Seventh Key - The Raging Fire (2004)

Een terecht gemiddelde voor dit topalbum!!
Na het debuut gooien Greer en Slamer er nog een schepje bovenop!! Vanaf opener The sun will rise gaat het los en krijg je de ene na de andere fenomenale song voorgeschoteld! Naast een prima bassist beschikt Greer ook nog eens over een zeer verdienstelijke strot! Dit album krijgt van mij met gemak de volle mep. Ik wacht met smart op album nummer 3 van deze giganten!!

Het album knalt gelijk al uit de startblokken met heerlijke melodieuze rocker "The Sun Will Rise".
De toon is gezet. Slamer zorgt wederom voor erg fijn gitaarwerk. Iets dat bij het prachtige "Always from the Heart" weer op een geweldige wijze naar voren komt.
Hierna volgen eigenlijk alleen maar toppers. De mannen laten zowel heerlijke rockers als "Sin City" en "Winds of War" voorbij komen als ook een prachtige ballad in de vorm van "It Should Have Been You".
Liefhebbers van melodieuze rock muziek moeten deze band echt eens een kans geven. Ik ben er in ieder geval al helemaal aan verknocht. Tijd om door te gaan naar hun nieuwste langspeler!

Knappe melodieuze rock, met veel kunde en enthousiasme gebracht.

Ook voor liefhebbers van Rainbow en Blue Murder. Lees je mee, buizen?
Pyramid Princess is echt een beest. Gevolgd door beest no. 2: Winds of War, welke klinkt als Martin-era Black Sabbath.

Overigens vind ik Greer's stem wel erg veel lijken op die van Walsh. Is stemgeluid besmettelijk?
Sykes klinkt als Lynott, Chris Squire als Jon Anderson, Criss Caffery als Jon Oliva....

Als ik je voorbeelden zo lees denk ik dat het meer is: je word aangestoken/gevormd door degene met wie je omgaat. Dan moet ik maar snel zorgen dat ik in de kennissenkring van iemand als Barry Hay terecht kom, o.i.d. Mijn beperkte stemgeluid kan wel een upgrade gebruiken.

Haha, wat toevallig. Want ik zat vanochtend vroeg inderdaad al even te lezen en ben zelfs Seventh Key al aan het luisteren.

Geweldig album, super gelikte productie in de goede zin van het woord en Slamer is geweldig op dreef. Een aantal composities zijn echt top, kunnen nauwelijks beter. Gevaarlijke muziek om op te fiets op je hoofd te hebben.....

Erg sterke melodieuze progressieve hardrock uit de stal van Kansas.

Zanger, bassist Billy Greer kennen we uit Kansas en Streets en gitarist Terry Slamer speelde ook al eens in Streets. De muziek is ook geschreven in de stijl van Kansas maar dan meer AOR-gedreven. Nadruk ligt ook erg op de zware riffs en scheurende solo's van Slamer.

Greer heeft een goede, heldere stem die wat doet denken aan Walsh in zijn beste dag.

Gezien de eindscore smaakt deze plaat iedereen wel. Goede, volle maar toch open productie trouwens.

Geen gastmusici op Seventh Keys tweede album en toch is The Raging Fire simpelweg een stuk beter dan het toch al goede debuut. Omdat bandleider, zanger en bassist Billy Greer met Mike Slamer sterke composities schreef. Melodieuze hardrock met de nodige variatie tussen de nummers.

In het gitaarspel van de laatste is wederom soms de invloed van Eddie van Halen te horen, zoals de slaggitaar in Sin City. Toch heeft hij wel degelijk een eigen stijl en groot gevoel voor melodie, waarbij zijn vingervlugge solo's steevast liedjes in een liedje vormen. Zijn rol kan trouwens moeilijk onderschat worden: Slamer speelde ook toetsen, een beetje basgitaar én deed de kristalheldere productie, waarbij hij ervoor waakte de boel dicht te smeren.
Jamie Thompson was drummer en Terry Brock houdt het wederom bij slechts achtergrondzang, maar is belangrijk voor de koortjes; live speelt hij ook slaggitaar.

De bedankjes willen soms wat nuttige extra informatie geven: Slamer en zijn vrouw kwamen uit een periode van een "major health crisis", waarvan mogelijk wat doorklinkt in It Should Have Been You.
Het uptempo The Sun Will Rise is een knallend fijne opener met bovendien aangename toetsen. Straight from the Heart heeft een jaren '80-gevoel in de lijn van een Bad English, hier met een eigentijdse productie. En zo wisselen gevarieerde nummers elkaar af, al had ik liever nét iets meer uptempo werk gehoord.

Ook leuk zijn de Arabische invloedjes in Pyramid Princess en de blues in het in- en uittro van het verder robuust rockende Winds of War, waarvan de tekst helaas weer akelig actueel is.
Op mijn cd ontbreekt bonus Love Train, met opnieuw kleine bluestonen in een stevig nummer.

Anders dan Mssr Renard hierboven vind ik dit niet op Kansas lijken, tenzij hij hun aor-periode in de jaren '80 bedoelt. Nee, Seventh Key vaart een eigen koers, waarop Billy Greer een grotere rol kan spelen dan bij zijn hoofdgroep Kansas. Geen prog maar rechttoe hardrock. Een rol die hij in een ijzersterk album vertaalde, met die briljante Mike Slamer aan zijn zijde.