Live in Concert (1981)

Stammend uit 1981, heb ik Live In Concert niet al te lang daarna uit de fonotheek geleend. Laatst kwam ik 'm tegen in een bak met tweedehands platen; het sentiment won en zo ging ie mee. Destijds zette ik slechts Heroes op cassettebandje, hier in de coverversie van Blondie met gastgitarist Robert Fripp, plus Dead Man Tell No Tales van Motörhead.

Maar er staan nog twaalf andere nummers op, waarbij de bekende hitversies van Peter Gunn van Emerson, Lake & Palmer, Too Much Too Young van The Specials en Now That We Found Love van Third World. Opvallend op kant 1 is You Really Got Me van The Kinks, hier in de snelste versie die ik ken; het wordt bijna punk.
De plaat doet niet aan bronvermeldingen en daarom kom je niet te weten van welke opnames/albums werd geleend. Een vraagteken qua authenticiteit zet ik echter bij We Gotta Get Out of Here van Ian Hunter. Dit is namelijk gewoon de studio-/hitversie inclusief de stem van Ellen Foley, maar dan met livegeluiden erbij gemixt. Of ze playbackten het destijds, want het keurige applaus klinkt als dat in een tv-studio. Toch leuk om het bijna vergeten liedje weer eens te horen, destijds wel een favorietje.

Sommige nummers klinken alsof ik ze voor het eerst hoor: Rocky Mountain Way van Joe Walsh en Mighty Quinn in de versie van de Manfred Mann's Earth Band.
Al met al een aangenaam overzicht van wat een Nederlands label (Arrival, volgens Discogs onderdeel van K-Tel) destijds commercieel verantwoord achtte om op een verzamelplaat te zetten. Een bonte combinatie van popstijlen met bekend en onbekend werk, wat mij betreft zonder één zwakke plek. En daarmee is dit een lekker verzamelaartje.