Anthrax - Spreading the Disease (1985)

Andere overigens uitstekende zanger in de persoon van Joey Belladonna en andere bassist in de persoon van Frank Bello. Zij kwamen in de plaats van respectievelijk Neil Turbin en Dan Lilker, ik durf zeggen dat dit met voorsprong mijn favoriete album van Anthrax is gebleven na al die jaren.

Na een mooi debuut hoor je duidelijk de vooruitgang in de nummers en dit energiek album kwam netjes uit tussen twee albums van groot voorbeeld Metallica die in 1985 geen album uitbracht. Het is een kraker met een ongelooflijk goede strakke drummer en fantastische staccato riffs. Charlie Benante is een fantastische drummer. Ook durfden ze het aan om het album niet te openen met de obligate snelheidsduivel, ze houden ze iets langer achter de hand. Het klinkt nog altijd geweldig en pure klassiekers staan hierop met de razendsnelle S.S.C. / Stand or Fall, Aftershock en het verrukkelijke Gung-Ho. Ik heb zelden een sterkere verzameling gitaarriffs gehoord dan op dit album en een Medusa boort zich onmiddellijk een vaste plaats in de hersencellen. Crimineel goed en nefast voor de geteisterde nekspieren, ik noem het “het Benante syndroom”.

De productie van dit album werd gedaan door Carl Canedy, drummer bij The Rods. Toen al durfde men klagen over het totaalgeluid, ik klaag niet want de kwaliteit van dit album overstijgt het zogezegd mindere geluid. Laat het maar rauw zoals het is, het zijn tenslotte geen slaapliedjes. Album om te koesteren.

Heerlijk tweede album van de heren bij Anthrax, en dat zeker na een erg sterk debuut. Dit album knalt lekker door, prima riffs en solos en een heerlijke zang. Thrashmetal op zijn beste, zeker onder de naam van 'Anthrax'.

De album haalt in mijn ogen nét de volle vijf sterren niet, en dit komt inderdaad door de onderdrukte productie waar ook ik de basgitaar maar niet kon opmerken, hier was een mooi voorbeeld voor en dan moet je het nummer 'Lone Justice' pakken die opent met een solotje van Frank Bello en daarna word de rest opgepakt en ben ik al vrij snel het basgeluid kwijt. Voor de rest klinkt het prima, de zang is goed en inderdaad nergens op een échte constante schreeuw niveau wat je wel vaker mee maakt bij sommige zangers, Joey Belladonna is zeker een goeie!

Er zaten aardig wat toffe nummers op, het album begint erg hard met 'A.I.R.', 'Lone Justice' en 'Madhouse' waarna het album goed door knalt door onder andere 'Aftershock' en één van mijn persoonlijke favorieten 'Medusa'. Ook 'Gung-Ho' is zeker niet verkeerd en zo heb je al gauw een ijzersterk album neergelegd. Yes, dit was zeker een héél tof album! Hij haalt nu nog een 4.5* maar met een betere productie was dit gewoon vijf volle sterren geweest.

Voorlopige tussenstand:
01. Spreading the Disease
02. Fistful of Metal

Het is hier allemaal iets verfijnder, strakker en netter dan bij de voorganger. De zang is hier ook iets beter, hoewel dit wel wat rauwheid mist ten opzichte van de voorgaande plaat. Productie mist wel wat punch waardoor het niet overal even lekker binnenkomt. Ze weten ook hier weer veel plezier in de muziek te laten doorklinken. Dat werkt bij mij ook het Heavy metal gevoel veel in de hand merk ik. Vermakelijke opvolger van het debut, maar niet zo'n grote stap voorwaarts als wat de andere drie concullega's voor elkaar wisten te boxen.
Het slot met Gung-Ho is wel echt een enorme miskleun trouwens. Zo'n heerlijk knallend nummer op zo'n slappe onnodige manier afsluiten doet afbreuk aan de kwaliteit.

Het kwartje valt hier ergens wel bij me qua sound, maar Belladonna is voor mij echt een hele moeilijke zanger om van te genieten. De beste man is overduidelijk een hardrock/glamzanger van origine en hij komt bij vlagen echt niet mee in het thrashy materiaal. De zanglijnen op Lone Justice vind ik bijvoorbeeld abominabel. Dit zorgde er zelfs voor dat ik moeite had om bij de eerste luisterbeurt door Belladonna's bijdragen te kunnen prikken. Op zo'n song als Madhouse vind ik het ook zwaar, want waar het refrein een stukje waanzin moet laten horen, komt het gevoel gewoon niet over. Meerdere malen heb ik me afgevraagd hoe dit zou moeten hebben geklonken met Eric A.K. (Flotsam And Jetsam) als frontman, want deze man kan wel clean zingen met een rauw en maniakaal randje.

Ik heb me hier overheen moeten zetten, want muzikaal gezien is dit een heel spectaculair album. Wederom vallen de drums en bas me enorm goed op, net zoals dat de solos bovengemiddeld goed zijn. Er zit jonge honden energie in die ik heel erg waardeer. En dan is daar plotseling The Enemy, een mid-tempo heavy/powermetalstamper waarop Belladonna wel de complete aandacht positief opeist. Kan het dan toch? Het geeft me wel hoop voor de toekomstige albums. Mogelijk was het op Spreading The Disease gewoon nog wennen hoe zang en muziek goed verwoven moesten worden? Armed And Dangerous doet me op dit album ook meer dan op de EP het geval was. Medusa doet het dan weer niet helemaal voor me, maar Gung-Ho is een heerlijk vurige afsluiter. Eigenlijk ook meteen het enige thrashnummer op deze plaat waar Belladonna's zang wel goed opgaat in het materiaal.

Een moeilijk aantal luisterbeurten in dat opzicht, maar na wat doorzetten ben ik toch tot de conclusie gekomen dat ik het wel degelijk goed vind, maar wel met de kanttekening dat ik hoop dat zang en muziek op de komende albums nog beter op elkaar ingespeeld raken. Muzikaal gezien heeft de band me hier toch wel al.

Tussenstand:
1. Spreading The Disease
2. Armed And Dangerous
3. Fistful Of Metal