Rod Stewart - Smiler (1974)

Laat je niet afschrikken door de hoes. dit is van alles wat Rod gemaakt heeft nog best een lekker album, volgens de beproefde procedure stevig rock agwisseld met ballads.. Met name Farewell en de dylan cover (Girl from the north country) mogen er zijn. (ik ben nu eenmal een liefhebber van ballads..) Ronduit vervelend is (You Make Me Feel Like) a Natural Man. Maar het zei gezegd: hij heeft slechtere albums afgeleverd.

De opener rockt stevig en als ik me niet vergis is een Chuck Berry nummer, toch ?
Bring it on home toe me/You send me zijn twee songs van Rod's eeuwige voorbeeld Sam Cooke. Mooie covers.

Mààr deze toch redelijk mooie plaat eindigt in schoonheid met een Paul Mc Cartney-song MINE FOR ME;

Het eigenaardige is dat, voor zulk een sterke song, dat Macca die zelf nooit heeft opgenomen - toch niet naar mijn weten ??

Mooi plaatje ****

Toen ik de plaat voor het eerst opzette schrok ik wel van die hond bij het intro.

Ik ken wel een demo-versie van 'Mine for me'. Rod geeft dat nummer toch echt wat meer ballen dan ome Paul.

als rod fan vroeger was ik zeer teleurgesteld in deze plaat na die kanjers van hem ervoor
met als eenzaam hoogtepunt bring it / you send me

Phonogram heeft begin jaren 90 ook nog eens de serie 'Back 2 Back - 2 for 1' uitgebracht met steeds 2 albums op 1 CD.
In die serie zat dus ook 'Gasoline alley' gekoppeld aan 'Smiler'.
Dat er zoveel jaren tussen deze 2 albums in zat, vond ik geen probleem, maar ze hadden vanwege de speelduur wel een aantal nummers weggelaten, dat met hele kleine lettertjes op de achterzijde vermeld stond.
Later heeft Mercury/Polygram weer de serie 'Rod Stewart remasters' uitgebracht met een sticker op de voorzijde met de boodschap: 'enchance packaging faithful to the original album release', en zo hoort het ook. Het geluid is hartstikke toppie!

The Rod Stewart remasters:
- An old raincoat won't ever let you down (a/k/a The Rod Stewart album)
- Gasoline alley
- Every picture tells a story
- Never a dull moment
- Sing it again Rod (compilatie)
- Smiler

In 1998 verscheen bij Mercury/Polygram ook de samenvatting 'The very best of Rod Stewart'. Op de voorzijde een zwarte sticker met de mededeling '17 classic tracks including 'Maggie May', 'You wear it well', 'Twistin' the night away' en 'Reason to believe'.'

Ik ga dit album wat opwaarderen, Rodje rockt hier bij momenten echt wel stevig, en zijn stem.... die stem die klonk toen nog lekker grofkorrelig... als je het vergelijkt met dat slappe geneuzel hetwelke hij de laatste 10 jaar uit zijn strot laat komen..... Ik ga voor hele oude platen van Rod Stewart, pakweg tot hij zich afvroeg of hij "sexy" was, maakte hij hele degelijke platen, hier en daar een kleine uitzondering daar gelaten...

Dit hier is een best lekker rock'n roll album, afgewisseld met mooie niet al te kleffe ballads. Puike pieken Rodje toen nog!

En ik ga u bijvallen, beste Patrick!

Hij ís inderdaad bij tijd en wijle prima bezig (Farewell, Bring it on home to me, Carole King's klassieker You make me feel a natural woman, in haar geval!). Zijn vocalen klinken weer als het beste schuurpapier.

De geweldig klinkende geremasterde versie (ik vond dat oude werk vaak erg matig van geluid, afgeknepen) geeft Rod alle glorie in muzikale omhulses die je bij hem in je gedachten hebt.

Ik teken aan, Smiler 1* minder te vinden dan bijvoorbeeld Every picture tells a story, gevolg toch van wat mindere composities, over de gehele cd gerekend.

Ik kan mij niet heugen eerder een foto te zijn tegengekomen in een binnenhoes van een cd waar niet alleen de deelnemende muzikanten staan afgebeeld, maar ook de koffiejuffrouw, de bij aanvang van de cd blaffende hond, Ron Wood & z'n ouders, Rod's broer en zwager, de secretaresse van de Faces enz.

Hoewel de muziek natuurlijk in de eerste plaats komt, is ook deze foto van prachtig historisch belang, je moet je klassiekers koesteren.

ja , ik heb ook de geremasterde versie en de plaat klinkt uitstekend , maar de kwaliteit van de songs is verre van een ' a picture tells ' en ' never a dull moment ' , ik zou graag die ouwe live plaat ' overture and beginners , coast to coast op cd willen , maar die is verschrikkelijk duur 50 dollar , en bijna onvindbaar , ik herinner me nog een prachtige versie van ' i wish it would rain ' allé cheers

Ik kende die plaat niet eens, even gegoogled en inderdaad. Een officiële Stewart cd, geen bootleg. Het moet één van z'n eerste live-platen zijn geweest (opnames van oktober 1973). Maar zo onbekend blijkbaar: hij staat niet eens op musicmeter!

en vroeger had ik de lp , zeer rommelig maar van goudwaarde , rod & zijn faces live , voor wie gek is van get yer yaya's out van the stones is dit een must , deze plaat zou de zuster lp van " yaya's kunnen zijn !

Geen idee waarom zoiets niet normaal op cd verschijnt. Maar daar zijn vele voorbeelden van.

Overigens excuus, hij staat wel op musicmeter maar bij The Faces.

ik heb eens gezien op amazon , ze vragen er meer dan 48 dollar voor , te gek , maar geen probleem hij zal ooit wel geremasterd uitkomen op cd , ik heb 10 jaar gewacht op de cd uitgave van ' medicine show ' van the dream syndicate , en heb hem verleden week ontvangen voor 14 euro bij cd wow , met tal van live extra tracks en zeer goed dan nog wel , en bij " play " koop ik er ook maar daar kostte hij 25 euro , zo zie je maar dat je altijd prijzen moet vergelijken want bij de ene staan ze goedkoper en soms zijn andere cd's dan weer duurder , ik begrijp er soms niks van , hopelijk wordt hij vrij soon uitgebracht want het is een machtige plaat !

Ik vind dit eigenlijk wel een stapje omhoog na het ook al niet onaardige Never A Dull Moment. Met name de rockers zijn hier weer prima. Dat blijft voor mij toch de stijl die Stewart op het lijf is geschreven.

Hierna zou hij helaas z'n eerste misser maken, om over zijn werk na pakweg 1978 nog maar te zwijgen. Hoe kun je zó'n stem nou misbruiken voor al die gelikte rotzooi.... Het zou verboden moeten zijn.

Toch de minste van zijn eerste 5 platen. De kwaliteit van de nummers is niet meer zo hoogstaand als de vorige 4. De nummers hebben gewoon minder diepgang. Meer recht toe recht aan rockers. Het lijkt erop dat de koek een beetje op was. En rod greep terug op meer simpele nummers. Het is me allemaal iets te veel uit hetzelvde vaatje tappen. Een aardige plaat niet meer en niet minder Eigelijk staat er niet een echte klassieker op helaas. En hierna ging stewart een andere koers varen. Dat is zijn goed recht natuurlijk. Maar naar mate de jaren vorderde ging het ook bergafwaarts met de man zijn muziek. Voor mij heeft hij echter 5 klassieke albums gemaakt. 3 pingels

Een minder bekend album van Rod Stewart, ik vind het ook iets minder dan de vorige vier. Rod Stewart brengt hier meer rechttoe-rechtaan-rock met minder diepgang maar hier staat geen noemenswaardige uitschieter op - het album leverde begrijpelijk ook geen hit - al is het songmateriaal globaal meer dan behoorlijk. De laatste twee nummers, beiden ballads vind ik wel mooi.

Dit is zeker niet zijn slechtste van de eerste 5 albums. Dit album swingt de pan uit.
Ik vind in tegenstelling tot de meesten hier EPTAS, de minste van de 5 albums. Dat is voor mij
de enige plaat die te weinig rockt en mij niet raakt.

De vier voorafgaande albums vond ik iets sterker. Vooral EPTAS en NADM waren destijds in mijn lijstje met favoriete albums opgenomen. Beide veel gedraaid vroeger.
Dit album staat op het randje om 3* in plaats van 3,5 ster te krijgen maar bij twijfel altijd voor het hoogste gaan. Dus 3,5* voor dit album dat in de jaarlijst OOR 1974 op een gedeeld 41e plaats is te vinden.
Hierna ging het snel bergafwaarts.

Na 5 artistiek, authentiek en emotioneel rake albums, met Farewell hier als misschien wel toepasselijke titel en favoriet, sloeg Rod een andere weg in. Een weg met hele, diepe dalen en weinig consistente hoogtepunten ( in die zin kan ik Jorro en meerdere heel goed begrijpen). Toch zijn er die absoluut wel geweest; Foot Loose and Fancy Free is bijvoorbeeld muzikaal super opwindend en heel, heel fraai. Vanaf 2013 heeft Rod zelfs een tweede adem ( letterlijk en figuurlijk na een keeloperatie ) gevonden en Time is waarschijnlijk het meest autobiografische album wat hij ooit heeft uitgebracht ( luister alleen al maar eens naar het adembenemende Brighton Beach ). Ook de opvolgers Another Country, Blood Red Roses en jubileum album You're in my Heart getuige van muzikale liefde en bevatten allen machtig mooie songs. Smiler was met terugwerkende kracht niet het begin van het einde, er brak meer een roerige tijd aan waarin opeenvolgende echtgenotes ( en het opvoeden/beschermen van 8 kinderen) de hoofdrol speelde en dat dit veel, heel veel energie kost kunnen misschien meerdere mensen hier bevestigen.

Net terug van een beurs en nu weekend. Wat doe je dan met dit pokkenweer. Nou mijn auteursblog bij mijn roman De erfenis van Karlijn van meer cachet voorzien en heel veel muziek luisteren. Zojuist helemaal gevallen voor het nummer Girl from the North Country. Bedankt Bob Dylan voor de onverwoestbare lyrics, bedankt Rod voor de intense, warme, authentieke en magische vertolking.

Chuck Berry was een held in huize Stewart en jongeling Rod kreeg daar automatisch veel van mee. Het openingsnummer is dan ook een eerbetoon aan Chuck ( en regelmatig passerend bij zijn concerten) maar toch maken 2 en 3 veel meer indruk op mij. Na weer een held uit Stewart home jaren vijftig, Sam Cooke en zijn fijne Bring it on home to me / You send me volgt een vlak, beetje saai gedeelte. Om supertof af te sluiten met 11 en 12, twee intrigerende, indringende versies van erg fraaie composities. Concluderend; Rod leunt hier (te) sterk op een aantal grote der aarde, dat levert een wisselend beeld op, maar ook die van een zanger die veel nummers naar zijn hand kan zetten, erg zijn eigen 'move and groove' aan kan geven.

Ik hoorde laatst Sweet little rock & roller voorbij komen en aan de stem hoorde ik gelijk dat het Rod moest zijn. Te gek nummer! Ik ga dit album maar eens in z'n geheel luisteren.