TNT - Tell No Tales (1987)

TNT is een band die me al sinds hun beginperiode (zeg rond 1982) boeit. Van een vermakelijk metalplaatje in het Noors, zijn ze opgeklommen naar een goed niveau met toch een eigen geluid. Met name de albums waar de combinatie LeTekro/Harnell op te horen is, vind ik erg goed.

Het gitaargeluid is herkenbaar, goed, strak, complex en aansprekend tegelijkertijd. In combinatie met de zangpartijen van Harnell komen daar hele goede songs uit. Met name de hoge uithalen van Harnell zijn subliem. Zo kan ik die van Geoff Tate (Queensryche) ook erg waarderen).

Tell no Tales kwam uit in 1987 en had DE doorbraak kunnen (of moeten) worden voor de Noren in de USA. De concurrentie was in die tijd echter enorm gezien de rockreleases in 1987: Aerosmith - Permanent Vacation, Whitesnake – 1987, Guns N' Roses - Appetite for Destruction en Def Leppard – Hysteria om maar wat te noemen. En heeft Tell no Tales wel de potentie om te kunnen concurreren met genoemde albums? Commercieel in ieder geval niet en alles wat TNT daarna uitbracht kon dat ook niet. De opvolger van Tell no Tales was overigens wel het grootste commerciële succes van TNT (Intuition) maar kon nog niet in de schaduw staan van de “millionsellers”. Gelukkig zeggen verkoopcijfers in mijn ogen niet veel over de kwaliteit.

Op Tell No Tales krijgen we 11 nummers voorgeschoteld die het gezamenlijk ruim 30 minuten volhouden. Kort maar krachtig? Absoluut want de eerste 3 nummers komen als een raket voorbij maar wat zijn dat goede songs! Everyone’s a Star, 10.000 lovers (in one) en As Far as the Eye can See zijn heerlijke nummers: goede zang, meesterlijk gitaargeweld en liggen lekker in het gehoor. Dat zijn meteen ook de allerbeste 3 nummers op het hele album.

Niet dat daarna het niveau als een baksteen zakt; helemaal niet! Maar het is meer het verschil tussen een 9 en een 8,5. Allebei goed maar een 9 is nu eenmaal beter. Overigens vind ik Child’s Play en Northern Lights ook erg sterk en gaat via het 51 seconden durende “Incipits” over in het spetterende Tell no Tales dat het album afsluit.

Met 11 nummers waarvan er 3 een soort intro/instrumentaal-achtig (en vooral kort) zijn, hou je per saldo 8 volwaardige songs over. Van die 8 scoren zijn er zeker 6 die op mij een blijvende indruk hebben gemaakt destijds EN nu nog steeds.

Wat levert dat dan als eindwaardering op? Samengevat:
-een erg kort album: 30min was ook in die tijd (1987) te kort voor een album in dit genre.
-hoge muzikale kwaliteit; tekstueel geen hoogvlieger maar zeker geen miskleunen.
-zang en gitaar zijn van uitzonderlijke kwaliteit. OK, ik ben nogal een LeTekro liefhebber dus dat kan wat gekleurd zijn. Maar over het algemeen zijn de critici het er wel over eens dat LeTekro een lekker beetje kan tokkelen!

Al met al 4,5 sterren. Met nog 2 songs van dat hoge kaliber zouden 5 sterren best tot de mogelijkheden horen. Nu heb ik altijd na het luisteren van dit album het gevoel van “is het nu al weer voorbij?”. En dat kan je positief uitleggen maar ik vind het meer teleurstellend dat de koek zo snel op is.

Overigens zou het 12e studioalbum van TNT (A Farewell to Arms) ook daadwerkelijk het laatste wapenfeit van deze band zijn volgens LeTekro in een interview: we wachten het af!