Smokey Robinson & The Miracles - Going to a Go-Go (1965)

SOng 1 is natuurlijk een meer dan legendarisch prachtsongs. De rest is ook bijzonder sterk en dit hoge gemiddelde dubbel en dwars waard.

Helemaal mee eens. Ik hoor eigenlijk geen inferieure tracks op dit van begin tot einde sterke album.
Mooiste nummers vind ik het prachtige doo wop-achtige Ooo Baby Baby, de indringende love-song Choosey Beggar (je ziet de smekende Smokey a.h.w. voor je met zijn pet in zijn hand), het mooi-treurige My Girl Has Gone en natuurlijk het vrolijke up-tempo Going to a Go-Go alsmede het onverslijtbare The Tracks of My Tears.

Zucht, wat mooi. Behoort tot de mooiste Motown-albums die ik ken.

Hoe je deze band ook noemt, Smokey wel of niet los, je weet dat we het over Motown glorie hebben. Luister maar eens naar de eerste zes nummers van dit album en de kwaliteit druipt er van af. Op dit album staan vier absolute tophits, die allemaal een eigen stijl hebben. Doo wop met Ooo Baby, Baby, de traantjes de vrije loop op Tracks of My Tears, orkestraal met My Girl Has Gone en de voetjes van de vloer op Going To A Go-Go.
1. The Track of my Tears – een hele dikke vette klassieker. En dat mag natuurlijk ook wel met zo’n mooi nummer, die naast mooi ook nog eens prettig in je hoofd blijft hangen.
2. Going to a Go-Go – over aanstekelijke songs gesproken. Vrolijkheid kent geen tijd, een erg leuk nummer toch altijd weer.
3. Ooo Baby Baby – zo onderhand kunnen we dit soort nummers allemaal meezingen. Rustiger, gevoelig en erg romantisch.
4. My Girl Has Gone – houdt het midden tussen romantisch en dansbaar. Die lichte swing is best lekker.
5. In Case You Need Love – hier zit best lekker wat meer blues in, geeft het ook een wat rauwer randje.
6. Choosey Beggar – stukje rustiger en lagere energie. Weer meer de romantische kant op.
7. Since You Won My Heart – nog een slagje romantischer? Waarom niet.
8. From Head to Toe – vrolijke swingt en beweegt u direct mee?
9. All That’s God – de sax brengt wat meer schwung in dit verder aardige nummer
10. My Baby Changes Like the Weather – zit een fijne intensiteit in de zang bij dit nummer
11. Let Me Have Some – zit een leuke swing in, maakt het een vrolijk nummer.
12. A Fork in the Road – lekker warmpjes erbij zitten en genieten van het laatste nummer.

(bron: Opus de Soul)

Ik sluit me bij Reijersen aan. We starten met vier echte toppers maar daarna wordt het niveau helaas iets minder.

Niet iets waar ik een goed gevoel bij krijg. Integendeel zelfs. Het baby't maar door. Het ene liedje is nog zoetsappiger dan het andere. Maar blijkbaar wel iets voor de liefhebbers als ik naar de gemiddelde score kijk. En dat blijkt ook uit de 10e plaats in de 100 Greatest Albums of 1965 en een 23e plaats in BestEverAlbims over dat jaar.
Dat de eerste paar nummers het bij de liefhebbers beter doen dan de rest begrijp ik nog wel. .
Voor fans van Motown een must have.
2,5*

De opener is een onverwoestbare klassieker (en terecht ook, naar mijn mening), de andere songs hebben wat meer moeite om te landen bij mij. Zoals jorro hierboven zegt, klinkt het allemaal nogal zoetsappig, en al kan ik dat zeker hebben van tijd tot tijd, weten de songs niet echt een grootse indruk te maken. Op die opener na dan, natuurlijk.

3 sterren

ABC zong in the 80s al over deze muziek:

"When Smokey sings, I hear violins
When Smokey sings, I forget everything"

... en zo is het! En op dit album doet hij dat al helemaal. Wat een fraaie stem heeft de man toch. Maar ook the Miracles zijn goed bezig, de band klinkt prima. Ook de productie van deze plaat is erg goed, kraakhelder komt de muziek door de boxen. En deze muziek is zeker op kant 1 van de plaat van een hoog niveau. Allereerst natuurlijk dat juweeltje: The Tracks of My Tears, dan het door de Rolling Stones gecoverde Going To A Go-Go, gvolgd door het hele mooie Ooo Baby Baby. Ook My Girl Has Gone en Choosey Beggar zijn fraai. Alles bij elkaar een erg mooie Motown soul plaat, niet te missen voor de liefhebber.