menu

The White Stripes - De Stijl (2000)

mijn stem
3,84 (273)
273 stemmen

Verenigde Staten
Rock
Label: Sympathy For The Record

  1. You're Pretty Good Looking (For a Girl) (1:49)
  2. Hello Operator (2:36)
  3. Little Bird (3:06)
  4. Apple Blossom (2:13)
  5. I'm Bound to Pack It Up (3:09)
  6. Death Letter (4:29)
  7. Sister, Do You Know My Name? (2:51)
  8. Truth Doesn't Make a Noise (3:14)
  9. A Boy's Best Friend (4:22)
  10. Let's Build a Home (1:58)
  11. Jumble, Jumble (1:53)
  12. Why Can't You Be Nicer to Me? (3:22)
  13. Your Southern Can Is Mine (2:29)
totale tijdsduur: 37:31
zoeken in:
avatar van Kos
Kos
Een Nederlandse titel?

avatar van starbright boy
3,5
Ja, Jack van The White stripes is nogal een bewonderaar van de ontwerpstroming "De Stijl" (o.a. rietveld). Ook hun rood-wit-zwarte stijltje is daar op gebaseerd, net als veel van de hoezen.

avatar van Kos
Kos
Ik vind Jack overigens een coole gast

4,0
Mijn minst favoriete White Stripes-album, maar toch 4 sterren waard.

ElMeroMero
Ik vind 'm ook maar zo-zo.

Wel één echt gaaf nummer,'Little Bird'. Duidelijk sterk geïnspireerd door Bo Diddley's 'Bring it to Jerome', ook een machtig mooi nummer.

avatar van starbright boy
3,5
You're Pretty Good Lookin (For a Girl) heeft een erg leuke titel. Dat stukje tussen haakjes doet 't 'm.

4,5
In tegenstelling tot de algemene opinie vind ik dit persoonlijk het beste White Stripes-album. De teksten zijn zo eerlijk, zo lief...

Come and tell me what you're thinking
'cause just when the boat is sinking
a little light is blinking
and I will come and rescue you

Zeg nou zelf, waar zie je dat nog tegenwoordig?

De simpele gitaar, Jacks aangenaam ongepolijste stemgeluid en de tingel-tangelpiano doen de rest.

Ik moet toegeven dat mijn oordeel beïnvloed is door de herinneringen die ik aan het album heb. Ik kocht de cd twee en een half jaar geleden, toen ik als 15-jarige wanhopig verliefd was. Deze cd belichaamde die verliefdheid, en dan vooral 'Apple Blossom', het liedje wat precies zei wat ik tegen haar wilde zeggen.

Maar ook in een poging objectief te blijven, kan ik weinig zwakke punten ontdekken aan de cd. De eerste vier nummers zitten gewoon goed in elkaar, ze lopen lekker. 'I'm Bound To Pack It Up' is iets anders; de elektrische viool geeft een wat weeïg accent aan het nummer. 'Death Letter' is vervolgens een heerlijke klassieke blues, met de geweldige regel I didn't know that I loved her, 'til they began to let her down.

De enige zwakke punten die ik verder kan ontdekken zijn de wat leeghoofdige nummers 'Jumble, Jumble' en 'Let's Build a Home' (hoewel leeghoofdigheid op z'n tijd ook best leuk is) en het tenenkrommende slot van 'A Boy's Best Friend', die de herinnering aan dit alleraardigste nummer (hoewel het voor sommigen waarschijnlijk te traag is), meteen teniet doet.

De korte cd eindigt met het jolige 'Your Southern Can Is Mine', en benadrukt zo de afwisseling op de cd. 'De Stijl' mag dan lijden aan stemmingswisselingen, maar hij blijft eerlijk en welgemeend. En of hij nu droef is of vrolijk, hij zal altijd blijven zoeken naar de eeuwige Liefde. Net als ik.

avatar van pauljojo
4,5
Voor mij ook het beste White Stripes album! Met Let's Build a Home als mn favorietje. Volgens mij heeft dat jochie er persoonlijk voor gezorgd dat ik een half jaartje PABO ben gaan doen en elke keer als ik het nummer weer hoor verlang ik weer terug naar aaaaaal die (minstens net zo) schattige kindertjes van mn ouwe stageschooltje.

5,0
42
Zonder meer mijn favoriet van TWS. Liefhebbers van dit album moeten nu meteen de DVD Under Blackpool Lights gaan halen. Nog meer blues, nog ruwer en zo ongelofelijk veel karakter... Jack White staat hoog in mijn lijst met favoriete gitaristen.

avatar van gemaster
3,5
Ik vind dit de minste White Stripes. De bluesnummers zijn minder geinspireerd dan op de andere platen. De 2 nummers met piano zijn echter wel bloedjemooi('I'm Bound To Pack It Up' en 'Truth Doesn't Make a Noise')

3,5*

Mooi omschreven van Joortje! Het is een gezonde manier om zo tegen de muziek aan te kijken!

Joortje schreef:
In tegenstelling tot de algemene opinie vind ik dit persoonlijk het beste White Stripes-album. De teksten zijn zo eerlijk, zo lief...

Come and tell me what you're thinking
'cause just when the boat is sinking
a little light is blinking
and I will come and rescue you

Zeg nou zelf, waar zie je dat nog tegenwoordig?

De simpele gitaar, Jacks aangenaam ongepolijste stemgeluid en de tingel-tangelpiano doen de rest.

Ik moet toegeven dat mijn oordeel beïnvloed is door de herinneringen die ik aan het album heb. Ik kocht de cd twee en een half jaar geleden, toen ik als 15-jarige wanhopig verliefd was. Deze cd belichaamde die verliefdheid, en dan vooral 'Apple Blossom', het liedje wat precies zei wat ik tegen haar wilde zeggen.

Maar ook in een poging objectief te blijven, kan ik weinig zwakke punten ontdekken aan de cd. De eerste vier nummers zitten gewoon goed in elkaar, ze lopen lekker. 'I'm Bound To Pack It Up' is iets anders; de elektrische viool geeft een wat weeïg accent aan het nummer. 'Death Letter' is vervolgens een heerlijke klassieke blues, met de geweldige regel I didn't know that I loved her, 'til they began to let her down.

De enige zwakke punten die ik verder kan ontdekken zijn de wat leeghoofdige nummers 'Jumble, Jumble' en 'Let's Build a Home' (hoewel leeghoofdigheid op z'n tijd ook best leuk is) en het tenenkrommende slot van 'A Boy's Best Friend', die de herinnering aan dit alleraardigste nummer (hoewel het voor sommigen waarschijnlijk te traag is), meteen teniet doet.

De korte cd eindigt met het jolige 'Your Southern Can Is Mine', en benadrukt zo de afwisseling op de cd. 'De Stijl' mag dan lijden aan stemmingswisselingen, maar hij blijft eerlijk en welgemeend. En of hij nu droef is of vrolijk, hij zal altijd blijven zoeken naar de eeuwige Liefde. Net als ik.



GA HEEN IN VREDE !

Davez
Ook voor mij het beste WS album. Van nummer 1 tot 13 allemaal geweldig. Little Bird komt zelfs heel dichtbij mijn favoriete nummers ooit. Dit album leerde ik kennen na Elephant (wat tevens ook adembenemend sterk is) maar De Stijl was ruwer, mooiere teksten , leukere composities gewoonweg brilliant.

The White Stripes zijn overigens de beste band van de jaren 2000 vind ik....

avatar van west
4,5
En ook ik leerde dit album kennen na Elephant (briljant: in mijn top 10). Deze vind ik wat minder bijzonder, maar nog altijd prima muziek: 4,0*

avatar van Sjaakspeare
Kos schreef:
Een Nederlandse titel?

Precies wat ik dacht

avatar van Oldfart
4,0
De Stijl:
Nederlandse kunstbeweging die in 1917 te Leiden werd opgericht.
De belangrijkste leden waren Theo van Doesburg, Piet Mondriaan, Bart van der Leck, Gerrit Rietveld, Georges Vantongerloo en J.J.P. Oud.
De kunst van De Stijl wordt gekenmerkt door het gebruik van de primaire kleuren ( rood,geel,blauw), gecombineerd met zwart, wit en grijs en rechte lijnen.
De leden van De Stijl zochten naar een pure representatie van de werkelijkheid om zodoende een universele stijl te scheppen. De ideeën werden gecommuniceerd via een gelijknamig tijdschrift.

Dus een kunststroming die ontdaan is van alle franje en overbodige dingen: en dat is waar de muziek van de White Stripes aansluit bij de kunstenaars van de Stijl: direct, zonder opsmuk, universeel.
De hoes van deze plaat zou zo een ontwerp van Van Doesburg of Vantongerloo kunnen zijn.

avatar van danique
3,5
Zo'n heerlijke cd! Jumble, Jumble is echt het grootste onzinnummer wat ik ooit heb gehoord, en daarom des te leuker! Verder staan er nog waanzinnige nummers op (zoals Death Letter van Son House)

Fijn dat ze zoveel slidegitaar spelen, lekker terug naar de blues!

*4,5

avatar van aERodynamIC
4,0
Toen ik White Blood Cells indertijd hoorde wilde ik meer horen van deze band en ik ben toen snel hun debuut gaan beluisteren.
Toch moest eerst Elephant nog verschijnen eer ik op zoek ging naar deze tweede cd.
Misschien was het omdat de meningen hier wat verdeelder over waren of misschien had ik wel genoeg aan de albums die ik al kende.
Anyway, ook De Stijl moest een keer aan bod komen en aangezien ik er nog niks over geschreven heb moet dat nu maar eens gebeuren vind ik.

Het nog geen twee minuten durende You're Pretty Good Looking (For A Girl) is uiteraard nog steeds ruwe en rauwe rock maar toch klinkt het opeens poppier en deed het me de eerste keer flink wat fronsen met mijn wenkbrauwen. Ik twijfelde een beetje aan het serieusheidsgehalte. Dat is inmiddels helemaal goedgekomen omdat het gewoon een aanstekelijke opener is.
Hello Operator is rauwe, ongecompliceerde blues-rock. Opvallend is dat The White Stripes wat meer dingen lijken uit te proberen om wat variatie te tonen. Ze doen het met simpele middelen en ze slagen er redelijk goed in.
Little Bird bevat lekker gitaarspel en kent prima wendingen.
Apple Blossom heeft iets lievigs en dat mag bijzonder heten, zeker als je het debuut ook kent. Ik prijs het dat ze nieuwe dingen uitprobeerden en ik vind het niet eens slecht uitvallen allemaal.
I'm Bound To Pack It Up is akoestischer en zorgt door het electrische viool-geluid voor een heel andere tint. Ik ben er nog steeds niet uit of ik het mooi vind of niet. Het rare is wel dat het nooit een skip-nummer is geworden en dat ik altijd wat aandachtiger luister naar dit nummer.
Death Letter heeft een lekkere sleazy ondertoon en dat mag ik wel. Niet een van hun spannendste nummers, maar het heeft wel wat.
Sister, Do You Know My Name? heeft wederom dat lijzige en daar is de slide-gitaat vast verantwoordelijk voor. Het tempo ligt wat lager (gaat voor het hele album wel op eigenlijk).
Truth Doesn't Make A Noise is ook duidelijk wat softer te noemen maar ik vind het wel een erg mooi nummer. Hoe je het ook went of keert: ze maken dit album met nummers als deze wel een stuk veelzijdiger.
A Boy's Best Friend klinkt lekker loom, maar tot op de dag van vandaag doet het me niet zo heel veel.
Let's Build A Home is weer ouderwets hakken en klinkt euforisch. Heel simpel maar wel effectief. Het stelt verder allemaal niet veel voor maar daardoor is het soms juist zo lekker.
Jumble, Jumble is van hetzelfde laken een pak. Beetje simpel maar toch prima aan te horen.
Bij Why Can't You Be Nicer To Me? krijg ik telkens wat Hendrix-mijmeringen. Het is rauw en bluesy en volgt een rechte lijn naar het einde toe.
En dan het semi-grappige Your Southern Can Is Mine aan het einde. Voor mij hoeft het niet zo nodig, maar toch hoort het wel bij dit duo. Het maakt ze tot wie ze zijn: een van de interessantere bandjes van de laatste jaren, en lekker........................ erg lekker.

bladwijzer
The White Stripes zijn voor mij deze meest interresante band van de laatste 10 jaar en dit is hun meesterwerk. Het begin met een krachtige opener " You're Pretty Good Looking (For a Girl)" en wordt gevolgd door het andere en tevens laatste echt rock nummer "Hello Operator". Beide nummers behoren tot het beste werk van dit duo. Little Bird is een poppy nummer wat fijn weg luistert. Aplle Blossom is een van de weinige mindere nummers nogal saai. I'm bound to pack it up is een mooi nummer met een mooie tekst. Death Letter is een cover van blues legende Son House een totaal andere uitvoering gemaakt door Jack, een groot Blues liefhebber, maar wel goed. Dan komt mijn favoriete Stripes nummer "Sister don't you know my name?" met een geweldige tekst van Jack.

"I don't want to breaks the rules cause I broke them all before, but then I want to break some rules so that you notice me". "

Maar een van de geweldige zinnen uit dat nummer. Dan komt een ander rustig nummer "Truth Doesn't make a noise" en het album eindig met een paar fijne gitaar rock nummertjes.

wcs
Vreemd dat veel mensen dit hun minste vinden, ik vind hem nochthans stukken beter dan zijn voorganger. You're Pretty Good Looking (For a Girl) opent meteen goed en het ene na het andere sterke nummer volgt, lekkere gitaarriffs die goed in het oor liggen maken dit voor mijn een uitstekend werkje. 4*

wcs
http://www.youtube.com/watc...

Nog beter versie van death letter en het bewijs dat jack white een gitaargod is.

avatar van Ploppesteksel
3,5
Alweer een fantastisch album van the White Stripes.
Little Bird

avatar van Cor
4,0
Cor
Kijk, deze vind ik al een slagje beter dan het debuut. Meer variatie, meer songs met een kop en een staart. Het wordt vooral interessant als de piano lekker mee gaat jengelen ('Truth Doesn't Make A Noise' is wat mij betreft het prijsnummer van dit album). Jack White laat hier al zien dat hij al hele pakkende liedjes kan schrijven. Ik ben altijd ook wel erg gecharmeerd van zijn meer accoustische nummers ('I'm Bound To Pack It Up', lekker hoor). Led Zeppelin is ook nooit ver weg, die groep had ook zo'n lekker bluesy en rauw geluid met ietwat overstuurde gitaren en strakke riffs.

avatar van Sven Vermant
4,5
Ik begrijp ook niet waarom veel mensen dit een van de mindere van The Stripes vinden.
Persoonlijk is het een van mijn favoriete Stripes albums na Icky Thump.
Prima titel en lekkere songs.

Een kleine 4,5*

4,5
Hoe kan het in godsnaam zo zijn dat The White Stripes zo weinig aandacht krijgen hier op MuMe? In 7 jaar welgeteld 1 pagina aan berichten, ongelovelijk.
Heb Elephant laatst gekocht en ben echt zeer onder de indruk van deze band!
Vanavond dit album beluisterd, en ook dit klinkt zeer zeer lekker. Duidelijke inspiratie naar jaren 60 werk, maar oh wat is dit lekker rauw geproduceerd en heerlijke korte, boeiende nummers. Apple Blossom, Hello Operator en Truth, Doesn't make a Noise hadden al lang klassiekers moeten zijn, en zo staan hier nog meer fantastische nummers op.
Heb deze besteld samen met 9 andere cd's (Sorry, zo koop je 30 cd's in 3 jaar en nu 28 in 3 weken) en ga dit nog veel draaien.
Snap niet dat middelmatige gitaarbandjes overladen worden met goede kritieken en dat The White Stripes (op uitzondering van Elephant) hier zo gigantisch ondergewaardeerd wordt.

avatar van avdj
4,5
Waarschijnlijk omdat er nooit een promotiecampagne heeft plaatsgevonden op MuMe? Aan de kwaliteit zal het niet liggen. "De Stijl" vind ik een ijzersterk album dat voor mij niet veel onderdoet voor "Elephant".

De nummers klinken lekker losjes en worden gewoon afgebroken als de lol er volgens Jack White vanaf is. Hierdoor blijft er voldoende tempo in het album zitten. Waarom zullen pop/rock nummers altijd drieënhalve minuut moeten duren? Truth Doesn't Make a Noise is mijn favoriet op dit album. Prachtig sfeervol en melodieus nummer.

avatar van Snoeperd
4,0
Album van de Stripes dat iets minder is als White Blood Cells, maar ook deze plaat staat vol met van die lekkere bluesrock songs wat ik zo immens waardeer op White Blood Cells, vooral nummers als Hello Operator, Thruth doesn't make a noise, Little Bird en Why Can't You be nicer to me doen het geweldig bij mij, helaas zitten er een paar mindere nummers tussen waar White Blood Cells 16 parels is.

avatar van niels94
3,0
Deze bevalt me tot nu toe het beste van de albums van The White Stripes die ik tot nu toe ken. Erg fijn album, catchy nummers afgewisseld met rustige nummers en af en toe wat ruigere rock. Erg lekker plaatje.

avatar van oceanvolta
4,5
Naast het rauwe geluid is er op dit album meer melodie bijgekomen. Dit is meteen in de catchy opener You're Pretty Good Looking (For a Girl) te horen. Met zo'n geweldig nummer krijg je er meteen zin in.
Hello Operator is zeker een van mijn all-time favoriete White Stripes nummers. Die fantastische riff. Alsof Jack via zijn gitaar een conversatie voert met zichzelf. De simpele maar doeltreffende drums die perfect bij het nummer passen en de mondharmonica maken het plaatje compleet en het nummer nagenoeg perfect.
De blues-invloeden zijn in het slepende Little Bird weer duidelijk te horen.

Bij Apple Blossom veer ik echt op. Een luchtig liedje waarin Jack ook piano speelt. Dit maakt het nummer voller, mooier.
I'm Bound To Pack It Up is ook een erg mooi nummer dat extra sfeer krijgt door een toegevoegde viool. De zang valt mij ook op in positieve zin. Het lijkt allemaal losjes gezongen, het hoeft niet tot in perfectie uitgevoerd te worden. Als het gevoel en de sfeer maar goed zijn.

De cover van Son House, Death Letter is een nummer waarin weer duidelijk de blues-invloeden te horen zijn. Ik ken het origineel niet maar het klinkt als een typisch White Stripes nummer.

Het eerste nummer dat mij niets doet is Sister, Do You Know My Name? Gelukkig wordt dat meteen goedgemaakt met de opvolger, Truth Doesn't Make a Noise. Wat een pareltje! Het aanstekelijke riffje in combinatie met de piano maakt dit nummer zo mooi.

Dan het trage, slepende A Boy's Best Friend. Een beetje nietszeggend nummer. Snel naar de volgende dan maar. Let's Build a Home. Yes!! Zo'n adrenaline shot komt precies op het goede moment. Het energie niveau blijft hoog met Jumble, Jumble alleen zit er iets meer afwisseling in. Echt een heerlijk knallend nummer. Voor je het weet zijn ze afgelopen.

Met Why Can't You Be Nicer To Me? gaat het tempo wat omlaag maar het niveau van de nummers blijft hoog. Door de afwisseling in dit album is het laatste nummer bezig voor je er erg in hebt. Your Southern Can Is Mine is een akoestisch nummer dat een beetje overkomt als kampvuur liedje. Mede door de tweede stem van Meg. Het klinkt heel relaxed, iedereen zou het kunnen zingen.

De Stijl is een stuk gevarieerder dan het debuut en klinkt iets luchtiger en losser. Minder boos ook. Op het debuut staan flink wat nummers die behoorlijk hard rocken. De balans is wat mij betreft iets beter op dit album wat niet wil zeggen dat ik dit album als geheel ook beter vind. Niks mis met de hardere rock van het debuut. Ik zou geen favoriet kunnen aanwijzen en dan heb ik het nog niet eens gehad over de eveneens briljante opvolger White Blood Cells.

De Stijl krijgt van mij in ieder geval 4,5 *

avatar van Ronald5150
4,0
"De Stijl" van The White Stripes is een fantastische plaat vol met bluesinvloeden. Jack White tovert met speels gemak de meest intense en rauwe blues licks, riffs en solo's uit zijn gitaar. White is duidelijk kenner van het genre, zoals hij ook al laat zien in de documentaire "It Might Get Loud". De drumpartijen van Meg White zijn simpel, maar o zo doeltreffend. In haar geval zou ik willen zeggen: less is more. Met name op tracks als "Little Bird" en "Death Letter" creëren The White Stripes die typische sfeer van het zuiden van De Verenigde Staten. The White Stripes slagen erin om op "De Stijl" de blues te doen herleven en in een eigentijds jasje te steken, zonder de authenticiteit uit het oog te verliezen. Grote klasse!

avatar van herman
3,5
Wat (oude) slowchat verwijderd.

avatar van spinout
2,5
Met gemak White Stripes' beste.

Gast
geplaatst: vandaag om 22:07 uur

geplaatst: vandaag om 22:07 uur

Let op: In verband met copyright is het op MusicMeter.nl niet toegestaan om de inhoud van externe websites over te nemen, ook niet met bronvermelding. Je mag natuurlijk wel een link naar een externe pagina plaatsen, samen met je eigen beschrijving of eventueel de eerste alinea van de tekst. Je krijgt deze waarschuwing omdat het er op lijkt dat je een lange tekst hebt geplakt in je bericht.

* denotes required fields.

Let op! Je gebruikersnaam is voor iedereen zichtbaar, en kun je later niet meer aanpassen.

* denotes required fields.