Dit is het derde album van deze Finse prog-psychedelische-folk band die hun inspiratie uit de jaren 70 haalt. De eerste plaat was voornamelijk folk achtig, de tweede meer psychedelisch en deze derde combineert folk met wat meer progachtige muziek. Frontvrouw Päivi Kylmänen zorgt weer voor de zang, zij staat in recensies wel aan kritiek bloot. Men vindt het wat te veel hetzelfde te weinig sprankelend, te weinig dynamiek. Ik erger me veel minder aan en vindt het best wel passen in de sound van Kosmos. De eerste vijf nummers zijn erg folk gericht, met mooie melodieën en mooie begeleiding. Naast folkinstrumenten zoals gitaar en veel (blok) fluiten is de mellotron ook nadrukkelijk aanwezig. Dat zorgt voor een hele speciale sfeer, spiritueel, etherisch. De plaat eindigt met twee langere nummers , die veel meer prog gericht zijn. Nummer 6 heeft een stevige elektrische gitaarsound en dat nummer doet mij wat denken aan de new folk band Espers. Bijzonder mooi. Nummer 7 is nog langer, bijna een suite dat in drie stukken uiteen valt. Ook daar gaat Kosmos flink los en is het lieve sfeertje van het begin redelijk verdwenen.
De nummers worden allemaal in het Fins gezongen, maar wel is er een Engelse vertaling meegeleverd en ook op internet te vinden.
De 4e plaat ivan Kosmos s het meest afwisselend, maar deze plaat vind ik ook erg sterk. De hoes is weer een waar kunstwerk en misschien onbedoeld laat het wel iets zien van de sfeer van de band. Feeërig, mystiek, wat paganfolk achtig, natuur, religie.
Deze plaat is zelfs door Oor gerecenseerd, dus verdient wel wat meer erkenning.