Andrew Stockdale - Keep Moving (2013)

Wat kan deze gast toch lekkere muziek maken!! Het is exact hetzelfde als Wolfmother maar echt heerlijk:)

vreemd dat deze nog niet echt opgepikt terwijl wolfmother meer aandacht kreeg dan ze solo plaat van de front man. Maar het is echt een fijne plaat lekkere gitaar solo en heerlijke nummers, de wat rustige nummers zijn ook geweldig.

Voor mij is dit definitief het einde.
Ik twijfelde nog over Wolfmother en wilde deze plaat nog even aankijken, maar ik krijg het idee dat dit meer achter de ego aan huppelen is, een schaduw van Wolfmother met her en der wat hoopvolle klanken maar zo geforceerd. Nergens klinkt het natuurlijk of authentiek. Dat laatste hoeft natuurlijk op niet perse, maar ieder rifje heb ik nou wel gehoord.
Dat geblèr van Andrew gaat mij ook tegenstaan, nee helaas... dertien in een dozijn plaat, ook de naam veranderen naar zijn eigen naam.. oei oei..

Waarom de plaat niet meer onder de naam Wolfmother is uitgekomen heeft hij uitgelegd.

For the last three years I’ve performed as Wolfmother and I don’t feel comfortable about it. Chris Ross, who played bass and keys in the first line-up when we started, he came up with that band name. That name was for me, Chris Ross and Myles Heskett. It became Wolfmother. Because of the success of the name, there was pressure then to call yourself Wolfmother. But it felt weird.

Ik kan het wel begrijpen. Daarnaast maakt het mij niet zoveel uit hoe hij zich noemt. Wolfmother draaide al volledig om zijn unieke stemgeluid. Over het album; Andrew Stockdale doet gewoon waar hij goed in is. Niets meer, niets minder. Dat het niveau van het debuut niet wordt gehaald is niet echt een verrassing. Dat je op de derde album 16 goede tracks aflevert zonder jezelf echt te vernieuwen is al een prestatie op zich.

Voortzetting van 1ste album van Wolfmother met extra - verfrissende - instrumentatie. 4 sterren waard, maar dat betekend: GOED.

Voor liefhebbers van Black Keys, niet voor liefhebbers van de rauwe bluesrock van Wolfmother. Of dat goed of slecht is moet je zelf bepalen

Voor mij pakt het aardig goed uit. Als "bluesrock-snack" is dit heel goed te verteren. Zal geen klassieker worden, daarvoor bevat het teveel clichés. Dat neemt niet weg dat dit gewoon een sterk album is.

Sympathiek rockalbum van Stockdale. Ik ken die albums van Wolfmother niet, dus geen vergelijk van mijn kant.
Ik stond tot voor kort nog geheel blanco tegenover deze muziek. Ik heb Keep Moving gekocht naar aanleiding van de geweldige single Long Way to Go.

Wat ik hoor is veelal prima, wat je graag wilt horen bij een rockalbum. ik begrijp helemaal niets van die ene ster slechts die er hier voor dit album door iemand is gegeven.

ADHD rock zou ik het willen noemen en daar zit voor mij een beetje het bezwaar in: het is haast geen doen om het album in zijn geheel uit te zitten. Het is in z'n soort te lang om elke keer in één keer af te spelen. Het is goed maar kent verder weinig variatie. Het is daardoor teveel van het goede.

2 x 36 minuten en dan nu deel 1 en volgend jaar deel 2 had mij helemaal prima geleken.
Maar het kan nog zijn, dat uit bezuinigingsoverwegingen (het album is uitgegeven in eigen beheer) er voor is gekozen om alles zoveel mogelijk op één cd te zetten.

Maar een artiest om leuk bij te houden, de muziek is er sterk genoeg voor.

Ik heb nog even de extra track It occured to me bijgevoegd bij de titels,

Wat een inspiratieloze draak van een nummer zeg dat "She's A Motorhead"! Bah bah... verder zijn de meeste nummers nog wel aardig te bekoren (vooral de eerste zes nummers zijn sterk), maar het haalt het niveau van album #1 "Wolfmother" uit 2005 niet. Stockdale focust zich er teveel op een soort rip off van het eerste album te maken, maar dit komt het geluid van het album niet ten goede, het klinkt veel te "gemaakt". Hopelijk wordt het derde album van Wolfmother (mocht die ooit gemaakt worden) veel beter dan dit, maar ik ben een beetje mijn vertrouwen verloren. We gaan zien.

En dan een 4, 5... ?

Geen superalbum,maar wel een aardig album. Er staan ook een aantal draken van nummers op.
Het bonusnummer zou gewoon op het reguliere album moeten staan.