Klaus Schulze - Miditerranean Pads (1990)

Dit album begint erg zacht. Het lijkt erop dat Klaus Schulze je voorzichtig wil gaan vertellen dat hij iets nieuws gaat doen. De klanken van de drums klinken in ieder geval hoopvol en die rustige piano mag er voor mij betreft ook wezen. De productie is zeer goed te noemen. Mooi warm met gevoel voor detail. En een bijkomend voordeel is dat je huiskamer ineens twee keer zo groot lijkt door het brede stereobeeld.
Zoals dat gebruikelijk is bij Schulze laat hij je eerst rustig wennen aan zijn muziek alvorens een grote verandering te doen laten plaats vinden. Toch doet hij dat wel, zei het subtiel. Het ritme is wel zo gemaakt dat ik althans zelf ook wil gaan trommelen. Net als het ritme langdradig begint te worden vindt er een verandering plaats. Daarnaast blijft de muziek wijds klinken.

Nu de cd-speler zo zijn werk doet en het nog een tijd gaat duren tot dat track twee begint even wat aanvullende informaite. Dit album zou oorspronkelijk Dice gaan heten, het Engels voor dobbelsteen, vandaar dat het hoesontwerp daar nog wat op lijkt.

Track twee is behoorlijk ingetogen en een vrouwelijk geschoolde opera stem is daarop te horen. Dit in combinatie met de koele electronika van Schulze laat me bijna huilen, omdat het erg mooi en gevoelig in elkaar zit. Zeg maar gerust een moment van bezinning als daar later nog het geluid van een sax aan toegevoegd wordt. Tijdens mijn uitvaart mag dit gedraaid worden.

Na zo'n ingetogen stuk wat vol emotie zit is het tijd om weer aandacht te besteden aan de vrolijke kant van het leven. Op de track Percussion Planante zijn opnieuw wijdse drumklanken te horen. In de goed klinkende productie zit voldoende materiaal om je helemaal in op te laten gaan. Schulze weet me eindelijk na jaren weer te raken, waardoor mijn geloof in de man deels terug komt., want wat hij in de jaren tachtig maakte was over het algemeen niet al te best te noemen. Op sommige plaatsen is deze track zelfs zomers te noemen. Ik waan me op een strand vol vrolijke mensen.

En zie daar, eindelijk na vele sombere jaren is daar mijn geloof in Schulze terug. Dit is een album waar de buren wellicht niet blij mee zijn, maar ik wel.

Tja de twee lange stukken staan ook op de Dresden Performance, live gespeeld dus. Op dit in mijn ogen wat te langdradig album waar ik een beetje moe van wordt om konstant van hetzelfde te moeten horen en het op m'n zenuwen krijg van de percussie. Nee Gerard voor mij is dit geen sterk album van Schulze en het verbaasde me dat het op de Dresden Performance allemaal een stuk beter klonk.
In mijn ogen geen aanrader er zijn veel betere albums van Schulze uit deze periode.

Heb zowel de lp als de cd. Op lp is Decent changes korter en dat beviel me toch beter. Percussion planante lijkt hier ook al op Beyond recall te staan. Miditerranean pads is een mooi meegenomen Bonustrack. Ik kan goed luisteren naar de plaat..

Dit was het tweede album die ik leerde kennen van Klaus Schulze en oh, wat een pittig album om de eerste keer doorheen te komen. Mijn eerste album was Timewind, en die is, zelfs na al die tijd, toch een stuk gemakkelijker en prettiger om van begin tot eind uit te zitten.
Het ligt gedeeltelijk, maar niet helemaal aan de muziek. Het ligt in dit geval ook aan de speelduur. En ik hou echt van lange, uitgesponnen tracks. Echter gebeurt er i.m.o te weinig om de plaat interessant en spannend te houden.

"Decent Changes" begint erg relaxed en gemoedelijk. De lekkere ritme-sectie en het subtiele gepingel klinkt lekker en opzwepend. Er wordt een mooie sfeer-tekening geschetst en Schulze zorgt dat de groove erin blijft. Maar dan gaan we over de 15 minuten-grens heen en begint het allemaal lichtelijk saai te worden. Er is nog een spannende wijziging te horen in de 12de minuut, alhoewel de ritme-sectie gewoon aanhoudt. E.e.a. klinkt best goed, maar dan valt Schulze op een gegeven moment in hetzelfde patroon, zonder echt nieuwe paden te bewandelen en dan begint het allemaal net wat te lang te duren. En dat is gewoon jammer, want wat Schulze in de meeste gevallen zo goed kan, is de muziek spannend en sfeervol houden, tot de laatste minuut. Of het nummer nou 10, 15 of van mijn part 45 minuten duurt. "Decent Changes" blijft echter te veel hangen in dezelfde gemoedelijke sfeer en gaat daardoor ietwat tegenstaan, omdat er te weinig gebeurt. Typisch een voorbeeld van een nummer die zeker wel wat korter had gemogen. En alhoewel ik de korte LP-versie niet ken, kan ik wel begrijpen waarom B.Robertson die korte versie beter vind. Ondanks dat blijft het allemaal best lekker in het gehoor klinken en neigt het nummer vooral naar het einde toe wat exotische, Arabisch aandoende trekjes te krijgen.

Na het lange openingsnummer is het titelnummer zowaar een verademing. Groots, magistraal en wijds wordt het nummer met toevoeging van een synth-stem ingeluidt. Niet veel later neemt een heldere, krachtige vrouwenstem het van de synth-stem over. Mooie pianoklanken en een saxofoon zetten het nummer nog meer kracht bij. Het nummer heeft zeker een 'operatic feel' over zich en is met nog geen 15 minuten aan de 'korte' kant.

"Percussion Planante" knalt er meteen in en doet zijn naam meteen eer aan, als allerlei percussie-klanken uit de speakers knallen. Het is meteen heel andere koek na het rustige titelnummer en Klaus Schulze lijkt de stijl van "Decent Changes" nog eens over te doen, alleen dan met meer pit en venijn. Binnen nog geen 5 minuten gebeurt er van alles: drukke en vlotte piano-klanken worden afgewisseld met een hoop synth-geriedel en er is over het algemeen een dichtgesmeerde synth-laag op de achtergrond aanwezig. Ondanks de goede bedoelingen, komt e.e.a. op een gegeven moment wat geforceerd over en op den duur lijdt dit nummer ook onder het 'het gaat te lang aan één stuk door'-syndroom. Ook het geklop en geram van al die percussie-geluiden lijken op een gegeven moment van overal en nergens vandaan te komen, waardoor het structureel gezien allemaal erg druk klinkt.

Al met al is Miditerranean Pads een album die z'n momenten kent, maar de plaat kent ook een zeurderige kant, wat vooral tot uiting komt tijdens "Percussion Planante". Ook de in dit geval onnodig lange speelduur ontsiert de plaat een beetje.
Het titelnummer maakt een hoop goed, waardoor ik blijf steken op 3 punten.

Schulze zou zichzelf flink revancheren met Beyond Recall.

Bij het aanbreken van de jaren 80 bleek Klaus Schulze een wat wisselvallige artiest. De beste man heeft altijd al een langzame, slepende stijl gehad. Die heel spannend, maar ook erg saai, kan uitvallen. Het laatste is het geval bij dit album. het plastieken, gelikte jasje, dat de muziek krijgt door het gebruik van digitale syntesizers, gooit ook nog eens roet in het eten. Desondanks staat er op dit album toch nog een geniale Schulze-track: het titelnummer is heerlijk. Prachtig gebruik van opera-zang.

Kan me, concluderend, wel aardig vinden in de review van CorvisChristi. Dit is verre van de beste van Klause Schulze.