Tangerine Dream - Melrose (1990)

Melrose is het eerste album waarop Edgars zoon Jerome Froese is te horen als een volwaardig lid van Tangerine Dream. En dit is duidelijk te horen. Hadden Lily on the Beach en Optical Race nog min of meer een pure electro sound, daarentegen had Melrose een meer symphonisch karakter. Dit uitte zich ondermeer door meer gitaar gebruik en meer geluidslagen te gebruiken in de tracks. Daardoor kreeg Tangerine Dream een veel beter geluid dan op de eerder genoemde voorgangers. Waar het geluid de ruimte in moet gaat het ook de ruimte in en moet het rustig of daarentegen dynamisch zijn dan is het dat ook. Anders gezegd: Tangerine Dream kwam uit het dal dat door het vertrek van Christopher Franke in 1987 was gecreëerd.

Niet alle fans waren blij met de nieuwe sound van Tangerine Dream. In het periodiek van de Stichting Kontakt Liefhebbers Elektronische Muziek brak een heftige disscussie uit of dit nog Tangerine Dream was. Destijds voelde ik mij een roepende in de woestijn. Daarom schreef ik een overweging voor het blad. Door de jaren tachtig had de muziek van Tangerine Dream een meer compacte vorm gekregen, niet meer kant vullende nummers van zo'n twintg minuten, maar duidelijke relatieve korte instrumentale songs met een kop en een staart. Door dit gegeven was welliswaar de mystiek die de groep in de jaren zeventig had verdwenen, maar daarvoor in de plaats kwam een helder geluid. Of dit nu meer of minder is, is een kwestie van smaak. In mijn geval vind ik beide prima, want elke dag pizza op het menu gaat ook vervelen op den duur.

Voor mij is muziek luisteren dan ook een ontdekkingsreis; volg het hoofdpad, maar ga ook eens een zijstraat in.

Weer een hoogstaand album van TD, met een iets andere stijl dan op de vorige albums het geval was. Maar het album is weer getooid met een mooie productie, en is een uitstekende luisterplaat voor de late uurtjes. Op CD.

Een prima opvolger van het wat matige Lily on the Beach, maar niet zo goed als Optical Race, ondanks dat dit album bol staat van de spectaculaire gitaarsolo's van vader en zoon Froese. Die ontbraken namelijk bijna volledig op die laatste, ondanks dat ze weer voldoende aanwezig waren op Lily on the Beach.
De kwaliteit van de nummers zijn ook een stuk beter als de voorganger, en dat maakt het verschil.
Neemt niet weg dat niet alle nummers even boeiend zijn.
Het titelnummer wil heel wat zijn, maar slaagt niet helemaal, i.m.o.
Komt misschien ook door de sax-solo, waar ik niet zo van houdt.
Daarentegen zijn Three Bikes in the Sky en Dolls in the Shadow weer gewoon erg goed, waarvan die eerste een geweldige gitaarsolo bevat.
Yucatan is weer wat matiger, die gelukkig weer opgevolgd wordt door het ijzersterke Electric Lion, die overigens echt een monster-achtige gitaarsolo bevat.
Rolling Down Cahuenga gaat dan nog wel, maar dan valt het album een beetje in een gat door Art of Vision en Desert Train, die aardig zijn, maar ook niet meer dan dat. Zonder dat er echt wat bijzonders gebeurd, waaieren deze tracks alle kanten uit, zonder bij mij de aandacht te kunnen vasthouden. En dat is jammer, aangezien de laatste track Cool at Heart wel weer erg goed is.
Eén van de meest ingetogen en mooiste TD-tracks zorgt voor een verrassende afsluiting en tilt dit album toch nog even flink omhoog.
Waarom dan toch nog een 4? Tja, de algehele sound is toch erg goed en door een aantal ijzersterke tracks zoals Three Bikes....., Electric Lion en Cool at Heart, krijgt dit album toch het voordeel van de twijfel bij mij en zet ik 'm om de zoveel tijd graag nog wel eens op. En dan neem ik de zwakkere tracks op de koop toe. Ach ja, op den duur zal ik die ook wel kunnen waarderen.

Mooi verslag van dit album CorvisChristi. Ik voel vele zaken hetzelfde. Voor mij was dit album bijna een meesterwerk, ware het niet dat een track als Desert Train mij niet weet te boeien. Na een minuut of twee weet ik het wel en had er voor mij wel meer spanning in gemogen. Het sijpeld te veel door waardoor het lijkt op een kraan waar een loodgieter geen grip op krijgt.

Mooi verwoord, dat laatste, Gerard. Vooral een track als Desert Train heeft daar last van. Het duurt ook te lang.

Om maar even over Desert train te beginnen. Puik nummer dat meer het gevoel van de echte TD geeft, dus voor mij een zeer sterk nummer.
Het album in z'n geheel is ijzersterk en een van de betere uit die tijd, vindt dit album op sommige plaatsen zelfs beter dan Optical Race. Dit schiep verwachtingen maar die kwamen niet uit met Rockoon want die ging een heel andere kant op dan Melrose. Sterk album met een heel sterk openingsnummer.

Als er één band is die met zijn tijd mee gaat is het wel Tangerine Dream. Daarmee is het tevens een groep die uit een rijke geschiedenis kan putten. De meest belangrijke albums van deze groep heb ik in huis en hoor daarin een duidelijke ontwikkeling. Een track als Desert Train begint best sfeervol, maar gaat voor mijn gevoel te lang door. Had dit bijvoorbeeld op Zeit gestaan, dan had ik wellicht ook beweerd dat het een puik nummer is, doch voor het concept van Melrose duurt het mij te lang. Als daar nu meer spanning in had gezetten, dan had dit album van mij zo het stempel van meesterwerk gekregen. Nu dus niet...

Voorgaande: Desert Train op Zeit. Daar heb ik eens lang over nagedacht want zo'n opmerking verdient een kans. Dit nummer Desert train is in de context van Zeit geplaatst. Mijn conclusie is, en dat is persoonlijk, dat het overeenkomt met een vlag op een modderschuit.
Desert Train heeft een heel ander karakter dan Zeit en die twee vloeken nog al met elkaar. Ok dat iemand een bepaalde track niet goed vind op een album dat is dan zo. Als ik deze track in het kader van Melrose plaats dan past het precies. Het is een sterk album uit de jaren '90 dat staat voor mij vast. Weer een ander kleurtje voor de Kameleon Tangerine Dream. O wat is Art of Vision een super nummer.

Een mens maakt wel eens vreemde opmerkingen en dat maakt een mens tot een mens, en dat is best wel menselijk te noemen. Zo ook mijn opmerking om Desert Train zomaar op Zeit te zetten is wel een vreemde te noemen. Of toch niet? Zeit is voor mij een album om niet door te komen, alhoewel het steeds een stukje beter gaat. Daarom is Zeit voor mij min of meer het afvoerputje van de band om het oneerbiedig te stellen. Binnen die context is bij mij het idee ontstaan om Desert Train daar maar op te zetten. Het past inderdaad niet maar daardoor zou Melrose wel een meesterwerk zijn geworden. Het in deze niet meer dan een noodoplossing die kant nog wal raakt moet ik eerlijkhiedshalve bekennen. Maar wel menselijk is.

Tja ieder mens heeft zo zijn beleving en om al die verschillen te lezen maakt het zo leuk. Juist de vershillende kijk op muziek vind ik juist geweldig om eens door te nemen. Beter dan elkaar af te kraken. Toch zou je eens goed moeten luisteren naar Desert Train want daar gaat toch erg veel in om. Maar je ik kan niet gaan roepen dat een ander het goed moet vinden. Voor mij is Melrose zonder Desert Train gelijk aan een driedelig pak zonder stropdas.

Ja, en in die beleving zag één of andere muziekredacteur in het stuk Desert Train een mooie ondersteuning voor een filmpje over grootte schepen. In plaats van zand dus veel water, het kan dus alle kanten op schijnbaar. Hierbij de beelden dus. Moest zelf wat aan het idee wennen.

http://www.youtube.com/watc...

Dit album heb ik destijds weggedaan. Bij Tangerine Dream ben ik gestopt bij Lily on the Beach. Melrose, heb ik al heel lang niet meer gehoord. Maar het maakte destijds zo weinig indruk.

Jammer, ik vind namelijk dat de heren nog vele goeie albums op de mensheid hebben losgelaten na de door jou vernoemde plaat. Al snap ik ook niet goed wat jou ertoe aanzette dit te posten

Ik plaatste toevallig een soortgelijke opmerking bij Lily on the Beach Franck Maudit. Het is inderdaad jammer, gezien TD zulke goede muziek heeft gemaakt en zeker ook wel de afgelopen 25 jaar. Toch wel zonde als je al dat fraais zou moeten missen...

Ik vind dit toch een prima plaat van de Dream. Het titelnummer klinkt veelbelovend en valt daarna iets tegen, maar is al met al onderhoudend en Three bikes in the sky is ronduit prachtig. Geweldige synthesizer muziek zoals echt alleen deze band dat kon maken. Met zo'n universeel instrumentarium blijf ik me daarover toch verwonderen. Zo'n typische sound die alleen bij deze band hoort. Ontroerend, prachtig, magisch. Daarna is het aanbod van tracks wat onevenwichtiger , maar slecht wordt het toch nergens, veel solos op gitaar en mooie soundscapes en Cool at heart geeft een prachtig, mystiek einde aan deze plaat. Toch gewoon een mooi album, genieten van deze altijd presterende band. 4 sterren