The Devin Townsend Band - Synchestra (2006)

triumph klinkt erg leuk, de rest moet ik nog horen. lekker volle, vrolijke maar niet te vrolijke metal.

Kent iemand de ‘moordwal’ nog? Een doorzichtige geluidmuur die de buurtbewoners van een hoge snelheidslijn herrie moesten beschermen, maar de laatste rustplaats van bijna 4000 vogels werd? Devin Townsend doet hetzelfde trucje keer op keer, maar hopelijk wordt deze geluidswal niet veranderd!

De gekke professor met de scheve tanden, het lange haar en kale kruin én het kleine brilletje brandt al heel wat jaartjes vakkundig oren tot as met Strapping Young Lad. SYL maakt zeer harde en brute metal waar de waterdichte muren van geluid een sonische aanval op de hersenkwab vormen. Al zijn agressie, woede en haat komen naar boven in dit project, en de tegenpool is zijn eigen band: The Devin Townsend band. Ook hier zijn de typische geluidsmuren prominent aanwezig, maar mixt hij het met emotionele lyrics, rare gitaarfratsen en een positief gevoel. Waar Infinity nog een beetje carnaval was en Psychist iets te spacy is Terria zijn absolute meesterwerk. Het detail in de plaat is geweldig, af en toe snoeihard maar nooit haatdragend. Accelerated Evolution uit 2003 was prima, maar voelde teveel als een ‘light versie’ van SYL. En nu is daar Synchersta.

Opener Let It Roll begint akoestisch en valt de rest van de band hem substiel bij, totdat er halverwege Hypergeek een draadje in Devin’s hoofd knapt en er een stevige gitaarrifs en dubbele bass drums worden ingezet. Is het dan Strapping Young Lad? Neen! Het eerste ‘echte’ nummer Triumph laat prima horen waar het over gaat, melodieuze metal waar invloeden uit country en andere genres niet worden geschuwd. Ook de bizarre gitaarsolo van Steve Vai doet minstens één wenkrbouw oplichten. In latere nummers komen nog polka’s, psychedelica en vreemde samples naar boven. Maar halfweg begint het échte genieten.

Na het prima Gaia trekt Devin de geluidsmuur weer op: heel veel gitaarwerk, samples, keyboards en sympfo stukken worden vakkundig onder elkaar geknutseld waardoor het een glashelder en overweldigend geheel vormt.

En nu komen de negatieve opmerkingen. Ten eerste mag die geluidsmuur o zo lekker klinken, hij heeft dit truukje al vaker uitgehaald op zijn albums, en dan moet ik Terria echt een betere plaat noemen. Op Synchestra is d ebalans een beetje zoek. Wat bedoelt is als een conceptalbum met nummers die in elkaar overlopen, werkt het in de praktijk behoorlijk frustrerend. Vanaf de eerste noten tovert Devy elke nummer andere stijlen uit zijn mauw (de overgang van Triumph naar babysong en vampolka/Vampira) werkt me nogal op de zenuwen. Bovendien is de plaat ná Vampira een stuk beter maar ook anders dan de eerste paar nummers. Ik had liever een plaat gezien met de sfeer van mental-tan tot en met A Simple Lullaby, nu klinkt het meer als een gimmick. De nummers op Synchetra zijn stuk voor stuk weer transparant en bevatten veel 'verborgen' samples, zanglijnen en ander gefrutsel, maar het wordt nergens een muzikaal landschap als hij neerzette op Terria.


Al met al een gave cd met minpunten. Als Terria nooit het levenslicht had gezien, mocht je er een ster bij doen.

nu zijn dat er 3,5

Ik was een paar weken terug niet zo positief over deze cd, ik kon daarvoor teveel minpunten (en kwaliteitsverschil) met Terria horen. Maar ik betrap me erop dat ik Synchestra keer op keer weer op zet. Ik weet zeker dat hij het mijn meest geluisterde cd is die ik in 2006 heb gekocht (en dat zijn er een stuk of 30). Niet perfect, af en toe is de balans een beetje zoek en ik mis een emotionele climax.

*4 sterren en dat kan er nog wel een halve meer worden

Een waar meesterwerk, er zitten zoveel invloeden in en toch is het helemaal Devin!!

Heb hem net ontvangen, bij mijn eerste Aardschok-nummer als kersverse abonnee

Ben nu aan het luisteren, en totnogtoe ben ik zeer tevreden!

Het zal waarschijnlijk wel een enorme schande zijn, maar dit is pas mijn eerste album van Devin Townsend, Tuurlijk kende ik hem al langer, maar dan alleen via een aantal nummers en de geweldige "Live at the Commodore"-DVD van SYL. Maar nu ben ik dus in het bezit van deze cd en ik zal dan ook graag mijn mening er over laten horen.

Ieder mens weet dat Devin altijd ontzettend veel emotie in zijn muziek stopt, of het nou bij SYL of bij DTB is. |Het enige verschil is hoe hij die emotie toont. Bij SYL is dat met veel woede, hier met een gevoel van een soort verlorenheid. Dat wordt ook al meteen duidelijk bij de acoustische opener "Let It Roll". Het is rustig, maar toch zo dramatisch gezongen dat ik er bijna van moet janken.
En godzijdank houdt hij dit emotionele niveau lang vol en laat hij me vaak in een soort dromerige sfeer verkeren. Maar wie het brein van de meester kent, weet dat hij ook nog een paar leuke trucjes achter de hand heeft. Zo zal men eerst licht de wenkbrauwen fronzen bij het vrolijke "Vampolka", zal daarna meedansen op datzelfde kermisdeuntje, om vervolgens zijn haren wild te laten wapperen op het bombastische "Vampira". En vervolgens verkeren we weer in wazigere sferen met "Gaia" en "Pixilliate", waar hij vooral in laatstgenoemde nummer zoveel mogelijk registers opentrekt met geluiden, zang en, onmisbaar, emotie. Dan vinden we nog een rustpunt in het lange, maar o zo mooie, "A Simple Lullaby". Wonderbaarlijk hoe Devin mij weer met een rustig tempo en een redelijk vaag gitaargeluid me 8 minuten lang kan boeien. En vervolgens haalt hij nog een keer uit met het wat fellere en opzwepende "Notes From Africa". Daarna zal menig normaal levend wezen toch even vertwijfeld achterblijven: hoe kan er zo'n vreemde, aparte, muziek in een mensenhoofd zitten? En bovenal: hoe kan het toch zo verdomd goed klinken? Ik denk dat ik deze cd dan ook echt dit jaar nog vele keren rondjes in mijn cd-speler moet laten draaien om daar achter te komen. Achter een ding hoef ik in ieder geval niet achter te komen: namelijk dat dit een verdomd goede plaat is die waarschijnlijk hoog in mijn jaarlijstje zal eindigen. 4.5*

Check dan terria, die blaast je omver!

Wees niet bang, hoor, die staat ook al een tijd op mijn verlanglijstje Ik heb al een aantal nummers gehoord van Terria, o.a. Earth Day (die op de dvd wordt gespeeld), dus ik ga ook zeker tot aanschaf over. Probleem is alleen dat hij binnenkort met Strapping Young Lad naar mijn stadje komt en ik hem dus eerst nog liever even zie dan alleen hoor

Dit is naar mijn idee weer een fijn werkje van Devin.

Inderdaad de geluidsmuren zijn wederom volop aanwezig maar daar wordt ik na een halve cd meestal toch wel vermoeid van. Dit heb ik trouwens ook bij andere albums van hem (Infinity, Terria, Accelarated evolution). Maar goed het is wel allemaal zeeer eigenzinnig en dat mag ik wel.
Ook de steeds verrassende stijlwisselingen kunnen mij bekoren. Wie verzint er in god's naam zoiets als Vampolka ? Geweldig.

Favoriete tracks zijn toch wel Triumph en Gaia.

Heb m'n waardering na mijn laatste luisterbeurt toch weer wat opgekrikt naar 3,5

Ik kende deze band niet en heb hem bij toeval beluisterd. Aangezien ik niet meer echt in de Metal zit moet ik zeggen dat deze cd erg goed in het gehoor ligt - dus absoluut geen tegenvaller. Integendeel, ik ga deze plaat vaker luisteren.
Zo kom je nog eens wat verrassends tegen
3.5*

Vampira -> beste clip ooit.

Nouja ebste.. het laat op een hilarische manier geen spaander heel met de gehele Gothic subcultuur. Zeker leuk

Daarom is het ook de beste, plus het feit dat het zo goedkoop is.

Velen zien Terria als hét ultieme Devin Townsend-album, voor mij is dat deze hier, Synchestra.

Wat een fantastisch album!

Alles waar de man voor staat komt hier samen en vormt een adembenemend geheel. Geen zwak moment te bespeuren!
Zelfs afsluiter Sunshine & Happiness, wat volgens Hevy Devy bedoelt is als meest happy nummer ooit, is in al zijn bedriegelijke simpliciteit een fantastisch nummer.

Samen met Biomech het beste dat deze goede man ons gebracht heeft, maar laat dat niet betekenen dat zijn andere albums niet de moeite waard zijn.
Ik heb me ondertussen alles aangeschaft van Devin Townsend en geen van zijn albums zou ik nog willen missen!

Ik weet wat werd gezegd in de pers, maar dat hij ons nog lang mag verwennen met zijn fantastische muziek!!!

Prima album, met enkele goeie knallers.
Als je de nummers los bekijkt is het echter een slecht album, er zit teveel 'onzin' tussen (Let it Roll, Hypergeek, Mental Tan, Vampolka).
Als je dit album echter aan één stuk door luisterd, wat tegen mijn verwachting in goed te doen is, valt het bij mij een stuk beter in de smaak. Prima dus!

Muzikaal zit het hier allemaal prima in elkaar. Ik mis echter een voor mij essentiël Devin-element, emotie. Nergens gaat meneer Townsend helemaal kapot of deelt hij de inhoud van zijn ziel. En dat trok mij altijd zo aan zijn muzikale uitspattingen. Ik sluit me aan bij Nakur die stelt dat als 'Terria' het levenslicht niet had gezien hij mij misschien meer was bevallen.

Over meesterwerk gesproken!!
Deze verveelt mij geen seconde. Over de hele lijn prachtige nummer en fantastische vondsten.
Moet ik er de hoogtepunten uithalen?
Awel: het hoogtepunt is Synchestra.
Had ik bij Deconstruction (ja ik weet het. Ik ben rijkelijk laat met het ontdekken van Devin) het gevoel dat het op het einde allemaal veel vond, dan vind ik het hier erg jammer dat de cd voorbij.
Op repeat die handel!!!!

Na het uitbrengen van Devlab en The Hummer had ik het zowat gehad met Devin Townsend. Maar blijkbaar was Synchestra een plaat dat ik volledig uit het oog had verloren. Gelukkig had ik deze plaat nog kunnen oprapen toen Zitoid the Omniscient uitkwam. En daar ben ik blij mee want zoals feenah het al aangaf. De plaat verveeld niet. Meesterwerk? Bijna

Ook deze van Devin mag er wezen. Genoeg afwisseling, maar toch zeer herkenbaar. Die heerlijke melodieën over de hele CD geven het geheel een herkenbaar karakter. De humor slaat hier gelukkig niet teveel door en de muzikale zijsprongen passen er best bij.

Het laatste Townsend album dat ik aanschafte. Compositorisch is het een boeiend album. Maar ik word werkelijk murw gebeukt door die overdreven volgepropte geluidspletwals. Totdat Devin duldt dat iemand hem op zijn scharminkelige bast komt rammen om de woorden 'Zo is het genoeg!' kracht bij te zetten, laat ik de albums even liggen.

Net als Terria één van de betere werkstukken van meneer Townsend, meeslepend en zeer afwisselend. De onderlinge variatie is enorm en het is knap hoe er continu wordt geschakeld tussen bombastisch beukwerk en subtiele, haast ambient-achtige soundscapes. Gezien het schizofrene karakter van de muziek (en van Townsend zelf) zal het geen verrassing zijn dat niet alle tracks even boeiend zijn, maar dat is dan ook wel weer een deel van de charme.

Een te gek album van Devin! Heerlijk afwisselend. Het is heerlijk om door het muzikale landschap van Devin te vliegen. Het is echter ook een behoorlijke muur van muziek waarbij het ook wel is te veel word.

Net als voorganger Accelerated Evolution kan ik dit tweede album van The Devin Townsend Band bij eerste beluistering prima waarderen. Muzikaal is dit wat meer gevarieerd, maar nog steeds typisch Devin. Dat komt natuurlijk door de wall of sound productie, maar ook door het zeer typische, galmende gitaargeluid van Devin. Ja, de man heeft echt wel een instant herkenbare stijl. Die ik steeds meer begin te waarderen merk ik.

Bang voor de voortgang en man's muzikale ontwikkeling hield ik mijn hart vast. Maar gelukkig, op Synchestra heeft Townsend zijn 'Klazien uit Zalk' praktijken achterwege gelaten en is het weer rock wat de klok slaat. Dat wil niet zeggen dat het ook direct een topper is want Synchestra is voor mijn gevoel erg wisselvallig van aard. Veel songs bevatten veel vreemde overgangen of stukken die afbreuk doen aan het geheel. Nu houdt Devin ervan om standaard af te wijken van de geldende conventies maar hier slaat hij soms de plank mis. Een nummer als Notes From Africa vormt een van de sterkste tracks op de plaat maar de laatste 2,5 minuut hoor je niks anders dan golven die aanspoelen op het strand. Een song als Vampolka zal het goed doen in delen van Oost-Europa maar ik vind er niks aan. En zo staan er meer muzikale fratsen op waarbij het melige karakter de songs een ander aanzien geven. Zeker geen slechte schijf maar het geheel is mij te onevenwichtig.

Tussenstand:

1. Ocean Machine
2. Physicist
3. Accelerated Evolution
4. Terria
5. Infinity
6. Synchestra
7. Cooked on Phonics
8. Devlab
9. The Hummer