Revocation - Revocation (2013)

Hell yeah!

Opnieuw een knaller van Revocation, de band rondom het gitaarwonder David Davidson. Zijn groep is een van de zeer weinige extreme (en technische) metalbands die mijn inziens echt de moeite waard is. Dit keer moest ik flink doorbijten, want dit titelloze, vierde album is het hardste tot nu toe. Misschien omdat de band tegenwoordig met twee gitaristen aantreedt - wat volgens mij op de vorig jaar verschenen EP ook al het geval was. Ik had het er de eerste vijf luisterbeurten nogal moeilijk mee, en dat vind ik persoonlijk vrij veel moeite doen voor een album. Bijna had ik de hoop opgegeven, want buiten thrash, death en wat heavy zijn er weinig invloeden uit jazz en fusion en andere genres te bespeuren. Natuurlijk, ze zijn er wel, maar het raast zo snel en genadeloos door dat de dynamiek wat zoekt lijkt. Maar goed, omdat ik een hoge dunk heb van Davidson en Revocation heb ik dit album langer de kans gegeven. Ten slotte kan ik goed leven met deze keiharde stomp in de maag en heeft de plaat inmiddels al twintig rondjes gedraaid. Dat zegt alles, lijkt mij. Mijn favoriete track is Invidious, al was het maar om die geniale, als een bezetene beukende banjoriff.

In september komt dit gezelschap met The Black Dahlia Murder naar Enschede.

Lees mijn recensie van Revocation op Zware Metalen.

Revocation bestaat inmiddels zeven jaar en heeft in die tijd een behoorlijke fanschare opgebouwd. Na de thrash-revival van een aantal jaren geleden is dit gezelschap nog steeds een geval apart met een moderne en vooral verfrissende invalshoek op thrash metal...

Afgelopen jaar regelmatig beluisterd, maar ik merk dat ik liever teruggrijp op de weergaloze platen Chaos of forms en Teratogenesis. Ik vind dit naamloze album vooral erg hard, maar daarvoor luister ik niet naar Revocation. Voor het nieuwe Deathless, dat al snel op dit album volgt, hoop ik op meer vuurwerk. En voor de duidelijkheid: ik vind dit nog steeds een erg goede plaat.

Het anonieme songmateriaal speelt deze amerikaanse band ook ditmaal parten. Met de muziek, een kruising tussen thrash- en deathmetal is niets mis, maar de songs willen maar niet beklijven. En de matige zang blijft ook een dingetje. Gelukkig maakt het spetterende gitaarwerk veel goed.