The Pentangle - The Pentangle (1968)

The Pentangle ken ik enigszins wat de wat betere verkrijgbare platen zoals Basket Of Light en Cruel Sister en daarom heb ik al wat voorkennis. De stijl spreekt me ontzettend aan. Ik houd wel van folkrock. Het mag gerust lieflijk klinken, maar de scheut psychedelica die Pentangle erin gegoten heeft, is onmisbaar.

Het debuut laat horen dat de band talent heeft, maar het komt er nog niet helemaal uit. Enkele traditionals zoals Let No Man Steal Your Thyme en Bruton Town komen heel goed uit de verf en andere wat minder. Bells is met de drumsolo wel echt een domper. Nou is het drumwerk verder wel behoorlijk, maar zo'n solo past er gewoon niet tussen. Verder valt op dat het gitaarwerk soms echt heel goed is. In mijn versie hapert Waltz heel erg, maar wat ik hoor, is ijzersterk. Verder moeten de smaakmakers de zangers Jacqui McShee en Bert Jansch/John Renbourn (kan niet uitvogelen wie van de twee het meest zingt) niet vergeten worden. Dit album is nog wat ongepolijst. Hier en daar een uitglijder, maar het is wel een mooi album.

Na Soft Machine vreesde ik een beetje voor een nieuwe jazz-achtige band, maar het soort gitaarjazz die ik hoor op een track als Hear My Call gaat er dus op zich wel in. Mooie combinatie van folk en dit desbetreffende genre waar ik dus niet zo'n fan van ben als volgestouwd zit met solo's en blazers! Jacqui McShee heeft ook een erg mooie stem die ervoor zorgt dat ik met veel plezier naar de nummers kan luisteren. In ieder geval bij de zangstukjes dan, want zo'n drumsolo als op Bells of de bassolo van Pentangling vind ik eigenlijk niet nodig.

Een track als Bruton Town werkt daarom het beste. Er is wat technisch gitaarwerk te horen, maar nergens neemt het de overhand waardoor zang en instrumentatie gewoon in sync aanvoelen. Op de meeste andere tracks voelt het geheel nog wat rommelig of chaotisch. Desalniettemin is mijn interesse wel geprikkeld.