Elora - Crash (2013)

Mijn recensie voor iO Pages

Progressieve rock associeert men gewoonlijk met Groot-Brittannië of de Verenigde Staten, maar zo nu en dan komt een onbekend groepje uit een ongewoon land indruk op je maken. Het Franse Elora (genoemd naar de dochter van de bassist) is daar een klinkklaar voorbeeld van. Het voelt tegelijk onwennig en spannend aan om naar Franstalige prog te luisteren. Op instrumentaal vlak hoef je niet lang naar invloeden te zoeken. Riverside, Porcupine Tree, Pink Floyd, Opeth (ten tijde van Damnation), Pendragon en neoprog, space- en artrock in het algemeen zijn namen en stijlen die voor de hand liggen; hier en daar gespijsd met wat steviger werk dat aan Tool doet denken.

Vocaal is een referentie al moeilijker te vinden, maar dat speelt in hun voordeel, het Frans blijft uiteindelijk de taal van de liefde. Bovendien bevat de groep zowel een zanger als een zangeres, die nu eens apart, dan weer in harmonie zingen en dat zorgt voor een verheven dromerige sfeer, vaak ondersteund door clean gitaargetokkel, een atmosferische keyboardlaag of zelfs een streepje vleugelpiano.

Crash is een plaat die emoties losweekt en het Frans helpt daar enorm bij. Voor zij die het verstaan, valt er heel wat poëtisch te ontdekken. Wanneer zangeres Anastasia Moussali in Ici Encore de melancholie in een treurzang van zich afzingt, komt de krop in de keel akelig dichtbij. De tweede helft gaat over in een tokkelduel tussen gitaar en bas en krijgt een serieuze laag distortie over zich heen. De titeltrack is de strategisch gekozen afsluiter en brengt nog eens alle elementen naar voren die het album goed maken. Een ambient laagje keyboard brengt rond de helft het geheel naar een stuk dat aan Pink Floyd’s Wish You Were Here (de plaat) of de coda van Indigo van Pendragon doet denken. Spacerock en psychedelia à la Airbag voldoen ook aan de vergelijking.

Crash (de track) is het emotionele afscheid van een uur bijzonder diverse muziek, waarin de sterktes vooral bestaan uit de emotionele Franstalige samenzang en de titeltrack, maar waarin als puntje van kritiek de groep zichzelf niet steeds presenteert als een toonbeeld van originaliteit met een eigen gezicht. Het is inderdaad allemaal al eens eerder gedaan en de invloeden liggen er soms dik op, maar laat hen dat niet tegenhouden om te groeien en een eigen geluid te ontwikkelen.