Art Garfunkel - Fate for Breakfast (1979)

Deze plaat is in mijn bezit gekomen via mijn moeder, hij is namelijk oorspronkelijk van haar.
Toen ze hem me gaf zei ze dat ze deze plaat vroeger 'de Knieën' (lees: het Konijn) noemden. De reden weet ik niet precies meer, ik meen dat het kwam omdat het leek alsof Art Garfunkel konijn at op de hoes of zo. Over de hoes wil ik trouwens ook nog even kwijt dat hij overigens strontlelijk is.

Maar goed, daar gaat het natuurlijk niet om, het gaat om de muziek. En die is eigenlijk best redelijk te noemen. Bright Eyes is, zoals LucM al zei een terechte evergreen. En hoewel Art Garfunkel soms een beetje zeurderig over kan komen (In a Little While (I'll Be on My Way)), is het niet slecht te noemen.
Mijn probleem met de plaat echter is, dat ik het allemaal zo gezapig en sentimenteel vind. Het druipt er gewoon vanaf om heel eerlijk te zijn. En daar kan ik niet zo goed tegen.
Waar 'Bridge Over Troubled Water' melancholisch is en waar 'Bright Eyes' nog goed te pruimen is, is dit gewoonweg jammer.

Natuurlijk staan er ook nummers op die wél te pruimen zijn, maar de algemene indruk is toch echt: 2*

Vooruit dan, 2,5*, voor Bright Eyes.

Het zeikerige stemgeluid van Art Garfunkel heeft zo zijn charme. Voor mij was het echt een kwestie om even door de zure (of veel te zoete) appel heen te bijten, maar dan heb je ook wat. Hoewel ik meer plezier beleef aan het werk met zijn compagnon Paul Simon is dit een plaat waar ik van kan genieten. De platenhoes is vreemd, onsmakelijk, lelijk, maar origineel en artistiek. Ik vind ook de ondertitel van de achterkant (Doubt for dessert) getuigen van een goed gevoel voor humor.

"Since I don't have you" is een cover van The Skyliners, maar in een typisch Garfunkeljasje. Prima uitvoering.
"And I know" is een nummer dat voor mijn gebruik eigenlijk wat te gladjes is. Toch vind ik het iets hebben, mooi hoe de background vocals samenvloeien met de elektrische gitaren!
"Sail on a rainbow" heeft een tekst die perfect bij de muziek past, al vind ik het nummer te weinig los staan van de voorgaande nummers.
"Miss you nights" is een cover van Cliff Richard. Wel een mooie cover, overigens. Erg klein gehouden qua bezetting, wat dit nummer kracht geeft.

Wat me opvalt is dat de opbouw in deze plaat heel sterk is. Het "eenheidsworstgehalte" gaat er zo ongeveer aan het eind van kant 1 vanaf, in de muziek op kant 2 zit hoorbaar meer variatie, al blijft de sfeer dromerig en zoals eerder genoemd sentimenteel.

"Bright eyes" is mijn favoriet op deze plaat. En dat komt niet door die naargeestige tekenfilm (Watership Down) uit de 70's, maar gewoon omdat het een steengoed nummer is.
"Beyond the tears" is in mijn optiek toch wel echt het dieptepunt van de plaat. Hoewel het muzikaal lang niet slecht is word ik alleen van de titel al een beetje misselijk. De clichés en het tekstuele gejank kunnen me niet bekoren.
Gelukkig is er dan "Oh how happy". Grappig, zo na het vorige nummer. Je zou bijna denken dat Garfunkel last heeft van moodswings. Het feit dat dit nummer een cover is van Shades of Blue (die ik eigenlijk veel beter vind!) doet niets af aan de vrolijkheid van dit nummer, en dat kon deze plaat wel gebruiken!
"Take me away" is een mooie afsluiter voor dit album. Een nummer met veel meer pit dan alle andere nummers op de plaat. Muzikaal uitbundig en met een grote bezetting af en toe bombastisch. Fijne verrassing op het eind...

Terugkijkend heeft deze plaat weliswaar een aantal pijnlijke dieptepunten, maar gelukkig ook hoogtepunten. Al met al een niet onaardig geheel. 3*