DevilDriver - Winter Kills (2013)

Niks nieuws, niks origineel, maar Devildriver gaat toch weer iets de hardere kant op en flirt met melodic death metal. Vooral de drummer haalt weer wat sneller trommelwerk op z'n schouders, dat pruim ik wel.

Genadeloze beukplaat, met als enige nadeel dat het sporadisch iets teveel van het goede is. Eenvormigheid steekt nu meer dan eens de kop op. Iets meer melodie had ook geen kwaad gekund. Voorganger Beast had hier ook al last van. Afgezien daarvan een moordend bruut album, vreselijk vet geproduceerd, met vooral de drummer in topvorm. Wat een beest is die vent, niet normaal.

DevilDriver is een drumband geworden. Dit album bewijst het. Één grote muur van geluid, alle gitaarpartijen zijn naar achteren gedrukt. Ik vind het helemaal niets. Iets meer dynamiek en melodie had van mij wel gemogen eigenlijk. En als het op het album al zo jammerlijk is, dan denk ik dat het live alleen nog maar erger wordt. Dan kun je net zo goed naar ruis zitten luisteren.
Dezzzalniettemin hebben ze toch wel weer een stevige prestatie neergezet, dus helemaal afkraken doe ik het niet. Het is met name de productie waar ik absoluut niet over te spreken ben. Voorlopig een 2,5.

Het in 2002 opgerichtte Devildriver levert met Winter Kills zijn 6de studioplaat af en tevens ook het eerste voor Napalm Records. De band rond Ex-Coal Chamber frontman Dez Fafara geeft zich opnieuw volledig en het resultaat is een goede plaat met catchy nummers die net lang genoeg duren. De titel van het album heeft volgens Fafara alles met wedergeboorte te maken. "ik hou ervan om dingen te zien sterven en dingen herboren te zien worden. Daarom had ik geen problemen met het starten van een tweede band" zegt de frontman.

Met Winter Kills leveren ze opnieuw een snoeiharde plaat af. De band probeert met momenten zelfs melodisch te zijn en ik moet zeggen dat ze daar aardig in slagen. Fans die nu in paniek slaan en met hun hele platenkast willen beginnen te gooien moeten niet ongerust zijn. Het is nog steeds op en top Devildriver, maar op sommige momenten net dat tikkeltje anders. Nog steeds zijn de stevige riffs, de beukende drums en de vette grooves aanwezig en daar zijn "Ruthless" en "Desperate Times" het bewijs van. In de titeltrack gaat de band het iets rustiger aan doen en gaat het tempo naar omlaag maar ook hier zet Fafara zijn strot luidkeels open wanneer hij "Winter Kills" schreeuwt. De moddervette grooves die in het hele album zitten laten je van het eerste moment dan ook niet meer los. "Curses and Epitaphs" is een moment waar de band iets melodischer uit de hoek komt en ook in het cover-nummer "Sail" van de Indie/electroband Awolnation laat de band zich van een andere kant zien met zelfs een zangeres op de achtergrond. Iets wat we van een band als Devildriver niet gewoon zijn. Dez Fafara is op het hele album goed van stem en ook de productie mag er wederom wezen.

lees meer
Devildriver - Winter Kills - Snoozecontrol.be

Ik heb hier hetzelfde probleem mee als al eerder is vernoemd. Het ramt lekker door, en misschien is mijn smaak aan het evolueren, maar dat vind ik nu niet meer het sterke punt van een album. Deze generatie van metalartiesten in dit subgenre lijkt de kracht van een goed gebruik van rusttijden en zuurstof in hun muziek niet meer te begrijpen/appreciëren/in te zien. Dat is jammer. Alles zit zo vol dat het na verloop van tijd vermoeiend wordt om naar te luisteren.