The Pentangle - The Pentangle (1968)

Behoorlijk tegendraadse folkmuziek met jazzinvloeden van Jacqui McShee (zang), Terry Cox (drum) maar vooral John Renbourn (gitaar), Bert Jansch (gitaar) en Danny Thompson (bass). De laatste onder andere tegenwoordig te bewonderen in de band van Richard thompson. Jansch en Rebourn hadden enkele mooie juweeltjes afgeleverd onder hun eigen naam als ook gezamelijk. Dit is niet het beste werk van deze groep en al helemaal niet van Jansch en Rebourn. Het hangt allemaal als los zand aan elkaar. Technisch is het erg verzorgd maar het raakt me niet, waarschijnlijk omdat er niet echt als groep gespeeld wordt.

IJzertsterk debuut album van deze inventieve, eigenzinnige folkgroep. Bert Jansch heeft nog wat kleine bekendheid, maar deze groep wordt schandelijk onderschat.

Ik vind juist dat de leden op een spontane manier op elkaar anticiperen en reageren. Schitterende progressieve folk met inderdaad hier en daar jazz invloeden.

The Pentangle ken ik enigszins wat de wat betere verkrijgbare platen zoals Basket Of Light en Cruel Sister en daarom heb ik al wat voorkennis. De stijl spreekt me ontzettend aan. Ik houd wel van folkrock. Het mag gerust lieflijk klinken, maar de scheut psychedelica die Pentangle erin gegoten heeft, is onmisbaar.

Het debuut laat horen dat de band talent heeft, maar het komt er nog niet helemaal uit. Enkele traditionals zoals Let No Man Steal Your Thyme en Bruton Town komen heel goed uit de verf en andere wat minder. Bells is met de drumsolo wel echt een domper. Nou is het drumwerk verder wel behoorlijk, maar zo'n solo past er gewoon niet tussen. Verder valt op dat het gitaarwerk soms echt heel goed is. In mijn versie hapert Waltz heel erg, maar wat ik hoor, is ijzersterk. Verder moeten de smaakmakers de zangers Jacqui McShee en Bert Jansch/John Renbourn (kan niet uitvogelen wie van de twee het meest zingt) niet vergeten worden. Dit album is nog wat ongepolijst. Hier en daar een uitglijder, maar het is wel een mooi album.

Na Soft Machine vreesde ik een beetje voor een nieuwe jazz-achtige band, maar het soort gitaarjazz die ik hoor op een track als Hear My Call gaat er dus op zich wel in. Mooie combinatie van folk en dit desbetreffende genre waar ik dus niet zo'n fan van ben als volgestouwd zit met solo's en blazers! Jacqui McShee heeft ook een erg mooie stem die ervoor zorgt dat ik met veel plezier naar de nummers kan luisteren. In ieder geval bij de zangstukjes dan, want zo'n drumsolo als op Bells of de bassolo van Pentangling vind ik eigenlijk niet nodig.

Een track als Bruton Town werkt daarom het beste. Er is wat technisch gitaarwerk te horen, maar nergens neemt het de overhand waardoor zang en instrumentatie gewoon in sync aanvoelen. Op de meeste andere tracks voelt het geheel nog wat rommelig of chaotisch. Desalniettemin is mijn interesse wel geprikkeld.

Coronatijd en weer gedwongen thuis zitten. De Pentangle platen weer eens tevoorschijn gehaald en opnieuw genieten van de zang van Jacqui en het samenspel van de heren Cox, Thompson, Renbourn en Jansch. Met het meeste wat hierboven is geschreven kan ik het eens zijn, alleen de drumsolo op Bells en bassolo op Pentangling waar Ruud en Lennart kritiek op hebben, vind ik totaal niet storend. On stage van Loggins en Messina en Untitled van the Byrds (om 2 voorbeelden te noemen) daarop staan ellenlange drumsolo’s die mij na enige tijd de keel gaan uithangen.

Fantastische plaat en de drumsolo met brushes is wat mij betreft meer dan gewenst. Het geeft zoveel meer kleur aan de muziek. Waarom zou alleen een gitaar mogen soleren?]
Ik vind eigenlijk de drumsolo's binnen de hardrock en metal wat lastiger te behappen (Rush, Led Zeppelin, Saga, etc.). Binnen het jazz-idioom is een drumsolo juist genieten geblazen en verplichte kost. Een mooie toevoeging aan de muziek, als je het mij vraagt. Ik vind drums met brushes sowieso erg mooi.

Ik vind de muziek precies helemaal in mijn straatje, zo vreemd dat ik dit zo laat in mijn leven pas mag ontdekken. De combinatie van folk, jazz en blues en de toch wel erg mooie zang en het gebruik van akoestische instrumenten is wat mij betreft helemaal raak.

Een band die waar ik met veel plezier heel veel van ga ontdekken de komende jaren.