The Rides - Can't Get Enough (2013)

Nieuwe groep met Stephen Stills, Barry Goldberg en Kenny Wayne Shepherd. De meeste nummers heb ik al deels of volledig gehoord. Aardige bluesrock, maar weinig originaliteit en creativiteit (vandaar ook de covers en het opnieuw opnemen van 'Word Game'). Shepherd speelt Stills er wel vierkant uit op gitaar.

Inmiddels heb ik een goed oordeel kunnen vormen over dit album. Het is een tikkeltje gepolijst geproduceerd naar mijn smaak. Blues mag, nee moet, een beetje kraken. Er is ook wel erg veel opgepoetst aan Stephen Stills' stem. Helaas ben ik ook niet weg van Kenny Wayne Shepherds stem. Hij klinkt te braaf en glad om blues te zingen.

Ik kan wel genieten van zijn gitaarspel. Op 'Honey Bee' wordt het niveauverschil met Stills overigens wel erg duidelijk nadat Stills de lead overneemt van Shepherd.

Ik kan me verder niet voorstellen dat Neil Young dit zelf nou zo'n goede cover van 'Rockin’ in the Free World' vindt. Het mag best wat minder met die overproductie.

Stukken beter te beluisteren dan Man Alive, maar je mist er ook niet veel aan. Al met al een aardig, maar voorspelbaar album dat niet veel verandert aan het feit dat Stephen Stills allang op zijn retour is.

Je bent er al vroeg bij! Volgens Amazon, waar ik het album wil pre-orderen, verschijnt het 26 augustus.
Of zijn al die nummers al bekend?

Ik ben trouwens ook benieuwd naar de bijdrage van de, naar mijn idee, stokoude Barry Goldberg, die ooit nog Steve Miller het vak heeft geleerd. Kun je nagaan hoe oud.

Eerst lag de datum in juli. Zou kunnen dat de release weer verschoven is, maar hij is al wel te downloaden. Ik koop 'm later nog als ik wat hersteld ben van mijn kunst- en gitaaraankopen.

Dit samenwerkingsverband tussen Stephen Stills, Kenny Wayne Shepherd en Barry Goldberg bevalt me uitermate goed. Als The Rides leveren deze heren een hele fijne bluesplaat af. Vooral omdat ik op "Can't Get Enough" Kenny Wayne Shepherd hoor gitaarspelen zoals ik dat graag hoor: bluesy. Op zijn laatste soloalbum "How I Go" krijg ik toch het gevoel dat hij moet kiezen tussen pop, rock en blues. Bij The Rides klinkt Shepherd warm en intens tegelijk. Heerlijke bluesklanken komen uit zijn vintage Fender strat. Het verschil in gitaarspel tussen Shepherd en Stills is overigens erg duidelijk. In ieder geval qua toon. Waar Shepherd dus warm en gloedvol klinkt, zijn de gitaarpartijen van Stills voornamelijk fel, puntig en scheller. Of het beter is komt denk ik aan op smaak. Ik vind het in ieder geval niet storend, maar vooral ook omdat Shepherd vaak het voortouw neemt. Ondanks dat "Can't Get Enough" een bluesalbum is, staan er met "Search & Destroy", "Rockin' in the Free World" en het afsluitende "Word Game" toch echt een drietal onvervalste rocknummers op dit album. De covers stoor ik me allerminst aan. Ze zijn allen smaakvol uitgevoerd en doen recht aan het origineel. Ook de verse van "Rockin' in the Free World" klinkt retestrak, al zullen de echte Neil Young fans daar wellicht anders over denken. Hoogtepunt vind ik de bluesklassieker "Honey Bee". Niet alleen vanwege het gitaarspel, maar ook vanwege het heerlijke toetsenspel van Barry Goldberg. Eerst die heerlijke pianoriedel die halverwege het nummer overgaat in een dampende, stomende hammond orgel solo. De vocalen op dit album worden door Stills en Shepherd afgewisseld. Vooral over de zang van Shepherd verbaas ik me, omdat hij op zijn soloalbums zich voornamelijk concentreert op zijn gitaarspel en de vocalen aan zijn vaste zanger overlaat. Shepherd is geen uitzonderlijke zanger, maar ik vind het prima passen bij deze liedjes. Stephen Stills overschreeuwt zich her en daar wellicht een beetje, maar er zit toch wel een lekker rauw randje aan. "Can't Get Enough" is nergens vernieuwend of vooruitstrevend, maar eerlijk gezegd boeit me dat geen moment, want dit is een bijzonder lekker album.

Dat Stephen Stills een alleskunner is bewijst hij maar weer eens met deze (super)groep.
Een lekkere rock/blues album is "Can't Get Enough" geworden. Een mix van oud en jong, van gevoelig en rauw, van inhoudelijk en oppervlakkig.

Helemaal eens. Het is niet spectaculair en we worden niet overspoeld met nieuw materiaal, maar het klinkt allemaal verdomd lekker en gretig. En je zou bijna gaan denken dat Stills weer kan zingen!

Ik kan erg genieten van een opbeurend nummer als uitsmijter Word Game.

Dat doet erkende Stills uitsmijers als Everybody I love you (Deja Vu) of I give you give blind (CSN) een beetje verbleken.

De overige nummers zijn ook prima bluesrocknummers, daar valt maar heel erg weinig over te klagen. En dat is toch iets anders dan nummers aandragen voor CSN(&Y).

Op de foto's van het cd hoesjevind ik Stills er overigens goed uitzien, het klinkt ook wel alsof hij er veel zin in had, veel spelvreugde. Ook bij de oude toetsenist Barry Goldberg, die ik eigenlijk alleen maar ken van de Barry Goldberg Bluesband, een gelegenheidsband met Steve Miller uit 1966.

Hoe dan ook, de enigszins gedateerde muziek, het moet gezegd, doet het verder nog prima, gezien de aanwezige kwaliteiten.
Waarbij ik dan toch liever de cover Rockin' in the Free world hoor dan Honey Bee.

Maar Stephen Stills kan zich goedgemutst melden bij David Crosby, Graham Nash en Neil Young.

Ik kan hier wrl warm voor lopen. Lekkere cd en ik ben zelfs geneigd te zeggen dat ik de Neil cover nog lekkerder vind dan het origineel. Lekker pianospel erbij.

Nooit van deze supergroep gehoord. Opmerkelijk, maar als ze hier geen vervolg aan hadden gegeven zou ik ze waarschijnlijk ook nooit hebben leren kennen. Op 6 mei komt een nieuw album van de heren uit. Tot dan alle tijd om dit album te ontdekken. Kenny Wayne Shepherd die zingt. Dat is wel apart, want met zijn eigen band doet hij dat express niet, omdat hij zijn beperkingen kent. Gek dat hij dat dan wel in deze groep doet. Maar goed we zullen het beleven.

Hier een link naar een artikel over hun nieuwe album:
The Rides (Stephen Stills, Kenny Wayne Shepherd and Barry Goldberg) - Pierced Arrow - bluesmagazine.nl

Nou, als je Stills in je band hebt is dat niet zo gek. Overigens heb ik nooit enig plezier beleefd aan deze cd . De gitaar van Stills is natuurlijk altijd goed, maar verder is het maar een fletse vertoning. Stephen Stills en The Blues; dat associeer ik met Go Back Home, Jet Set (Sigh), Down The Road of Black Queen. Maar die tijd komt niet weer, vrees ik...

The Rides bestaat dus uit Stephen Stills, Barry Goldberg en Kenny Wayne Shepherd. Barry Goldberg ken ik niet zo heel goed. Na deze plaat wel iets beter uiteraard, ik vind zijn spel bij vlagen wel erg mooi. Kenny Wayne Shepherd ken ik als een uitstekend gitarist, maar zingen heb ik hem nog weinig horen doen. Die zangkwaliteiten komen op deze plaat duidelijk naar voren als zijnde niet al te best. Stephen Stills heeft ook wel eens beter gezongen en dus vraag je je af waarom een superband geen superzanger heeft aangetrokken. Dan had je naast geweldig toetsenwerk en her en der flitsend gitaarspel ook nog eens supervocalen gehad. Maar Stills en Shepherd wilden de zang zelf doen, waardoor de balans een beetje weg is. De meeste nummers lijden echt onder de matige zang. Can't get enough had echt een topper kunnen zijn, maar oei wat een slechte zang, die vervolgens weer wel een met lekkere gitaarpartij eindigt . Mijn absolute favoriet op dit album is Honeybee, het enige nummer dat van begin tot eind klopt. En zolang het gitaargeweld van Shepherd enigszins in dienst van de songs is kan ik daar ook behoorlijk van genieten. Absolute dieptepunt is de cover van Rockin' in the free world. Ik heb het origineel altijd waardeloos gevonden, maar deze cover maakt de ergernis alleen maar groter.

Al met al dus een erg wisselvallig album. Je kunt je daarom ook afvragen waarom ze nog een keer de studio induiken.