Hit History '76 Volume 22 (1990)

Op het EVA label (een samenwerking tussen EMI, Virgin en BMG Ariola) werd rond 1990 een serie cd's uitgebracht: Hit History '55 t/m '84. 30 cd's met in totaal 540 hits. Nummers die hits waren in NL, UK en USA. Soms in alle drie de landen, soms ook in maar eentje (met dan de nadruk op NL hits). Het resultaat is een bonte verzameling met vaak de "usual suspects" maar soms ook nummers die je niet vaak tegenkomt.
Ik zie ze soms in de kringloop liggen en dan neem ik er weer eentje mee.

Deze verzamelaar die 1976 beslaat bevat een aantal prima nummers die ik me uit die tijd zelf nog prima kan herinneren: Blinded by the Night (slechts in de tipparade in NL...) in de lange uitvoering, Let's Stick Together, Forever and Ever (van Slik met daarin een jonge Midge Ure).
The Alternative Way van Anita Meijer is een prima Nederpop nummer, in tegenstelling tot Sweet Love van Ferrari.... een George Baker 2.0 kloon (vanaf ongeveer Una Paloma Blanca) maar dan nog slechter..

Verrassing op deze CD is het nummer Love Hangover van Diana Ross. Een klein hitje in NL indertijd, ik ken het nummer alleen van The Associates die dit nummer geweldig coverden op hun Sulk album.
Het mooiste nummer op deze verzamelaar komt wat mij betreft van Dr. Buzzard's Original Savannah Band : Cherchez la Femme.

Ja, ik ben ook gek op dit soort verzamel-CD's, vooropgesteld dat je ze voor een habbekrats kunt meenemen uit de kringloop. Zoals vrijwel altijd is ook deze jaargang een mix van kwaliteitspopsongs (Ferry, MMEB, Tavares, Dr. Buzzard en - jazeker! - Anita Meyer) en pure trash (Mary McGregor, Ferrari en de met een vreselijk falsetstemmetje zingende Leo Sayer). En veel wat daar een beetje tussenin zit. Zo vind ik dat nummer van Cliff Richard best mooi, maar ik ben er niet altijd voor in de stemming.
De (relatieve) kwaliteit heeft wat mij betreft wel de overhand, hoewel ik tegelijkertijd ook besef dat mijn mening gekleurd wordt door jeugdsentiment.

Blinded by the light (inderdaad, hier in de volledige lange albumversie, wat eigenlijk raar is voor een hitverzamelaar, maar goed) is natuurlijk een klassieker. Tipparade in NL, maar wel nummer 1 in de VS, hetgeen ook keurig wordt aangegeven op het staatje met hitnoteringen dat in deze serie wordt bijgeleverd.

Ik vind de inclusie van Love hangover op zichzelf niet verrassend: een grote Amerikaanse hit, en hoewel slechts bescheiden scorend, was het ook in Nederland veel te horen, zowel op de radio als in de disco's. Hier hebben ze dan weer gekozen voor de single-versie, de albumversie duurt volgens mij iets van 2x zo lang.

Het leukste van dit soort jaargangen- verzamelaars zijn natuurlijk de pareltjes die je zelden of nooit terugziet op dergelijke CD's. Meestal zijn dat de bijna vergeten eendagsvliegen, en dat is ook hier het geval. Jeans on van David Dundas bijvoorbeeld, een song die zijn leven begon als een radiojingle. Hitje in NL en de VS, en het werd zelfs nummer 1 in Duitsland, maar dat laatste wapenfeit is hier dan weer niet terug te lezen. Ook die laatste stuiptrekking van The Drifters heb ik echt in geen 40 jaar meer gehoord.

Of het weemoedige Leonie van Arjan Brass, een Nederlandse zanger die slechts één keer de hitlijsten haalde. Een nummer dat me aansprak, omdat ik rond diezelfde tijd (nou ja, kan ook 1 of 2 jaar later geweest zijn) iets kreeg met een meiske met die voornaam. Het duurde maar een paar weken. Dan past zo'n weemoedig nummer natuurlijk wel op je draaitafel (want ik had destijds ook de single).

Sommige nummers hier vind ik uitstekend zoals die van Cliff Richard (één van zijn mooiste), Tavares en in mindere mate Bryan Ferry en Manfred Mann's Earth Band (al zijn beide covers).
Dat nummer van Ferrari (flauwe George Baker-kloon) vind ik verschrikkelijk en die van Slik en Champagne (flauwe Abba-kloon) hebben de tand des tijds ook niet doorstaan. Een leuke ééndagsvlieg is David Dundas.