Tangerine Dream - Melrose (1990)

Melrose is het eerste album waarop Edgars zoon Jerome Froese is te horen als een volwaardig lid van Tangerine Dream. En dit is duidelijk te horen. Hadden Lily on the Beach en Optical Race nog min of meer een pure electro sound, daarentegen had Melrose een meer symphonisch karakter. Dit uitte zich ondermeer door meer gitaar gebruik en meer geluidslagen te gebruiken in de tracks. Daardoor kreeg Tangerine Dream een veel beter geluid dan op de eerder genoemde voorgangers. Waar het geluid de ruimte in moet gaat het ook de ruimte in en moet het rustig of daarentegen dynamisch zijn dan is het dat ook. Anders gezegd: Tangerine Dream kwam uit het dal dat door het vertrek van Christopher Franke in 1987 was gecreëerd.

Niet alle fans waren blij met de nieuwe sound van Tangerine Dream. In het periodiek van de Stichting Kontakt Liefhebbers Elektronische Muziek brak een heftige disscussie uit of dit nog Tangerine Dream was. Destijds voelde ik mij een roepende in de woestijn. Daarom schreef ik een overweging voor het blad. Door de jaren tachtig had de muziek van Tangerine Dream een meer compacte vorm gekregen, niet meer kant vullende nummers van zo'n twintg minuten, maar duidelijke relatieve korte instrumentale songs met een kop en een staart. Door dit gegeven was welliswaar de mystiek die de groep in de jaren zeventig had verdwenen, maar daarvoor in de plaats kwam een helder geluid. Of dit nu meer of minder is, is een kwestie van smaak. In mijn geval vind ik beide prima, want elke dag pizza op het menu gaat ook vervelen op den duur.

Voor mij is muziek luisteren dan ook een ontdekkingsreis; volg het hoofdpad, maar ga ook eens een zijstraat in.

Ik vind dit toch een prima plaat van de Dream. Het titelnummer klinkt veelbelovend en valt daarna iets tegen, maar is al met al onderhoudend en Three bikes in the sky is ronduit prachtig. Geweldige synthesizer muziek zoals echt alleen deze band dat kon maken. Met zo'n universeel instrumentarium blijf ik me daarover toch verwonderen. Zo'n typische sound die alleen bij deze band hoort. Ontroerend, prachtig, magisch. Daarna is het aanbod van tracks wat onevenwichtiger , maar slecht wordt het toch nergens, veel solos op gitaar en mooie soundscapes en Cool at heart geeft een prachtig, mystiek einde aan deze plaat. Toch gewoon een mooi album, genieten van deze altijd presterende band. 4 sterren