Heart - The Road Home (1995)

Uitstekende registratie van een akoestisch live optreden in Seattle.

De cd en dvd laten inderdaad een uitstekende concert registratie horen en zien. Beide producten op dit moment voor leuke prijsjes te koop. Cd en Dvd zijn aanraders .
Ik heb het gevoel dat Heart toch enigszins wordt ondergewaardeerd in Europa en dat is héél erg spijtig .

''Alone'' -- echt heel erg mooi !
Ook ''Crazy on you '' en ''Barracuda '' kan ik heel erg waarderen.
4*

Mooie akoestische uitvoeringen van de grote nummers van Heart. In combinatie met de ruwe strot van Ann Wilson en de goede begeleiding, komen er toch een aantal pareltjes voorbij. Zelfs de blikkerige jaren tachtig van All i want to do is make... wordt hier getransformeerd tot een gezellige warme sfeervolle open haard uitvoering. Daarnaast blijft Dreamboat Annie een pracht van een nummer, gevolgt door Dog and Butterfly. Allebei uit de beginperiode van Heart waarin de gezusters met jonge meisjes poezie dit combineerde met melancholische muziek en pittige rock. Alone/These Dreams, de cover Love Hurts...wat een stem/Crazy on You en Barracuda allen blijven ze overeind.
Welcome to our livingroom....inderdaad.
Een van de betere "unplugged" albums die ik ken.

Prachtige live-plaat van mensen die, midden in het Grunge-tijdperk, laten zien echt te kunnen spelen en zingen. Vooral die stem van Ann Wilson, voor mij de mooiste rockstem ooit.
Favoriete tracks: These Dreams en de hartverscheurende versie van Alone.

Heart ook in Unplugged sferen en dat pakt heel aardig uit . De band rond de gezusters Wilson zijn sowieso niet vies geweest van wat folky acoustische getinte songs .
Heart heeft ook duidelijk zijn grootste piek gekend in de jaren 70 , toen de heavy rock keurig hand in hand ging met fraaie '' kleine'' liedjes .
Prachtig blijven de 2 openers Dreamboat Annie en Dog and Butterfly en ook de van orgine stevigere tracks als Barracuda en Crazy On You blijven in deze setting keurig overeind .
Typisch Amerikaanse hits als Alone en All I Want To Do Is Making Love To You klinken hier sympatieker en oprechter .
De zang is hemels , de band is in grote vorm en daarom is dit een nuttige aanvulling in het Heart verhaal .

Ik had toentertijd dit van de TV op VHS opgenomen. Toen er op NL3 nog gewoon hele optredens werden uitgezonden (of was het MTV.)
Ik weet het niet meer.

Maar ik was wel danig onder de indruk, als jong jochie. Wat een talenten!
En de songkeuze ben ik het helemaal mee eens.
Heel veel ouwetjes en wat nieuwere songs, die wel een minder plastieke benadering mochten krijgen.

Lekker hoor! Er wordt goed gezongen en gespeeld.
Cd klinkt toppy.

Meer dan goede akoestische live plaat van Heart.
Prachtige vertolkingen van Crazy On You & Barracuda.
Vooral in de intiemere nummers zoals Alone, Love Hurts ( prachtige cover!) en het fraaie All I Wanna Do komt die geweldige stem van Ann Wilson nog duidelijker naar voren.
Jammer van het ontbreken van Magic Man, voor mij hun beste nummer.
Dit had het feest compleet gemaakt.

Hmm, Magic man is vooral zo'n sterk nummer door dat instrumentale middenstuk waarin gitaar en synths elkaar op een ongekend mooie manier afwisselen. Zo'n nummer is in de basis best akoestisch te spelen - het basisritme leent zich prima voor een akoestische gitaar - maar het zou toch wat kaal en onaf voelen, denk ik. Ik begrijp in elk geval wel waarom ze Magic man - toch een van hun beste en bekendste nummers - hier hebben weggelaten.

Niettemin is dit een glorieus akoestisch live-album. Niet alleen komen de fantastische vocalen van de dames nog beter tot hun recht, het album heeft ook sfeer en intimiteit in zich. Natuurlijk komen de van nature akoestische, folky nummers hier prima tot hun recht, maar deze aanpak werkt ook prima bij die jaren-tachtignummers als All I wanna do en Alone. In deze setting klinken ze heel anders, maar komen ze evengoed prima tot hun recht. Mooie plaat, die onterecht al jaren in mijn CD-kast staat te verstoffen. Zal 'm vanavond weer eens opzetten. Dank voor de update derhalve.

Erg mooi album. Aandacht werd gevestigd tijdens een uitvaart eerder dit jaar. Daar draaiden ze deze versie van Dog & Butterfly. Impact is dan sowieso ietwat groter . Prima mooi gedragen uitvoeringen van de zusjes. Subtiel ingekleurd en erg fijn gezongen. Ideale zondagochtend plaat bij een opkomend zonnetje . 4 sterren voor nu.

In de jaren 90 was er de MTV Unplugged rage. Ik weet dat ik in die tijd een Magna Carta opotreden in een piepklein theatertje bijwoonde die een beetje geïrriteerd zeiden, wat nieuwe rage, unplugged : wij doen al vanaf het begin niets anders !
Maar Heart gaat ook het Unplugged concept aan met deze plaat. In thuisstad Seattle hebben ze een aantal intieme concerten gepland, iedere keer hooguit 500 toeschouwers, een soort wat uitvergroot huiskamerconcert. Van al die concerten is dit een compilatie. De DVD met dezelfde naam is trouwens een aantal jaar eerder opgenomen en dus niet hetzelfde als dit album.
Maar goed John Paul Jones nodigde Heart uit om een akoestisch live album op te nemen met concerten in de Backstage met een bijna hippie achtige uitstraling (oosterse tapijten, gordijnen etc).
John Paul Jones zorgde ook voor een strijkkwartet, met daarin natuurlijk violen, maar ook een oboe, cellist etc.
De nummers waren een soort best of met een enkele verrassing (Love Hurts). Natuurlijk de hits uit de jaren 70 maar ook een aantal van latere decennia. Er staan hits op die ik vaag ken (Alone), mijn interesse ging toendertijd heel ergens naar uit. Verder is er ook een extra zangeres aangetrokken voor dit album. Heart heeft altijd al wel een folky kant gehad, dat wordt hier natuurlijk flink uitgebuit. Ann Wilson zet regelmatig wel een fikse keel op, het klinkt wel goed, maar soms schuurt het wel met de (lieflijke) muziek.
Maar al met al wel een mooi album, een totaal andere wijze om de Hearts nummers te brengen en te beluisteren. Ik hou zonder meer van akoestische muziek, dus kom ik hier redelijk aan mij trekken.
Enige minpuntje : je hoort nog wel die gehele Amerikaanse 'unplugged' mode erdoor heen , ook in de begeleiding, in de zang. Dat had voor mij wel wat origineler gemogen. Iets Engelser, wat soberder, wat subtieler. Een klein kritiekpuntje. Moet kunnen.