Klaus Schulze - Miditerranean Pads (1990)

Dit album begint erg zacht. Het lijkt erop dat Klaus Schulze je voorzichtig wil gaan vertellen dat hij iets nieuws gaat doen. De klanken van de drums klinken in ieder geval hoopvol en die rustige piano mag er voor mij betreft ook wezen. De productie is zeer goed te noemen. Mooi warm met gevoel voor detail. En een bijkomend voordeel is dat je huiskamer ineens twee keer zo groot lijkt door het brede stereobeeld.
Zoals dat gebruikelijk is bij Schulze laat hij je eerst rustig wennen aan zijn muziek alvorens een grote verandering te doen laten plaats vinden. Toch doet hij dat wel, zei het subtiel. Het ritme is wel zo gemaakt dat ik althans zelf ook wil gaan trommelen. Net als het ritme langdradig begint te worden vindt er een verandering plaats. Daarnaast blijft de muziek wijds klinken.

Nu de cd-speler zo zijn werk doet en het nog een tijd gaat duren tot dat track twee begint even wat aanvullende informaite. Dit album zou oorspronkelijk Dice gaan heten, het Engels voor dobbelsteen, vandaar dat het hoesontwerp daar nog wat op lijkt.

Track twee is behoorlijk ingetogen en een vrouwelijk geschoolde opera stem is daarop te horen. Dit in combinatie met de koele electronika van Schulze laat me bijna huilen, omdat het erg mooi en gevoelig in elkaar zit. Zeg maar gerust een moment van bezinning als daar later nog het geluid van een sax aan toegevoegd wordt. Tijdens mijn uitvaart mag dit gedraaid worden.

Na zo'n ingetogen stuk wat vol emotie zit is het tijd om weer aandacht te besteden aan de vrolijke kant van het leven. Op de track Percussion Planante zijn opnieuw wijdse drumklanken te horen. In de goed klinkende productie zit voldoende materiaal om je helemaal in op te laten gaan. Schulze weet me eindelijk na jaren weer te raken, waardoor mijn geloof in de man deels terug komt., want wat hij in de jaren tachtig maakte was over het algemeen niet al te best te noemen. Op sommige plaatsen is deze track zelfs zomers te noemen. Ik waan me op een strand vol vrolijke mensen.

En zie daar, eindelijk na vele sombere jaren is daar mijn geloof in Schulze terug. Dit is een album waar de buren wellicht niet blij mee zijn, maar ik wel.