The Last Successor - The Last Successor (2010)

The Last Successor is een Chinese progressieve metalband die ook aardig wat eigenlandse folk-elementen erin weet te verwerken, zonder dat het kitsch en songfestival-achtig gaat klinken. Invloeden van een Dream Theater of een Symphony X zijn uiteraard aanwezig, maar toch hebben ze een eigen geluid, als zal dat voornamelijk komen door de Chinese teksten, waar ik niks van versta. Voornamelijk op de rustigere nummers als "Intro", "See Jasmine Again" en "Love of Billions" komen die typische Chinese folk-klanken de hoek om kijken. De invloeden van C-pop breiden zich ook uit naar de rest van het album, dat een stuk steviger is, maar waar de refreinen vaak meezingers zijn met soms zelfs een verdwaald dansritme op de achtergrond ("Abyss").

Instrumentaal is het verder van hoog niveau, zoals je mag verwachten bij een progband. Vooral de toetsenist weet mijn hart te stelen met zijn snelle, kundige piano loopjes. De zanger is verder wat je als niet-kenner van C-pop verwacht van een Chinese band, maar dan goed aangepast op het metal-repetoire, met zelfs een paar grunts op strategische plekken. De gitaristen zijn goed met riffs, maar de solo's vind ik niet altijd even strak. Komt soms nogal slordig over, maar er wordt ook niet enorm veel gesoleerd, dus dat is maar een klein minpuntje. Ander minpuntje is de productie, die naar mijn idee iets zwaarder mag en kan. Vooral de drums klinken wat blikkerig.

Maar over het algemeen is het songmateriaal gewoon erg goed. Mijn favorieten zijn "Way Back", "Release" en de prachtige folk-ballade "See Jasmine Again". Dit zou ik echt willen aanbevelen aan alle progmetal liefhebbers, omdat het de Westerse stijl met Oosterse folk weet te mengen en daarnaast het nog kwalitatief goed weet te houden.