Vicious Rumors - Welcome to the Ball (1991)

Mooi album heb ze live mogen aanschouwen in het voorprogramma
van savatage

Sterk eerste deel op dit album met een aantal zeer goede nummers, jammer dat het tweede een stuk minder is.

Heb deze een tijdje terug uit een tweedehandsbak gehaald en moet zeggen dat het album beter is dan dat ik het in herinnering had. Nu is het wel zo dat het niet het hoge niveau haalt van de twee voorgangers (jammer genoeg een beetje vergeten jaren '80 klassiekers ) maar er valt toch nog meer dan genoeg te genieten - en dan met name dankzij het geweldige gitaarwerk van Geoff Thorpe en de zang van Carl Albert. Het blijft me nog altijd verbazen dat de band er destijds niet in is geslaagd om op grotere schaal door te breken want het muzikaal talent van beide heren moet zeker niet onderdoen voor de 'groten' van het metalwereldje. (...songwriting...tja - dat is dan weer een andere zaak - daar schort het vanaf dit album een beetje aan)

Het album kent voor mij drie hoogtepunten, namelijk de twee eerste tracks 'Abandoned' en 'You Only Live Twice' - beiden lekker vlotte en catchy songs - en 'Six Stepsisters', dat meteen het snelste nummer van de cd is. Helaas zijn er in de vorm van 'Children' en 'When Love Comes Down' ook een stelletje complete missers terug te vinden - dit zijn van die typische jaren '80 zeikballads waarvan zowat iedere metalband er helaas wel een (of twee in dit geval) op plaat meende te moeten hebben. Ook 'Ends of the Earth' valt wat tegen en sluit de plaat nou niet bepaald op spectaculaire wijze af. De overige songs zijn gelukkig dan wel van een degelijk niveau - maar worden wel voornamelijk gedragen door Albert en Thorpe - waren ze door een stelletje mindere muzikanten opgenomen geweest denk ik niet dat ze meer dan de middelmatigheid zouden ontstijgen.

Maar kom - ik ben al lang weer blij dat ik de cd terug in mijn bezit heb en dat de cd toch niet de misser is die ik me meende te herinneren. Een 3'tje.

Het is maar dat ik heel goed wist dat de legendarische en fantastische zanger Carl Albert (RIP) hierop zong want in het eerste nummer had ik moeite om zijn stem te herkennen. Ik merk toch een verandering in zijn stemgeluid en in zijn stemkracht. De echt hoge uithalen van een bijvoorbeeld Digital Dictator hoor ik niet meer. Jammer.

Blij ben ik met de uptempo nummers waarin ze met pracht excelleren: You Only Live Twice, Six Stepsisters en Ends of the Earth. De rest vind ik weinig verheffend met als persoonlijk dieptepunten Children en When Love Comes Down. Het album Digital Dictator is toch van een heel ander kaliber, ze kunnen muziek maken maar hier komt het er niet uit. Het bevat iets te veel midtempo werk dat mij saai in de oren klinkt.

Na het live-album Plug in & Hang On uit 1992 was het gedaan met hun avontuur bij een Major platenmaatschappij. Vele beloftevolle Metal groepen hebben toch moeite ondervonden om de kwaliteit te bewaren na een overstap naar zo'n platenmaatschappij.

Een album dat erg lekker klinkt, maar toch wel erg het ene oor in en het andere oor uit gaat. Digital Dictator barst van de sterke songs en dat is precies waar dit album een flink gebrek aan heeft.

Wat zich op het album hiervoor eigenlijk al een beetje inzette wordt hier duidelijk(er): dat Atlantic toch wel aardig wat in de melk te brokkelen had. Neemt niet weg dat dit nog steeds een vrij goed heavy metal album is. Maar de missers werden ook talrijker

Ik hoorde vanmiddag When love comes down voorbij komen. Kende het nummer niet maar het klonk lekker. Bleek het Vicious Rumours te zijn! Snel dit album opgezocht om te kijken of het hele album dat niveau haalt. En dat doet het. Prima album met overall gezien genoeg nummers die een (ruime) voldoende scoren. Abandoned, You only live twice, Six stepsisters, Mastermind en End of the world gaan er bij mij in als de spreekwoordelijke koek. Ook een goed woordje voor de productie. Het niveau van klassieker Digital dictator wordt op sommige momenten aangetikt. Maar over de hele linie kan Welcome to the ball niet wedijveren met dat album. Neemt niet weg dat dit een meer dan verdienstelijke plaat is.

De neergaande lijn die na het fantastische Digital Dictator werd ingezet, wordt doorgetrokken op Welcome To The Ball. Toch is het geen slecht album. Nummers als Abandon, You Only Live Twice en Six Stepsisters klinken erg sterk. Helaas staan daar ook mindere nummers tegenover, met Children als dieptepunt.

Score: 72/100

Gisteren in de auto dit album maar weer eens in de speler geslingerd. En ik werd wederom omver geblazen door de fantastische productie. Wat een sound! Verder werd voor mij wederom bevestigd wat ik hierboven al zei; een meer dan prima album. Dat het geen Digital dictator is is klaar. Maar na zo'n album ligt de lat ook wel érg hoog. Kom daar als band dan nog maar eens in de buurt. Laat staan overtreffen. Nee, ik vind dit een fijn album. Ja, Atlantic zal zeker een dikke vinger in de pap gehad hebben. Maar ik stoor me daar geenszins aan. Sterker, een nummer als Children zorgt voor de afwisseling. Ik hoor trouwens ook best de nodige overeenkomsten met Metal Church ten tijde van Blessing in disguise en Human factor. Qua nummers maar ook de sound. En qua zang denk ik af en toe Mike Howe te horen. Extra woord van lof dan nog voor de drummert. Wat gaat die beste man (Larry Howe, toch geen familie van?? ) heerlijk te werk. Geen mega bekende naam (voor mij althans) maar ik hoor 'm graag.

Hoewel ook dit schijfje niet het niveau aantikt van Digital Dictator valt het mij niet tegen. Het zal het hem in het feit zitten dat ik er weinig van verwachtte. Albert zingt weer lekker gruizig en venijnig. In opener; Abandoned pakt hij weer goed uit, het blijft toch de zanger die wat mij betreft de meeste indruk heeft gemaakt in Vicious Rumors. Children, door velen als zwakke broeder gezien, kan mij wel bekoren. Natuurlijk is het kazig en valt het contrast op met de hardere songs maar ik het pakkende karakter van het nummer kan mijn goedkeuring wel wegdragen. Dust to Dust is toegankelijk maar de tempowisselingen en de goed geplaatste solo's maken het tot een prima song. Raise Your Hands, wordt met name gedragen door Albert, de ritmesectie maakt deze uptempo song makkelijk verteerbaar. Strange Behavior, midtempo en het catchy refrein maken ook dit weer tot een prima song. Six Stepsisters is snel, vol met gillende solo's hint nog duidelijk naar het verleden. Mastermind kent een beetje dezelfde signatuur als Strange Behavior, het refrein vind ik echter wat minder. When Love Comes Down, de tweede powerballad en wat mij betreft een uitstekende song, stemmig en Albert tilt het nummer naar een hoger niveau, zo lust ik ze wel. Ends of the Earth, de afsluiter bevat de nodige pit en is aardig maar heeft niet zoveel om het lijf. Conclusie, ik vermaak mij bij vlagen prima met deze worp hoewel het de intensiteit ontbeert van een Digital Dictaror doet het ook niet onder voor zijn voorganger.