The White Stripes - De Stijl (2000)

Toen ik White Blood Cells indertijd hoorde wilde ik meer horen van deze band en ik ben toen snel hun debuut gaan beluisteren.
Toch moest eerst Elephant nog verschijnen eer ik op zoek ging naar deze tweede cd.
Misschien was het omdat de meningen hier wat verdeelder over waren of misschien had ik wel genoeg aan de albums die ik al kende.
Anyway, ook De Stijl moest een keer aan bod komen en aangezien ik er nog niks over geschreven heb moet dat nu maar eens gebeuren vind ik.

Het nog geen twee minuten durende You're Pretty Good Looking (For A Girl) is uiteraard nog steeds ruwe en rauwe rock maar toch klinkt het opeens poppier en deed het me de eerste keer flink wat fronsen met mijn wenkbrauwen. Ik twijfelde een beetje aan het serieusheidsgehalte. Dat is inmiddels helemaal goedgekomen omdat het gewoon een aanstekelijke opener is.
Hello Operator is rauwe, ongecompliceerde blues-rock. Opvallend is dat The White Stripes wat meer dingen lijken uit te proberen om wat variatie te tonen. Ze doen het met simpele middelen en ze slagen er redelijk goed in.
Little Bird bevat lekker gitaarspel en kent prima wendingen.
Apple Blossom heeft iets lievigs en dat mag bijzonder heten, zeker als je het debuut ook kent. Ik prijs het dat ze nieuwe dingen uitprobeerden en ik vind het niet eens slecht uitvallen allemaal.
I'm Bound To Pack It Up is akoestischer en zorgt door het electrische viool-geluid voor een heel andere tint. Ik ben er nog steeds niet uit of ik het mooi vind of niet. Het rare is wel dat het nooit een skip-nummer is geworden en dat ik altijd wat aandachtiger luister naar dit nummer.
Death Letter heeft een lekkere sleazy ondertoon en dat mag ik wel. Niet een van hun spannendste nummers, maar het heeft wel wat.
Sister, Do You Know My Name? heeft wederom dat lijzige en daar is de slide-gitaat vast verantwoordelijk voor. Het tempo ligt wat lager (gaat voor het hele album wel op eigenlijk).
Truth Doesn't Make A Noise is ook duidelijk wat softer te noemen maar ik vind het wel een erg mooi nummer. Hoe je het ook went of keert: ze maken dit album met nummers als deze wel een stuk veelzijdiger.
A Boy's Best Friend klinkt lekker loom, maar tot op de dag van vandaag doet het me niet zo heel veel.
Let's Build A Home is weer ouderwets hakken en klinkt euforisch. Heel simpel maar wel effectief. Het stelt verder allemaal niet veel voor maar daardoor is het soms juist zo lekker.
Jumble, Jumble is van hetzelfde laken een pak. Beetje simpel maar toch prima aan te horen.
Bij Why Can't You Be Nicer To Me? krijg ik telkens wat Hendrix-mijmeringen. Het is rauw en bluesy en volgt een rechte lijn naar het einde toe.
En dan het semi-grappige Your Southern Can Is Mine aan het einde. Voor mij hoeft het niet zo nodig, maar toch hoort het wel bij dit duo. Het maakt ze tot wie ze zijn: een van de interessantere bandjes van de laatste jaren, en lekker........................ erg lekker.

Waarschijnlijk omdat er nooit een promotiecampagne heeft plaatsgevonden op MuMe? Aan de kwaliteit zal het niet liggen. "De Stijl" vind ik een ijzersterk album dat voor mij niet veel onderdoet voor "Elephant".

De nummers klinken lekker losjes en worden gewoon afgebroken als de lol er volgens Jack White vanaf is. Hierdoor blijft er voldoende tempo in het album zitten. Waarom zullen pop/rock nummers altijd drieënhalve minuut moeten duren? Truth Doesn't Make a Noise is mijn favoriet op dit album. Prachtig sfeervol en melodieus nummer.

Naast het rauwe geluid is er op dit album meer melodie bijgekomen. Dit is meteen in de catchy opener You're Pretty Good Looking (For a Girl) te horen. Met zo'n geweldig nummer krijg je er meteen zin in.
Hello Operator is zeker een van mijn all-time favoriete White Stripes nummers. Die fantastische riff. Alsof Jack via zijn gitaar een conversatie voert met zichzelf. De simpele maar doeltreffende drums die perfect bij het nummer passen en de mondharmonica maken het plaatje compleet en het nummer nagenoeg perfect.
De blues-invloeden zijn in het slepende Little Bird weer duidelijk te horen.

Bij Apple Blossom veer ik echt op. Een luchtig liedje waarin Jack ook piano speelt. Dit maakt het nummer voller, mooier.
I'm Bound To Pack It Up is ook een erg mooi nummer dat extra sfeer krijgt door een toegevoegde viool. De zang valt mij ook op in positieve zin. Het lijkt allemaal losjes gezongen, het hoeft niet tot in perfectie uitgevoerd te worden. Als het gevoel en de sfeer maar goed zijn.

De cover van Son House, Death Letter is een nummer waarin weer duidelijk de blues-invloeden te horen zijn. Ik ken het origineel niet maar het klinkt als een typisch White Stripes nummer.

Het eerste nummer dat mij niets doet is Sister, Do You Know My Name? Gelukkig wordt dat meteen goedgemaakt met de opvolger, Truth Doesn't Make a Noise. Wat een pareltje! Het aanstekelijke riffje in combinatie met de piano maakt dit nummer zo mooi.

Dan het trage, slepende A Boy's Best Friend. Een beetje nietszeggend nummer. Snel naar de volgende dan maar. Let's Build a Home. Yes!! Zo'n adrenaline shot komt precies op het goede moment. Het energie niveau blijft hoog met Jumble, Jumble alleen zit er iets meer afwisseling in. Echt een heerlijk knallend nummer. Voor je het weet zijn ze afgelopen.

Met Why Can't You Be Nicer To Me? gaat het tempo wat omlaag maar het niveau van de nummers blijft hoog. Door de afwisseling in dit album is het laatste nummer bezig voor je er erg in hebt. Your Southern Can Is Mine is een akoestisch nummer dat een beetje overkomt als kampvuur liedje. Mede door de tweede stem van Meg. Het klinkt heel relaxed, iedereen zou het kunnen zingen.

De Stijl is een stuk gevarieerder dan het debuut en klinkt iets luchtiger en losser. Minder boos ook. Op het debuut staan flink wat nummers die behoorlijk hard rocken. De balans is wat mij betreft iets beter op dit album wat niet wil zeggen dat ik dit album als geheel ook beter vind. Niks mis met de hardere rock van het debuut. Ik zou geen favoriet kunnen aanwijzen en dan heb ik het nog niet eens gehad over de eveneens briljante opvolger White Blood Cells.

De Stijl krijgt van mij in ieder geval 4,5 *

"De Stijl" van The White Stripes is een fantastische plaat vol met bluesinvloeden. Jack White tovert met speels gemak de meest intense en rauwe blues licks, riffs en solo's uit zijn gitaar. White is duidelijk kenner van het genre, zoals hij ook al laat zien in de documentaire "It Might Get Loud". De drumpartijen van Meg White zijn simpel, maar o zo doeltreffend. In haar geval zou ik willen zeggen: less is more. Met name op tracks als "Little Bird" en "Death Letter" creëren The White Stripes die typische sfeer van het zuiden van De Verenigde Staten. The White Stripes slagen erin om op "De Stijl" de blues te doen herleven en in een eigentijds jasje te steken, zonder de authenticiteit uit het oog te verliezen. Grote klasse!

Hier niks aan mening veranderd. Met Sister, Do You Know My Name? en Why Can't You Be Nicer to Me? als beste platen is dit van begin tot einde heerlijk.

De kritiek op Meg White begrijp ik nooit zo goed. Ik denk dat ze precies doet wat dit geluid nodig heeft en volgens mij hoef je daarvoor niet de beste drummer te zijn. Dus wat maakt het dan uit? Ik stoor me er in ieder geval niet aan.