menu

Johnny Winter - The Progressive Blues Experiment (1969)

mijn stem
3,98 (30)
30 stemmen

Verenigde Staten
Blues
Label: Sunset

  1. Rollin' and Tumblin' (3:20)
  2. Tribute to Muddy (6:21)
  3. I Got Love If You Want It (3:55)
  4. Bad Luck and Trouble (3:43)
  5. Help Me (3:50)
  6. Mean Town Blues (4:33)
  7. Broke Down Engine (2:51)
  8. Black Cat Bone (3:50)
  9. It's My Own Fault (7:24)
  10. Forty-Four (3:37)
totale tijdsduur: 43:24
zoeken in:
avatar van Bartjeking
4,0
Minstens zo goed als zijn voorganger "second winter", moeilijk te zeggen welke ik beter vind maar het gitaarspel is zoals verwacht weer SUBLIEM. Hoogtepunt vind ik nog steeds de opener "Rollin' and Tumblin'". Schaf maar gauw wat veiligheidsgordels aan voor in de huiskamer en timmer je meubelen maar vast, want je wordt gegarandeerd weggeblazen door deze track, Johnny Winter op zijn best en echt een must voor elke blues liefhebber.

avatar van Stijn_Slayer
4,0
Behalve dat dit zijn debuut is, en dat deze in 1968 al uitgebracht werd.

Jammer dat Winter nooit de waardering heeft gekregen die Hendrix en Clapton wel kregen. Sterke bluesplaat, al zou de klank wel wat opgepoetst mogen worden.

avatar van Bartjeking
4,0
Je hebt helemaal gelijk Stijn! Ik heb ze in ieder geval in deze volgorde leren kennen
Verder ben ik het helemaal met je eens dat Johnny wel wat meer waardering verdient, een briljant muzikant. En ik heb nog maar de helft van zijn werk kunnen beluisteren, dus ik heb nog een paar mooie uurtjes voor de boeg.

avatar van Ronald5150
5,0
Johnny Winter is een opvallende verschijning. Hij is geboren met albinisme, waardoor zijn bleke huid en witte haren onmiskenbaar zijn. Los hiervan is Winter een levende legende. Hij heeft meerdere Grammy's gewonnen, is opgenomen in de blues hall of fame en staat bekend als een van de honderd beste gitaristen allertijden. Voor mij is Winter de grondlegger van de bluesrock. Middels zijn fantastische plaat "The Progressive Blues Experiment" zette hij de standaard voor alles wat het bluesrock genre daarna te bieden had.

Op deze revolutionaire plaat combineert Winter blues met rock tot een aanstekelijke en energieke mix. Winter speelt fantastisch gitaar. Het is overduidelijk blues, maar hij voegt er iets extra's aan toe. Wat dat dan is, is moeilijk uit te leggen. Zijn gitaartonen pakken je direct bij je keel en sleuren je mee gedurende de hele plaat. Het laat je niet meer los. Alle bekende blueslicks komen voorbij; smaakvol, fel, venijnig, scheurend, hard, zacht. Hij zet de meeste covers op deze plaat gemakkelijk naar zijn hand. Winter blijft het origineel respecteren, maar overgiet het geheel met een flinke dosis adrenaline.

De plaat is live opgenomen, en die dynamiek en energie hoor je terug op de plaat. Winter wordt hier begeleid door Uncle John Turner op drums en percussie, en Tommy Shannon op bas. Deze laatste zou later deel gaan uitmaken van het legendarische begeleidingsduo van Stevie Rag Vaughan, Double Trouble. Naast het spelen van gitaar, neemt Winter ook de zang voor zijn rekening. Is Johnny Winter een goede zanger? Nee eigenlijk niet. Is dat erg? Wederom is het antwoord nee. Alle aandacht op deze plaat gaat uit naar het fenomenale spel van Winter op de zes snaren.

Hoogtepunten op deze plaat zijn "It's Your Own Fault" van B.B. King en het groovende, swingende en meeslepende "Tribute to Muddy", waarin Johnny Winter zijn grote held en voorbeeld Muddy Waters eert. "The Progressive Blues Experiment" is een rauwe rockende bluesplaat, waarop zeker voor die tijd afgeweken wordt van de vereffende bluespaden. Hier refereert de titel ook aan. Ook waren voor mij de eerste paar luisterbeurten best lastig, maar op een gegeven moment vallen alle puzzelstukjes op zijn plaats. Het paste zelfs zo goed, dat de "The Progressive Blues Experiment" een plekje heeft verworven in mijn persoonlijke top 10.

Ronald5150 schreef:
Johnny Winter is een opvallende verschijning. Hij is geboren met albinisme, waardoor zijn bleke huid en witte haren onmiskenbaar zijn. Los hiervan is Winter een levende legende. Hij heeft meerdere Grammy's gewonnen, is opgenomen in de blues hall of fame en staat bekend als een van de honderd beste gitaristen allertijden. Voor mij is Winter de grondlegger van de bluesrock. Middels zijn fantastische plaat "The Progressive Blues Experiment" zette hij de standaard voor alles wat het bluesrock genre daarna te bieden had.

Op deze revolutionaire plaat combineert Winter blues met rock tot een aanstekelijke en energieke mix. Winter speelt fantastisch gitaar. Het is overduidelijk blues, maar hij voegt er iets extra's aan toe. Wat dat dan is, is moeilijk uit te leggen. Zijn gitaartonen pakken je direct bij je keel en sleuren je mee gedurende de hele plaat. Het laat je niet meer los. Alle bekende blueslicks komen voorbij; smaakvol, fel, venijnig, scheurend, hard, zacht. Hij zet de meeste covers op deze plaat gemakkelijk naar zijn hand. Winter blijft het origineel respecteren, maar overgiet het geheel met een flinke dosis adrenaline.

De plaat is live opgenomen, en die dynamiek en energie hoor je terug op de plaat. Winter wordt hier begeleid door Uncle John Turner op drums en percussie, en Tommy Shannon op bas. Deze laatste zou later deel gaan uitmaken van het legendarische begeleidingsduo van Stevie Rag Vaughan, Double Trouble. Naast het spelen van gitaar, neemt Winter ook de zang voor zijn rekening. Is Johnny Winter een goede zanger? Nee eigenlijk niet. Is dat erg? Wederom is het antwoord nee. Alle aandacht op deze plaat gaat uit naar het fenomenale spel van Winter op de zes snaren.

Hoogtepunten op deze plaat zijn "It's Your Own Fault" van B.B. King en het groovende, swingende en meeslepende "Tribute to Muddy", waarin Johnny Winter zijn grote held en voorbeeld Muddy Waters eert. "The Progressive Blues Experiment" is een rauwe rockende bluesplaat, waarop zeker voor die tijd afgeweken wordt van de vereffende bluespaden. Hier refereert de titel ook aan. Ook waren voor mij de eerste paar luisterbeurten best lastig, maar op een gegeven moment vallen alle puzzelstukjes op zijn plaats. Het paste zelfs zo goed, dat de "The Progressive Blues Experiment" een plekje heeft verworven in mijn persoonlijke top 10.


Dank voor je uitgebreide review. Ik overweeg om de plaat aan te schaffen

avatar van BoyOnHeavenHill
3,5
Ik moet zeggen dat het mij bij Winters gitaarspel vooral gaat om zijn attack, de felheid van zijn gitaargeluid en de rauwheid van zijn sound, want zijn solo's vind ik niet zo pakkend of spectaculair, en zijn zang –of beter gezegd zijn stemgeluid– is wel héél erg primitief. Ik begrijp dat juist het ongepolijste van het geheel hierin sommige luisteraars aantrekt, maar persoonlijk vind ik het allemaal af en toe iets té rudimentair. De meer afwisselende en rijker klinkende opvolger heb ik liever. (Wel een geweldige versie van Howlin' Wolfs Forty-four trouwens, hoewel ik Help me van Willie Dixon en Sonny Boy Williamson alsmede Winters eigen Mean town blues als favorieten heb aangevinkt.)

Gast
geplaatst: vandaag om 02:41 uur

geplaatst: vandaag om 02:41 uur

Let op: In verband met copyright is het op MusicMeter.nl niet toegestaan om de inhoud van externe websites over te nemen, ook niet met bronvermelding. Je mag natuurlijk wel een link naar een externe pagina plaatsen, samen met je eigen beschrijving of eventueel de eerste alinea van de tekst. Je krijgt deze waarschuwing omdat het er op lijkt dat je een lange tekst hebt geplakt in je bericht.

* denotes required fields.

Let op! Je gebruikersnaam is voor iedereen zichtbaar, en kun je later niet meer aanpassen.

* denotes required fields.