Michael Oldfield - Heaven's Open (1991)

HEAVEN'S OPEN 1991

Een album dat uit elkaar valt in twee helften.
Het verscheen ook behoorlijk snel na Amarok (1990).

Heaven's Open is Oldfields laatste wapenfeit voor Virgin,
het label dat hem beroemd maakte, maar tegelijk het label
dat hij zelf met Tubular Bells (1973) had groot gemaakt.

Oldfield brengt de plaat uit onder zijn geboortenaam Michael.
Op die manier lijkt hij op zijn minst een onderscheid met vroeger werk te willen maken.
En ja hoor, Mike gaat zelf een potje zingen op zijn laatste Virgin plaat.

Natuurlijk wordt zijn caveman stem productioneel bijgeschaafd met veel echo.
Vrouwelijke backing vocalen zorgen voor het nodige tegengewicht. De composities
zijn nogal bedenkelijk. Oldfield gaat hier en daar behoorlijk loos ... pathetisch schaamteloos.

Make Make neemt de platenindustrie op de korrel.
Het moge duidelijk zijn dat Oldfield zijn buik vol heeft van Virgin.

Mona lisa, you can stop searching.
Don't you know we're not virgin?

Je hoeft niet te zoeken naar kunst met de grote K ... de popbizz
is niet zo onschuldig als ze wil doen geloven ... harde dollars gaan van hand tot hand
... nieuwe sterren worden geboren, wie over zijn top is wordt gedumpt.

Frustratie is een slechte raadgever.
No Dream trekt als een vermoeide karavaan door de speakers.
Meer dan zes minuten slapeloosheid in een slaapverwekkend lied.
Zelfs de gitaarsolo aan het einde kan geen einde maken aan de nachtmerrie.

Muzikaal betreedt Oldfield op dit album paden die aan Steve Winwood doen denken.
Op Amerikaanse leest geschoeide AOR met een soort tenenkrommende soul pathetiek.
No Dream en Mr Shame behoren tot Oldfields slapste werk. Een schande.

Gimme Back is het meest frisse liedje op de eerste plaatkant.
To France op een reggaebeat. Mike bezingt het verlammende gevoel,
de beklemming van een geveinsde artistieke vrijheid. Hij wil weg uit het keurslijf.

(gimme back) I need my hair,
(gimme back) I want my voice (daarom zingt ie misschien wel zelf).
(gimme back) gimme my vision,
Gimme back my choice.

Heel mooi is de loepzuivere maar erg spaarzame gitaarsolo.
In Duitsland alsnog op single uitgebracht na het geflopte titelnummer.

Met de titelsong Heaven's Open had Oldfield nog wel een radiohitje te pakken.
Een nummer dat in het verlengde ligt van het werk op Islands. Trouwens een merkwaardige
titeltrilogie ... Islands ... Earth Moving ... Heaven's Open ... (... water ... aarde ... lucht ...).
Maar ironisch genoeg mist Oldfields muziek op die albums het heilige vuur.

Tot zover de kritiek.

Op kant 2 krijgen we met Music from the Balcony een lange instrumental.
En misschien gelooft u het niet, maar we horen een Oldfield die we nog niet kenden.

Music from the Balcony doet wat denken aan The Wind Chimes (de luchtigheid)
en Amarok (een jungle boordevol leven). Opmerkelijk zijn de hoofdrollen die weggelegd zijn
voor vleugelpiano, koperblazers en drums. En ja hoor, Simon Phillips is weer terug van de partij.
In de gitaarsolo's horen we een Oldfield die zich verdienstelijk aan jazz interpretaties waagt.

Na het introduceren van het thema, duiken we plots een imaginaire jungle
in met krijsende apen, kwakende boomkikkers, paradijsvogels en spookdiertjes.
Ik moet steeds onwillekeurig denken aan de fantasiewereld van de film The Dark Crystal.
Verder in de tweede helft van Music from the Balcony breit Oldfield diverse jazz thema's
aan elkaar. De band waarmee hij musiceert klinkt als een geöliede machine.

Ik vind Music from the Balcony één van Oldfields meest vernieuwende instrumentals,
al blijft hij natuurlijk zijn eigen taal, vooral in het arrangeren, hanteren. De manier waarop
hij alles aan elkaar naait is Oldfieldiaans, maar zijn jazz uitstapjes zijn verfrissend.

Probeer Music from the Balcony maar eens en laat de rest voor wat het is.