Anthrax - Fistful of Metal (1984)

Lelijke hoes, matige zang, maar wel enkele klassiekers. Het album begint met Death Rider, dat ondanks de zang van Turbin - die het nummer met zijn voortdurende uithalen muzikaal verkracht - wel een aardige song is. Metal Thrashing Mad idem dito en Soldiers Of Metal is ook wel oké. Weinig zwakke songs, maar de productie is echt barslecht. Het lijkt wel een veredelde demo van een beginnend bandje met een goede drummer (Benante) en een goede leadgitarist (Ian), maar dan houdt het ook op.

En dan te bedenken dat de opvolger, Spreading The Disease, die een jaar later verscheen, een mijlpaal zou betekenen in de metalhistorie... Met een nieuwe zanger, ijzersterke songs en een uitstekende productie.

is natuurlijk ook Anthrax eerste officiele cd(plaat toendertijd nog) dus van een beginnende band mag je wel spreken.maar zitten wel goede nummers bij alice coppers i'm eighteen is er ook een van.

heb ik op lp.... in zeer slechte staat

heb deze ooit samen gekocht met die lp van Savage
(die engelse NWOHM banje) Lettin Loose
Als ik me niet vergis was deze eerder uit dan de 1st
van Metallica
Ik vind hem toch aardig voor die tijd was het een klapper
3 *

Nee, de eerste van Metallica was Kill 'Em All en die kwam uit 1983, deze uit '84.
Dit vind ik wel de minste Anthrax-plaat: maar een paar echt sterke nummers (Death Rider, Metal Thrashing Mad en Panic), de zanger en productie verkloten de rest. Maar de opvolger (Spreading the Disease) is echt een klassieker.
Voor deze: 2,5*

Inderdaad ik was in de war met die 2e van Metallica
Die eerste van Metallica kwam weer later uit dan
Steeler (band van Yngwie Malmsteen) en Manowar (de 2e)
ook van die begin jaren 80 klassiekers !!!

en niet te vergeten die US Metal seriea

wat ik vroeger wel eens had gelezen over Anthrax in een oude metalhammer was dat ze samen toerde met metallica in een bus nog voor ze bekend waren.gewoon clubs af enzo.

Jup, Metallica heeft nog een tijd met Anthrax in het huis van John Zazula - de man achter Metalblade - gewoont. In die tijd ('83) woonden er veel bands in het huis van John, waaronder later ook Exodus, dacht ik.

Nouja...

Niet om de mierenneuken, maar is dat niet Brian Slagel?

Leuk debuut met een onmogelijke hoes. Het is wel te begrijpen dat de zanger niet meer meedoet op de opvolger. Echt overtuigen doet hij niet. Metal Thrashing Mad en Panic maken nog het meest aanspraak op de titel van beste track. De plaat klinkt lekker spontaan, maar identiteit is nog ver te zoeken.

ik vind de hoes wel "metal"

Hee klopt! John Zazula was van Megaforce (aldus een Metallica biografie )

Ik snap niet wat mensen tegen dit album hebben. De zang van Neil turbin klinkt prima, die samen met de riffs en tekst een leuk, catchy album hier van maken. 4,5 sterren.

Niet mee eens. Een verschrikkelijk begin voor Anthrax vind ik. Het klinkt echt als een slap aftreksel van Manowar.

als het ergens niet op lijkt is het Manowar..

vind het een prima energiek plaatje

Ik heb er een tijdje over nagedacht maar ik begrijp niets van deze opmerking. Buiten het feit dat beide bands uit New York komen, kan ik geen vergelijking ontdekken.

Fistful Of Metal is juist een energieke speed metal plaat, uitgebracht in een tijd dat de speed/thrash scene nog volop in ontwikkeling was. worden.

Anthrax is weliswaar zoekende, maar toch zeer gedreven in het rappe Death Rider en de dollemansrit die Panic heet.

Ik kan er toch niks aan doen, door deze plaat moest ik toch echt aan Manowar denken. Dit is ook gewoon een slechte start van Anthrax, want andere cd's van hen zijn wel goed.

1984 was een jaar waarin verdomd veel goeie metal platen zijn uitgekomen en in mijn ogen een topjaar (Mercyful Fate, Iron Maiden, Hellstar, Metallica, …) en dit debuut komt in mijn ogen niet echt in de buurt, hoewel ik weeral moet toegeven dat het al een heel end geleden was, ik heb ook maar twee oren…
De line-up was Neil Turbin (zang), Dan Spitz (gitaar), Scott Ian (gitaar), Danny Lilker (bass) en Charlie Benante (drums). Ik herinner me Anthrax altijd als een groep met een ultrastrakke ritmesectie en hier is dat ook het geval. De hoes is een onding en de zang is ook je dat niet, maar het kan er mee door. Lekkerste nummers blijven bij Anthrax de beukers: Deathrider, Panic en Death From Above. Niet altijd de sterkste songs (Soldiers of Metal), maar moddervette riffs. I’m Eighteen is een cover van een Alice Cooper en de zwarte kat geweest voor Danny Lilker: hij slaagde er maar niet in om de basslijn op band te krijgen en had enorm veel pogingen nodig, dus na dit album mocht hij opkrassen.
Volume op hoog niveau zetten en laat de buren maar meegenieten.

Het eerste album van Anthrax. Van de big four (Metallica's Kill em All, Slayer's Show no Mercy en Megadeth's KIMBABIG) is dit toch wel duidelijk de minste...

Het geheel, hoewel niet slecht, kan eerder speed dan thrash metal genoemd worden en geeft slechts een glimp weer van wat de band later zou brengen. Niettemin een cult-klassieker...

anthrax is van hele andere orde dan de andere door jou genoemde 3

ik reken die niet tot de grote 4 en ook niet tot de middelmatig 5 of ieder ander kulrijtje

dit is een plaat waarmee men met een zeer eigen geluid wars van stromingen ineens op de kaart stond en niet meer was weg te denken uit de hardere muziekwereld

Vrij goed debuut van Anthrax. Ondanks het matige geluid komen de songs goed uit de verf. Deathrider, Panic en Subjugator zijn echt majestueuze songs. De Alice Cooper cover is zeer goed gelukt. De nummers zijn ook niet zo lang uitgesponnen zoals dat later zou geschieden.Soldiers of metal en Metal thrashing mad zijn dan ook prima liedjes geworden. Één van m'n favoriete Anthrax platen. Vier sterren voor Anthrax.

Speedpowerthashmetalgedoe.

Zang staat me tegen. RIffs, solo's en drums zijn wel vet.
Productie is minder.
En inderdaad lijkt het wat teveel op die troep van Manowar.

Ik snap de lage score niet zo, vind het eigelijk op Spreading The Disease na hun beste album. Vooral de nummers ''Metal Thrashing Mad'', ''Panic'' en ''Soldiers of Metal'' zijn erg lkkr om naar te luisteren. Het nummer ''Soldiers of Metal'' klinkt een beetje als ''Am I Evil'' vind ik persoonlijk.

En maar steeds die Manowar verglelijking. Hoe komt dat toch?

poep in je hoofd

dit lijkt net zoveel op manowar als vader abraham op 'n smurf

Die vergelijking is niet zo heel gek, hoor. Veel oude Amerikaanse speed/thrash is rechtstreeks beinvloed door de Europese metal van begin jaren 80. Diamond Head was onder veel Amerikaanse bands behoorlijk populair.

Ik begrijp alleen niets van het vergelijk met Manowar. Buiten het feit dat ze beide uit New York komen, hebben die twee bands helemaal niets met elkaar gemeen.

Zeer gaaf debuut van Anthrax! Neil Turbin kan uitstekend uit de voeten als zanger op deze plaat. Natuurlijk komt hier de klassieker Metal Thrashing Mad langs, maar ook nummers als Death from Above en Soldiers of Metal zijn erg gaaf.
De snelheid ligt hier constant hoog en de uithalen van de zanger zijn genietbaar! De hoes staat gewoon waar deze plaat voor staat, een Fistfull of Metal dus!

Ik vind dit toch wel een lekker Anthrax album, zo op 't randje Classic Metal/Speed-Thrash. Een bult gave nummers ook op dit Anthrax debuut met een legendarische line-up. Oer-metalhead Dan Lilker, en Neil Turbin wiens zang ik persoonlijk waanzinnig te gek vind! ! ! Die kleur in die hoge uithalen vind ik echt te gek! Tuurlijk was de band toen ook al knetterstrak. En naast het waanzinnige Metal Thrashing Mad staan er nog een flinke hand vol krankzinnige andere goede krakers op dit niet onaardige Anthrax debuut waaronder Deathrider, Panic etc. Headbangen geblazen weer! Yep, krijg er altijd weer goede zin van. Vroeger, zo rond 1987 had je op de Duitse radio het hardrockprogramma: "Scream"...volgens mij zat in de openingstune naast Van Halen ook een gil van de oude Anthrax zanger Neil Turbin....'k weet het niet meer geheel zeker. En trouwens...Anthrax live is nog steeds een feest...STRAK! (met Balladonna anno 2010 weer) Maar ze mogen van mij best wel meer nummers van Fistfull...spelen. Metal Thrashing Mad werd gelukkig laatst wel gespeeld, en de hele zaal bewoog en verschillende jochies en oudjes stuiterden over de hekken heen...krankzinnig! Yes! Zo hoort het ook! Nu alle stagedivers nog weer terug! En we zijn weer 15.