Volcano Choir - Repave (2013)

Zo....

Heb hem net geluisterd via de NPR link. Eerst wilde ik wachten tot ik hem echt in mijn handen had, maar dat is niet gelukt. En gelukkig ook...

Manmanman, ik ben er van ondersteboven. Dit is een evolutie van Unmap. Waar Unmap bijna experimenteel was en soms maar schimmen van 'liedjes' liet horen is Repave gewoon een album met rechttoe rechtaan nummers. Kop, staart, noem het maar op; dit zijn gewoon echte nummers die toch in de (verlengde) lijn van Unmap zitten. Beter luisterbaar dan zijn voorganger en toch is het geluid van CoCoB nog steeds erg aanwezig.

Soms wordt het bijna Episch (met een hoofdletter inderdaad).

Justin Vernon groeit elke keer weer in de complexiteit van zijn nummers en dit maal is het ook niet anders. Waar Bon Iver, Bon Iver al een voller geluid lied horen, nu ook weer is het voller.
Zonder dat het druk wordt trouwens - tenminste als je de muziek van CoCoB kent.

Aanrader, Koptelefoon op, geluid op 11 en genieten.

Ook als Bon Iver even op non-actief staat heeft Justin Vernon zijn handen vol. Geen zorgen. Eerder dit jaar zong hij al op Yeezus van Kanye West en Trouble Will Found Me van The National, maakte hij een redelijk sterke plaat met zijn nieuwe bluesrock band The Shouting Matches en nam hij een plaat op met the Blind Boys of Alabama. Daarnaast vond hij tijd om met zijn andere band Volcano Choir een opvolger te maken van het in 2009 verschenen Unmap. Neemt hij überhaupt wel eens vakantie?

Volcano Choir, dat naast Vernon uit de experimentele artrockband Collecties Of Colonies Of Bees bestaat, heeft het geluid van haar debuut verder uitgedacht. In de vier jaar gebeurde er veel, vooral in het Bon Iver kamp. Door de megahit van Birdy's 'Skinny Love' en het succes van zijn uitstekende tweede plaat Bon Iver kreeg Vernon meer en meer bekendheid wat er ook naar leidt dat er opeens veel meer belangstelling is voor Volcano Choir. Daar was de groep zich zelf ook van bewust. Waar de nummers op het debuut slechts als schetsen klonken (grote uitzondering: 'Island IS') staan er op Repave acht volwaardige liedjes.

In deze liedjes is meer melodie geslopen, maar ze klinken nergens als grote hits. Qua instrumentatie verschilt Repave niet gek veel van Unmap; Collecties Of Collonies Of Bees experimenteren er soms weer flink op los met hun virtuoze piano- en gitaarloopjes en klinken daardoor soms als een soort Animal Collective-light. Sleutelwoorden zijn: repetitief en meeslepend. De zangpartijen zijn wel in weze verschillend. Vernon zingt harmonieuzer en melodischer en klinkt een stuk meeslepender. Soms heeft hij een voor Bon Iver-kenmerkende hoge uithaal, hoewel Vernon wel wat complexer klinkt dan op het materiaal van zijn moederband.

Dit betekend niet dat Vernon geen gevoelige snaren raakt. Integendeel, ook op Repave gaat hij weer een aantal keer door merg en been. In liedjes als de meeslepende single 'Byegone', het schitterende 'Acetate' en het al even mooie 'Comrade' weet Vernon weer dusdanig veel emotie te leggen dat de haren op je arm rechtovereind gaan staan. Het zijn (soms pompeus-grootse) liedjes die naar gelukzalige climaxen toewerken, maar wel even moeten beklijven. Pas na een aantal luisterbeurten bloeit dit album als een roos helemaal open. Genieten geblazen.

Daan's Muziek Blog

Heerlijk album met een paar nummers van de buitencategorie. Zoals hier al vaker is gezegd lijkt de sound soms best op die van Bon Iver, Bon Iver en dat is natuurlijk het tegenovergestelde van een probleem. Sommige nummers zijn wel wat minder en kabbelen rond in het niets (vooral naar het einde toe), maar dat mag vergeven worden door pareltjes als Bygone en Comrade.

Vooral het begeleidende gitaarwerk verraste me enorm: fantastisch. En als bij Alaskans dan ook nog een sample van Bukowski voorbijkomt, dan ben ik verkocht.

4 dik verdiende sterren!

Ik merk dat ik ongemerkt best wel veel albums in huis heb waar een orgel onderdeel is van het instrumentenpalet. Het aandeel van het orgel is niet groot. Maar nog steeds als ik de naald op het vinyl laat zakken, krijg ik al bij voorbaat een warm gevoel bij de verwachting van de eerste klanken van Tiderays.

Met het herfstweer en de regen die maar blijft vallen kon ik geen geschikter begin van de dag voorstellen dan met Repave, dat toch alweer zo’n 12 jaar geleden is uitgebracht.

Mijns inziens heeft het album nog niets van zijn kracht verloren en is het nog steeds prachtig. Ik kan moeilijk mijn favoriete nummers benoemen.

Het is waarschijnlijk de variatie van tempo en intensiteit die me aanspreekt. De stem van Justin speelt daarin een grote rol met de afwisseling naar de kopstem.

Ik draai het graag als geheel. Met 40 minuten speeltijd zonder zwakke momenten is dat goed te doen

Aangekomen bij Almanac (stiekem toch een van de hoogtepunten) krijg ik toch de aandrang om weer opnieuw bij kant A te beginnen…ach wtf…buiten regent het toch nog steeds…