Vicious Rumors - Soldiers of the Night (1986)

Eindelijk gevonden met de nodige hulp (bedankt C.B.)! Debuutalbum van deze Amerikaanse band uit San Francisco met volgende line-up (schoon volk): Gary St. Pierre (zang), Geoff Thorpe (gitaar), Vinnie Moore (gitaar), Dave Starr (bass) en Larry Howe (drums). Speedmetal uit de Schrapnel-stal dus je weet waar je je kunt aan verwachten: overwegend snelle nummers met twee leadgitaristen die elkaar het vuur aan de schenen leggen, spetterende supersnelle gitaarsolo's van het axeshredder type.
Opener Premonition is een kort instrumentaal nummer en de echte aftrap wordt gegeven door het nummer Ride (Into the Sun). Medusa is een midtempo nummer en vind ik saai. Soldiers of the Night is een oubollig titelnummer met de nodige meezingrefreinen en wordt gered door een geweldige gitaarsolo. Murder begint episch maar verandert door de beginsolo in een snelle beuker met vuurwerk, het gesproken eindstuk stoort me. March or Die bevat halverwege een klein tempoversnelling tegen het einde maar doet mij opnieuw niet veel door die fade-out. Gelukkig komt er weer een snel nummer in de vorm van Blitz the World. Invader is een drie minuten durende gitaarsolo, niet meer niet minder en tamelijk overbodig, wat valt hiermee te bewijzen wat je anders niet in een song kunt bewijzen? In Fire is een volgend snel hoogtepunt. Dometic Bliss vind ik grotendeels door de zang van Gary St. Pierre een heel zwak nummer tot aan 2:30, dan doen de gitaristen hun ding. Blistering Winds is uptempo afsluiter van dienst.
Conclusie: Ik verkies hier de snellere nummers met het nodige vuurwerk, het zangwerk van Gary St. Pierre vind ik zeer middelmatig en dit ding heeft al die zo typische Schrapnel-productie (gitaren kamerbreed op de voorgrond tijdens de solo's en donderende drums). Het heeft de nodige kracht en intensiteit maar opvolger Digital Dictator is verfijnder afgewerkt.
Na dit album werd Gary S. Pierre vervangen door Carl Albert (RIP), die de in mijn ogen betere Digital Dictator zou volzingen. En Vinnie Moore nam ook de biezen en startte een solocarrière, het schitterende debuutalbum Mind's Eye.

De zang van st Pierre is niet hoogstaand, maar toch vind ik zijn hoge gilletjes wel vermakelijk.
Ook ik vind de snellere nummers beter dan de tragere. Vooral het vingervlugge gitaarwerk is smaakmaker van dit werkstukje.
Al met al een prima debuut hoewel overklast door opvolger Digital Dictator.
Wie trouwens de Price-Killer versie van Roadrunner bezit, mag zich rijk rekenen want daar wordt veel doekoe voor neergelegd.

Leuk album, al vind ik deze wel iets minder goed dan Digital Dictator. Afgelopen November nog live gezien. De heren hadden na afloop beloofd dit jaar met een nieuw album en een niewue tour te komen

Vorige week Digital Dictator, gisteren ook dit album op vinyl gekocht. Het klinkt allemaal wat rauwer maar dat is op zich geen minpunt. Ik denk dat al wel meer dan twintig jaar geleden is dat ik deze plaat heb beluisterd.

Prima '80 metal band.
Heb deze nog op lp,prima debuut.

Vanmiddag nog maar es weer op gezet was lang geleden.
Prima gitaristen,klinkt lekker rauw en ongepolijst.

Heb op cd ook hun 3e album(gewoon vicious rumors)die is ook prima maar klinkt al wat gladder(geproduceerd)

Moet nog eens hun 2e album hier goed omschreven aanschaffen.

Maar dit debuut is prima metal,ben blij dat ik hem op lp heb!

Prima solo's. Middelmatig songmateriaal. Kutproductie. Kutzang.

Conclusie: Ik zet Digital Dictator maar weer eens op

Nauw nauw,nieuwstad dat klinkt niet best ha.
Idd het zang werk is niet van hemelse nivo en de productie had ook wel iets beter gekund maar 1,5 ptn.
Maar over het gitaar geweld liggen we wel op 1 lijn!

Zal gauw digital dictator ook aanschaffen ha!

1,5* is weliswaar laag, maar ik haal geen enkele voldoening uit het luisteren naar dit album en dan moet je streng zijn

Digital Dictator heb ik getrakteerd op de maximale score

Deze eerste heeft gitarist Vinnie Moore, de tweede Digital Dictator heeft dan weer de fantastische Carl Albert als zanger. Het verlies werd ruimschoots gecompenseerd door de aanwinst. Vermakelijk is en blijft dit album bij de snellere stukken en de vette solo’s, de opvolger blaast dit volledig weg volgens mijn bescheiden mening.

Dit album haalt het bij lange na niet met het supervette: Welcome to the Ball
Dat album straalt een partij power uit en dat vind ik hier enigszins ontbreken, al zijn de solo's ook niet echt slecht, maar - zoals eerder aangegeven - de productie is slecht en dat aspect is WTTB veel en veel beter
Ze zijn natuurlijk weer een paar jaar verder en misschien ook rijper.

Redelijk anoniem plaatje, zal geen band worden die grote hoogtes gaat halen in mijn boekje. Blistering Winds is wel een klein pareltje.
Digital Dictator ga ik sowieso nog luisteren.

Een aardig debuut hoewel het geheel niet het niveau aantikt van opvolger Digital Dictator.
De productie is wat dof maar stoort mij niet echt. Zanger Gary St. Pierre is geen hoogvlieger maar gek genoeg past zijn zang ook wel weer bij het gebodene. Soldiers of the Night is alles wat je kan verwachten van metal anno 1986, hoge uithalen, gillende gitaarsolo's, veel breaks, snelle stukken en de hoes van de plaat maakt het verhaal af. De intro van Murder doet mij trouwens enorm denken aan een nummer van Savatage, hoewel ik er niet op de titel kan komen. Aangezien geen enkele song er echt boven uitsteekt valt het plaatje niet echt op, echter het stuwende March Or Die en de charmante titelsong laten horen dat de band wel degelijk enig talent bezit. Het gitaarwerk kan mij daarnaast ook wel bekoren. Kortom, geen topper maar dit is geen debuut waar je je voor hoeft te schamen.

Wat leuk om dit album weer eens onder de aandacht te krijgen! Indertijd had een vriend van me 'm en ik was vooral onder de indruk van de razendsnelle gitaarsolo's van Vinnie Moore en Geoff Thorpe.

Soldiers of the Night van Vicious Rumors bood een welkome variatie op de speed- en thrashmetal van die dagen, maar was wel degelijk van zwaar kaliber. Toch belandden slechts ouverture Premonition, de snarenracerij van het instrumentale Invader en March or Die op een cassettebandje: het metalaanbod in die dagen was groot en mijn budget klein, waardoor ik overkritisch moet zijn geweest.
Nu valt meer positiefs op, waarbij ik glimlach om de ruimtelijke drumsound van die dagen: op de eerste plaatkant voeg ik Ride (into the Sun) en Murder toe, van de B-zijde de dubbele basdrumbeuker Blitz the World met een heerlijk gitaarduel; idem voor het razende In Fire dat bovendien lekkere melodielijnen bevat.

Ik noemde dit indertijd power metal; zelf verzonnen benaming. Dit om het te onderscheiden van slappere varianten zoals mijn geliefde Saxon was gaan doen. In vergelijking met het gelijknamige genre van nu geeft Vicious Rumors echter veel meer betekenis aan die benaming dan de brave, popachtige melodieën van de huidige power metal.
Een tweede reden waarom dit veel meer metal voor de oren biedt: de tempowisselingen, iets wat in het huidige genre zo goed als ontbreekt.

Pure, beukende metal, eerlijk en oprecht, gedragen door de krachtige zang van Gary St. Pierre met flitsend gitaarwerk van maar liefst twee snarenacrobaten. Als een heftige Queensrÿche, al had het qua composities spannender gemogen.

Man, wat hoop ik dat die afscheidstournee van Moores huidige groep UFO toch nog gaat komen, mede vanwege hem!

Dungeons Are Calling.

En dan te bedenken dat die term al gemunt was om de US golf al wat te duiden. Metallica noemde één van hun demo's al zo. Later kreeg de term 'power metal' weer een iets andere betekenis.

Klopt uiteraard. Ter verduidelijking: ik claimde ook niet origineel te zijn, de term lag simpelweg voor de hand als je met vrienden sprak over je nieuwste ontdekkingen. Zou heel goed kunnen dat ik 'm onbewust had opgepikt nadat ik 'm ergens tegenkwam.
Het is een doeltreffende benadering om de heavy bands te onderscheiden van alle lichtere metal, die desondanks heavy metal werd gedoopt.

Volgens mij was er sinds 1982 sprake van de term US metal, althans, zo herinner ik me rond de eerste van Virgin Steele. Dan is Vicious Rumors toch een stukkie heftiger en dekt 'power metal' de lading beter.

Die term vind ik dus absoluut niet passend bij het huidige genre, dat ondanks alle hoge tempo's veel lichter klinkt. Laat ik daarvoor eens een term proberen te verzinnen. Fantasy metal wellicht?

US Power Metal was een term die vaak voorbij kwam in de jaren'80, ook in de tijdschriften werd die aanduiding toegepast.

US Power Metal - Music genre - Rate Your Music - rateyourmusic.com

Ja inderdaad, leuk dat lijstje! Aan de jaartallen te zien was 1983 het jaar dat bands met die benaming een groter publiek bereikten.
Metal en alle subgenres: een buitenstaander kan er geen touw aan vastknopen...