Peter Hammill - Skin (1986)

Oh, yeah (oh no!). Niet voor niks is overal te vinden dat dit zo'n beetje Hammill's zwakste werk is. En je kunt het beter maar geloven. Ik heb geen flauw idee voor wie Hammill dit album maakte, maar ondanks dat Hugh Banton, Guy Evans en Nic Potter meewerken is er hier ook zeer zeker geen sprake van een VDGG reünie (de pop encylopedie die dat beweerde - grafoloog-in-ruste- Van de Kamp dan toch zeker) zal toch wel naar het album hebben geluisterd???Over het algemeen stomme, simpele synthliedjes over non onderwerpen. "Shell" (dat oorspronkelijk "Galapagos" heette) blijkt trouwens nog niet eens zo slecht in een latere live versie op "Typical", maar de rest is heel erg....Aaarrgh. Ook hier weer een kandidaat voor slechtste Hammill song ever: "All Said and Done". De cover vind ik trouwens wel heel erg fraai eighties design.

highlights: Now Lover (sommige stukken), Four Pails (voor het grootste deel)
lowlights: Painting by Numbers, All Said and Done (vooral die!) en de rest

ja, het is zeker peter's sterkste niet en zelfs bij vergelijking met ' over ' , ' ph 7 " een regelrechte bummer ,

Brr, wat lees ik nu... met een nummer als Four Pails of water and a bagfull of salt? Tenminste 4 wat mij betreft

Oei, Skin. Wat moet ik hier nu van maken. Dit is toch een beetje een Hammill plaat in een indentiteitscrises. Op zich goede songs als Skin, After the show en Painting ny numbers worden voorzien van (en dan druk ik mij voorzichtig uit) niet erg fraaie arrangementen.

Four pails is uiteraard een klassieker en ook all said and done en Now lover kunnen mij wel bekoren. Een krappe voldoende, maar dan ook maar nét.

Ik heb het allemaal gelezen, zal wel waar zijn. Maar ik draai hem gewoon nog steeds graag. Gekocht op vinyl toe hij uitkwam in 1986. Toen regelmatig gedraaid, en af en toe komen de deuntjes weer omhoog, en dan zoek ik hem weer eens op. Ik heb dat jaar wel 100 platen gekocht, maar die draai ik niet allemaal meer.

Niet bepaald een sterk album van Hammill. Saaie composities, met slechte arrangementen. Bijna elk nummer heeft een hoge irritatiefactor. Normaal zou ik betogen dat Hammill een van de (weinige) jaren 70 artiesten is die zich ook uitstekend profileerde in de jaren 80. Hier bewijst hij echter dat hij de valkuil van goedkoop en blikken synthesizerwerk niet heeft weten te ontwijken. Nee, dit album verdient geen voldoende. Now Lover is het enige nummer wat Hammill-waardig is mijn inziens, maar ook deze compositie moet zijn meerdere erkennen in de betere nummers van deze artiest.

Peter Hammill heeft in het begin van zijn carrière hele mooie platen gemaakt. Rond de tijd van deze plaat Skin begon zijn inspiratie wat op te raken. Maar vergeleken met de platen die nog later kwamen is deze nog best door te komen. Niet lang na deze plaat heb ik het definitief opgegeven. Ook nog wel eens steekproefsgewijs naar nieuwer werk geluisterd, maar iedere keer kwam ik toch weer tot de conclusie dat de oude tijd niet meer terug is gekomen. Of zijn er hier mensen die me wel een nieuwere plaat willen tippen om toch maar weer eens te beluisteren.

Ik ken afgezien van wat losse songs niet veel van Hammill's albums.
Fiireships vind ik een hele mooie plaat. Die heb ik al heel lang op cd.

De man heeft heel veel uitgebracht en daarmee ook een wat wisselvallige discografie opgebouwd maar de twee platen die hierna kwamen In a Foreign Town en Out of Water reken ik tot zijn beste.

Voor hemzelf ook bijzonder blijkbaar want hij heeft ze onlangs opnieuw opgenomen en uitgebracht.

Ben ik persoonlijk minder weg van zou het wel gewoon bij de originele opnames houden.