Vicious Rumors - Word of Mouth (1994)

Laatste album met Carl Albert. Is deze goed? Ik ken alleen de eerste paar albums van VR.

Vicious Rumors probeerde hier aan te haken met de dan heersende trends in metalland. De jaren 90 dus. Veel mid-tempo spul, een ruwer zingende Carl Albert, weinig flitsend gitaarwerk en een reeks inwisselbare songs. Echt slecht is het niet, maar ik vind het verre van spectaculair. Met de prima opener Against The Grain wordt het grootste deel van het kruit al direct verschoten.

Die had ik net al even gechecked op youtube. Klonk wel ok, maar als dit al tot de betere songs behoort laat ik het hier verder maar bij denk ik. Denk niet dat ik er veel aan mis.

Dat denk ik ook niet. Er is weinig urgents aan de Vicious Rumors van na 1988. Of het moet het toffe Warball van een paar jaar geleden zijn.

Neem Against the Grain en Sense of Security mee als de betere nummers maar verder heb ik een minder gevoel over dit album dat aantoont hoe een groep zes jaren na het geweldige Digital Dictator steeds verder op drift lijkt. Alweer heb ik dat gevoel dat geen enkel nummer van dit album op een zelf samen te stellen verzamelaar een plaatsje zou krijgen, laat staan dat ze een greintje van de klasse zouden hebben van hun meesterwerk uit 1988.

Ik kon de verleiding toch niet weerstaan toen ik vandaag op een platenbeurs de persing van Night Of The Vinyl Dead van 2019 tegenkwam. Het is zeker het minste album uit het Carl Albert-tijdperk, maar ik vind het geen onverdienstelijk album. Stilistisch staat het mijlenver van DIgital Dictator, al refereren Against The Grain en Sense Of Security nog een beetje aan die tijd. Het zijn dan ook twee van de betere nummers van dit album. Maar ook mid-tempowerk als All Rights Reserved en Building #6 kunnen mij prima bekoren. Het is met name tijdens Thinking Of You en Dreaming dat de band de plank misslaat en door de ondergrens zakt. Voor de rest kan dit album me, vooral dankzij de zang van Carl Albert, me toch prima bekoren.

Score: 69/100

De laatste met Albert en wat mij betreft een magere schijf. Het songmateriaal is over het algemeen midtempo (ook wel typisch voor midden jaren 90) en klinkt wat minder vitaal dan enkele voorgangers. Desalniettemin staan er enkele momenten op waarbij ik opveer van mijn stoel. Against The Grain vormt een prima start, veel tempowisselingen, enkele fraaie en goed geplaatste gitaarsolo's, uitstekend. All Rights Reserved bevat een trage maar lekker sompige groove, wederom een prima song. The Voice is een powerballad met koortjes en al maar bevat net genoeg pit om niet te vervallen in een aalglad geheel. Thinking of You, de dramatiek en het gegrom tillen het nummer niet naar een hoger niveau. Thunder and Pain is aardig, waar ik bij No Fate een geeuw niet kan onderdrukken. Sense of Security is vlot, hint nog enigszins naar het verleden hoewel het nummer niet helemaal kan overtuigen. Het lethargische karakter van Dreaming is slaapverwekkend. Building is aardig, kent enkele redelijke tempowisselingen hoewel ook wat richtingloos. Ministry of Fear pakt weer de aandacht, het is Albert die voor het voetlicht treedt en daarmee het nummer 'draagt'. Afsluiter Music Box had achterwege mogen blijven, 1,5 minuut weinig verheffend akoestisch gitaargetokkel getuigd van weinig inspiratie. Kortom, het venijn zit hem zeker niet in de staart, het begin vind ik nog vrij veelbelovend om hierna als een nachtkaars uit te gaan.