Tangerine Dream - Pergamon (1986)

Pergamon is zeer sterk TD-materiaal en eentje die vooral uit historisch oogpunt, beschouwd mag worden als een klassieker.
Tangram was ten tijde van deze opnames al wel opgenomen, maar nog niet uitgebracht. Toch zijn er al een hoop stukken te horen die terug te horen vallen op Tangram, zij het in een andere vorm.

Pergamon laat een band horen die hoorbaar uit z'n dak gaat. Het dak zal er ook wel zowat afgevlogen zijn tijdens het concert in kwestie, zo dynamisch klinkt het allemaal.

"Quichotte Part I" begint met een geweldige piano-introductie, waarop TD zich van een meer gevoelige en melodieuze kant laat zien. Iets wat toen nog niet echt eerder te horen viel in hun muziek. Voor een groot deel hiervoor verantwoordelijk was toentertijd nieuwste aanwinst in de band, Johannes Schmoelling, die frisse en nieuwe ideeën in de muziek stopte en voor een stukje warmte, ziel en zaligheid zorgde. Zonder hierbij overigens de stijl van de band te verloochenen. Nog steeds klinkt TD erg heftig en dynamisch, vanwege de behoorlijk sequencer-gedomineerde muziek die doet herinneren aan de tijden van bijvoorbeeld een Ricochet, maar dan met wat meer melodie en passie, overigens zonder hierbij een album als Ricochet te benadelen natuurlijk.
De rest van het nummer is erg herkenbaar, maar wel erg fijn. De opbouw na de piano-introductie is ook erg goed en zodra de sequencer (a la "Tangram Set 2") erin komt, gaan alle remmen los.
Het nummer eindigt in een bizar soort collage aan synth-klanten, iets wat TD regelmatig deed in hun muziek uit die tijd. Om als het ware het ene stuk op die manier te laten overgaan in het andere stuk.

Zo begint dan ook "Quichotte Part II" wat gewoon als logische voortzetting gezien mag worden, aangezien dit nummer begint, waarmee de eerste eindigt.
Wat dit nummer vooral kenmerkt, is de ongelooflijke dynamiek en vaart die het bezit, versterkt door een uiterst effectieve sequencer- en ritmesectie. Briljant gewoon, met een goed begin-thema en zodra Froese's gitaarwerk om de hoek komt kijken, kan het niet meer stuk. Op een gegeven moment gaat het synth-werk als het ware duelleren met de gitaar en als langzamerhand de gitaarsolo bijna ongemerkt overgaat in een synthsolo, is bij mij thuis ook allang het dak eraf en schijnt de zon letterlijk naar binnen !!
Een mooi coda sluit het album op prima wijze af.

Algeheel gezien is dit album muzikaal vuurwerk op topniveau, van een band die in al hun glorie prijkt en laat horen dat er, mede dankzij de invloedrijke versterking van Schmoelling, zeker leven is na het legendarische Froese-Franke-Baumann-tijdperk.