlijk is het ook een verdienste van de Mcgarrigle Sisters dat zij zo´n nummer weer tot leven brengen: folkmuziek dus eigenlijk.

na hun gelijknamige, geweldige debuut volgde 2 jaar later "Dancer with Bruised Knees". wederom een ijzersterke collectie aan songs, die de Canadese zussen merendeels zelf schreven, en waarop zij opnieuw hun klasse en kwaliteit als songwriters van stuk voor stuk memorabele songs bewezen.

op dit album speelde weer een keur aan sessiemuzikanten uit die tijd mee, o.a. John Cale (organ, marimba), Pat Donaldson (bass), Dave Mattacks/Stephen Gadd/Grady Tate (drums) en George Bohanon (horns).

tracks 1,7,9 (het Franstalige "Naufragee Du Tendre" co-written met Philippe Tatartcheff) en 11 werden geschreven door Anna, tracks 2,4,8,10 en 12 door Kate. 3) "No Biscuit Blues" is een nummer van Galt McDermot, 2 van de 3 Franstalige songs zijn traditionals 5) en 6).

de muzikale omlijsting is veelal spaarzaam en akoestisch met o.a. accordeon, piano en orgel. de folk sound overheerst op dit album, hoewel je op het titelnummer een vleugje jazz kunt bespeuren en op "No Biscuit Blues" een vleugje blues.

de prachtige, ingetogen piano ballads van Kate "Southern Boys", het breekbare "First Born" en "Walking Song", worden afgewisseld met de aanstekelijke, folky traditionals "Blanche Comme La Neige" dat geruisloos overgaat in "Perrine Etait Servante", beide nummers met de van hun bekende, kippenvel bezorgende prachtvocalen begeleid door de klanken van o.a. accordeon, harmonica en viool.

het luchtige "Be My Baby" van Anna zou je een iets mindere track kunnen noemen, maar daar staat het weergaloos mooie "Kitty Come Home" tegenover, een door haar geschreven ballad minimaal ingevuld met piano en orgel.

het album sluit fraai af met het door Kate geschreven licht rockende "Come A Long Way" met een viool partij van de Amerikaans/Ierse virtuoos Jay Ungar, bekend van zijn bijdragen aan de befaamde Transatlantic Sessions.

Album werd geproduceerd door Joe Boyd
Recorded at A & R Studios, New York City, Son Quebec Studio, Montreal & Le Studio, Morin Heights, Quebec

Anna McGarrigle: banjo, button accordion, keyboards, vocals
Kate McGarrigle: guitar, piano, button accordion, organ, banjo, vocals

uit de liner notes de toelichting op "Blanche Comme La Neige"

"Blanche Neige was snoozing on a bed of roses when three capitaines came riding by. They liked her because she was white like snow and beautiful as all outdoors, and they took her off to Paris where they intended to "faire l'amour".
But then she died.
Three days later her father rode out and heard her sweet voice: "Father, father open my tomb. For three days I have feigned death "pour sauver mon honneur"