Kate & Anna McGarrigle - Dancer with Bruised Knees (1977)

Als totaal album vind ik deze iets minder dan hun eerste; is minder snel eentje die je helemaal op zet. Ook iets meer naar de jazz/easy listening, en wat minder pure folk/blues. Maar ik ben t eens met peerke dat de Franse liedjes op deze een onweerstaanbare aantrekkingskracht hebben. 5 en vooral 6 zijn fenomenaal mooi. Misschien niet helemaal toevalllig zijn dat ook de ´traditionals´. 'Perrine Etait Servante' heeft een wat ik maar best omschrijf als een middeleeuws klinkende melodie (blokfluit!), en een tekst die daar ook wel bij past; een horrorverhaal van een jongen die de dienstmeid van de pastoor verleidt, zich moet verstoppen, opgesloten blijft en door de ratten wordt opgegeten. Geweldig stukje muziek. Het zet je meteen wel tot denken. Met alle mooie muziek die ik ken is er dan kennelijk zo´n uit de vergetelheid gehaald liedje van een paar 100 jaar oud dat dan toch weer opvalt.
Natuurlijk is het ook een verdienste van de Mcgarrigle Sisters dat zij zo´n nummer weer tot leven brengen: folkmuziek dus eigenlijk.

na hun gelijknamige, geweldige debuut volgde 2 jaar later "Dancer with Bruised Knees". wederom een ijzersterke collectie aan songs, die de Canadese zussen merendeels zelf schreven, en waarop zij opnieuw hun klasse en kwaliteit als songwriters van stuk voor stuk memorabele songs bewezen.

op dit album speelde weer een keur aan sessiemuzikanten uit die tijd mee, o.a. John Cale (organ, marimba), Pat Donaldson (bass), Dave Mattacks/Stephen Gadd/Grady Tate (drums) en George Bohanon (horns).

tracks 1,7,9 (het Franstalige "Naufragee Du Tendre" co-written met Philippe Tatartcheff) en 11 werden geschreven door Anna, tracks 2,4,8,10 en 12 door Kate. 3) "No Biscuit Blues" is een nummer van Galt McDermot, 2 van de 3 Franstalige songs zijn traditionals 5) en 6).

de muzikale omlijsting is veelal spaarzaam en akoestisch met o.a. accordeon, piano en orgel. de folk sound overheerst op dit album, hoewel je op het titelnummer een vleugje jazz kunt bespeuren en op "No Biscuit Blues" een vleugje blues.

de prachtige, ingetogen piano ballads van Kate "Southern Boys", het breekbare "First Born" en "Walking Song", worden afgewisseld met de aanstekelijke, folky traditionals "Blanche Comme La Neige" dat geruisloos overgaat in "Perrine Etait Servante", beide nummers met de van hun bekende, kippenvel bezorgende prachtvocalen begeleid door de klanken van o.a. accordeon, harmonica en viool.

het luchtige "Be My Baby" van Anna zou je een iets mindere track kunnen noemen, maar daar staat het weergaloos mooie "Kitty Come Home" tegenover, een door haar geschreven ballad minimaal ingevuld met piano en orgel.

het album sluit fraai af met het door Kate geschreven licht rockende "Come A Long Way" met een viool partij van de Amerikaans/Ierse virtuoos Jay Ungar, bekend van zijn bijdragen aan de befaamde Transatlantic Sessions.

Album werd geproduceerd door Joe Boyd
Recorded at A & R Studios, New York City, Son Quebec Studio, Montreal & Le Studio, Morin Heights, Quebec

Anna McGarrigle: banjo, button accordion, keyboards, vocals
Kate McGarrigle: guitar, piano, button accordion, organ, banjo, vocals

uit de liner notes de toelichting op "Blanche Comme La Neige"

"Blanche Neige was snoozing on a bed of roses when three capitaines came riding by. They liked her because she was white like snow and beautiful as all outdoors, and they took her off to Paris where they intended to "faire l'amour".
But then she died.
Three days later her father rode out and heard her sweet voice: "Father, father open my tomb. For three days I have feigned death "pour sauver mon honneur"

Wat potjandosie aanprijst, kom ik een enkele keer tegen in de lokale kringloop. Daar staan bakken met "nieuw" werk, waar ze de "betere" muziek van een iets hogere prijs voorzien. Zo ook Dancer with Bruised Knees (mooie titel, mooie hoes!) van Kate & Anne McGarrigle. De elpee die ik heb is een Nederlandse persing. Eigenlijk bijzonder dat er voor de Canadese zussen, die muziek dicht bij hun hart en huid maken, zoveel interesse was aan de andere kant van de oceaan.

De volgorde van de nummers zoals op de achterzijde van de hoes vermeld, wijkt af van de volgorde op plaat. Zo opent Be my Baby kant 2, in plaats van halverwege kant 1 in de zwarte groef te zijn geperst. Naufragée du Tendre staat eveneens niet op kant 1, wel op 2 en The Biscuit Song blijkt zich dan weer op kant 1 te bevinden. Meer verwarring: The Biscuit Song heet op streaming No Biscuit Blues.
Eigenlijk maakt het me hier niet zo uit. Een lekker zaterdag-/zondagochtend- of laatavondplaatje waarbij de muziek steeds warm blijft - mijn geliefde kan weleens klagen als het haar teveel wordt...

Om de één of andere reden heb ik een voorkeur voor hun Franstalige werk en dus veer ik aan het einde van kant 1 extra op met Blanche comme la Neige en Perrine Etait Servante. Toch is het ook in het Engels fraai met als rode draad die soms opvallend rollende 'r'.
Folk en andere rootsstijlen wisselen elkaar af, eigen (singer-songwriter) werk met volksliedjes, die steevast de herkenbare Kate & Anna-aanpak krijgen, al dan niet met muzikale gasten in de kring. Soms verstild, zo is Walking Song een langzame zes-achtstemaat, wiegend en charmant. Mede dankzij de mondharmonica komt hier en daar milde blues doorschijnen. Kitty Come Home is een fraaie ballade op piano en orgel en - het werkt! - kort blokfluit, die ook al op kant 1 bij de Franstalige nummers was te horen. Come a Long Way sluit vrolijk in folksfeer af, mede dankzij banjo.